Legia vs. Lech - kto faworytem?

Senatorze, nie ukrywam, że i ja jako klasyki na które patrzyła cala Polska pamiętam właśnie mecze z Górnikiem Zabrze. Jednak rozumiem, że dla młodych kibiców klasykiem są właśnie mecze Legii z Widzewem. To te kluby walczyły o najwyższe laury w lidze, to mecze między tymi zespołami decydowały o losach tytułu. Stąd zapewne odniesienie do tej "nowszej" historii.

Mhm, nie Górnik Zabrze, nie Legia, ale Row Rybnik to byli krezusi PRL, wryli się w pamięć jako klub z pierwszą podgrzewaną murawą w Polsce.
Mamy fajną rozbieżnośc można powiedziec niemalże „w swoim” gronie :

Która drużyna bardziej zależy od swojego napastnika - Legia od Danijela Ljuboi czy Lech od Artjoma Rudniewa?

Gawin ( Czarna-eLka ): Legia od Ljuboji. Rudniew to wyśmienity strzelec, ale jego wpływ na grę drużyny nie jest tak duży jak wpływ Ljuboji, zresztą być może w całej polskiej lidze nie ma piłkarza o roli porównywalnej do Serba.

Szymczyk ( Legia.net ): Lech od Rudniewa. Legia gra zespołowo, każdy może strzelić zwycięskiego gola. W Lechu do siatki musi trafiać Rudniew inaczej zespół ma kłopoty.

Można dokonywać bardzo precyzyjnej analizy gry, postawy i wpływu na drużyny Rudniewa i Ljuboji pod kątem: umiejętności, wykonywania zadań, współpracy z kolegami, charyzmy, mentalności, postawy trenera wobec zawodnika. Także biorąc pod uwagę elementy związane z okresami gry tych zawodników i ich zespołów oraz ustawienie w zespole i wpływu ich gry na wyniki. Generalnie to Gawin ma rację.

Legia nazwijmy to "przed Ljuboją" nie radziła sobie nawet z przeciętnymi zespołami, a o sukcesach w LE nie mogliśmy nawet marzyć. Brało się to najogólniej stąd,ze nie mieliśmy zawodnika,który potrafiłby utrzymać się przy piłce pod presją rywala na jego połowie. Stąd musieliśmy konstruować misternie akcje narażając się na straty piłek i natychmiastowe ataki przeciwników. Dziś wystarczy podać do Daniela. Oczywiście on tak bardzo wyrasta ponad naszą ligę, że nawet w Legii ma mało partnerów do gry. Nie wybiera on bowiem rozwiązań asekuracyjnych czy grę"na alibi", ale żąda od kolegów, aby grali z sensem, a nie tylko udawali, że coś na boisku robią. Na przykład Ljuboja nie podaje piłek na skrzydła, kiedy nasz zawodnik odbiega od obrońcy do linii bocznej. Dla niego jest to strata piłki. Domaga się wyjścia na wolne pole, albo wejścia pomiędzy bocznego i środkowego obrońcy lub też przeboju na szybkości po przekątnej w pole karne. Niestety nasi zawodnicy mają inne nawyki.

Taki Kuba Kosecki za nic nie chciał tych prostych reguł zrozumieć. On chciał gdzieś tam z boku z piłką potańczyć. Po co? Dla popisu, bo pożytek dla drużyny żaden. Natomiast Żyro się zaczął uczyć. Idzie mu z oporami zerwać z łatwizną, ale jakoś idzie. Ljuboja więc kształtuje także postawy podporządkowania swojej gry i swojej zrozumiałej ambicji dla drużyny i to gry mającej sens. Są to początki profesjonalnego traktowania zawodu piłkarza, ale dobrze,że jest ktoś kto domaga się szacunku dla siebie, swojej gry i przede wszystkim dla zespołu. Mówienie w tym kontekście tylko o strzelaniu bramek to strzelanie kulą w plot.