Nie lubię

Wiosną 1994 roku byłem na meczu Legii z Lechem Poznań. Dokładnie pamiętam, że ten mecz odbył się w Wielką Sobotę. Lech, 'mistrz przy stole', nie miał żadnych szans w pojedynku z Legią Pawła Janasa, która kroczyła w tamtej rundzie od zwycięstwa do zwycięstwa. Po bramkach Mandziejewicza i Podbrożnego wygraliśmy 2:0, wynik powinien być zresztą jeszcze bardziej okazały. Z tamtego meczu utkwiło mi w pamięci pewne wydarzenie z drugiej połowy. Tuż przy liniowym wybuchła wtedy petarda. Siedziałem na krytej, widziałem doskonale jak liniowy zachwiał się, po chwili podniósł chorągiewkę do góry, przywołując głównego, który natychmiast pognał sprintem przez niemal całe boisko. Mecz na kilka chwil został przerwany. Siedzący obok mnie starszy człowiek gniewnie tłukł laską o beton trybuny krytej, bezsilnie krzycząc: "Po co?! Po co?!". Czy to się czasem nie nazywa deja vu?

Moralizator ze mnie żaden. Artykuły takie jak ten opublikowany tuż po derbach wywołują odruch ziewania, a fragment o 'papierowych samolocikach' to już nic innego niż efektowne otarcie się o groteskę.

Granice wytyczające obszar mojej prywatnej akceptacji dla kibicowskich zachowań stadionowych osadzone są dość szeroko, za nic szczególnego nie uważam ani werbalnej agresji wyrażanej w 'dialogach' pomiędzy kibicami obu drużyn, ani też rozmaitych kontrowersyjnych podobno konceptów przedstawianych na oprawach meczowych. Mocno wierzę, że stadion to nie teatr i jeżeli ktoś kiedyś wymyśli sobie, że stadion ma być teatrem - moja stopa na pewno na nim nie postanie.

Mimo powyższego jednej rzeczy jestem pewny - w piątek 'achtung' został rzucony w Brzyskiego celowo. Bardzo mi się ten wniosek nie podoba.

To że futbolista Brzyski przy okazji tego zdarzenia zachował się jak prowincjonalny aktorzyna, symulując ogłuszenie po wybuchu, to niezaprzeczalny fakt. Ale ten fakt w niczym niestety nie zmienia istoty rzeczy - rzuciliśmy petardą w zawodnika drużyny gości.

Przegięcie, które nie powinno mieć miejsca.

Jakkolwiek mocno wierzy się w ideały wewnętrznej kibicowskiej solidarności, nie powinno to przesłonić żadnemu przytomnemu kibicowi, nawet takiemu najbardziej zaangażowanemu, że podobne zachowania to ordynarna głupota, głupota niebezpieczna i ryzykowna, wykraczająca poza granice dobrej zabawy na trybunach.

Ważne jest w tym miejscu, żeby nie generalizować. Rozmawiamy o jednostkach. Jest jasne, że w gronie blisko trzydziestu tysięcy ludzi mogą znaleźć się tacy, którzy nie są świadomi konsekwencji swoich działań, którzy intelektualnie bądź mentalnie nie są zdolni do odróżnienia na przykład bieli od czerni, kwiatu róży od za przeproszeniem psiej kupy.

Jeżeli ktoś się uprze, wniesie na trybunę 'achtunga' nawet w skarpecie. Jego decyzja, jego wybór, jego odpowiedzialność.

Tyle że dobrze byłoby mieć jasność w temacie tego, że jeżeli typ ciśnie petardą w zawodnika drużyny gości, to nie stanie się przez to żadnym wybitnym kozakiem spod znaku ultras, żadnym prześladowanym przez media kibolskim wrogiem publicznym, żadnym hoolsem - stanie się po prostu zwykłym, żałosnym idiotą.