Cal za calem, czyli drużyna po amerykańsku

Trener Maciej Skorża, dla wielu kibiców i komentatorów wróg publiczny numer 1, mówił po ostatnim meczu w Łodzi, że z trybun widać więcej, niż z ławki rezerwowych i zastanawiał się, czy w kolejnych meczach nie wysyłać na trybuny któregoś ze swoich asystentów. Skorża przywołał tu przykład futbolu amerykańskiego, w którym koordynatorzy poszczególnych formacji decydują o konkretnych zagraniach z miejsc w lożach o doskonałej widoczności. Przed jutrzejszym finałem Pucharu Polski trener Legii mógłby skorzystać z jeszcze jednego amerykańskiego patentu.

Chyba każdy fan futbolu amerykańskiego zna film Olivera Stone'a "Any Given Sunday" (w Polsce puszczany pod tytułem "Męska gra"). Prezentuje losy fikcyjnej drużyny prowadzonej bez większych sukcesów przez doświadczonego, ale steranego życiem trenera-wyjadacza. W początkowej fazie filmu Rekiny (bo tak się ta drużyna nazywa) tracą z powodu kontuzji rozgrywającego, którego miejsce zajmuje bezczelny, ale utalentowany młokos. Chłopak prowadzi zespół do sukcesów, ale i zmaga się z nagłym atakiem sodówki, a przy okazji poważnie dzieli szatnię, za nic sobie mając kształtowane latami hierarchie. Ostatecznie to, czy Rekiny awansują do fazy finałowej ligi, do rozgrywek play-off, jest uzależnione od wyniku jednego meczu.

Przed tym meczem grany przez Ala Pacino trener motywuje swoich podopiecznych. Ta zaledwie czterominutowa scena stała się wręcz ikoną przywoływaną niemal zawsze, gdy mowa o motywacji w sporcie (ale i innych dziedzinach życia, bo z tego fragmentu filmu korzystają też rozliczni menedżerowie i prowadzący szkolenia ze wszelkich możliwych branż). Sam klip można bez większego wysiłku znaleźć w sieci, ja pozwolę sobie tutaj przetłumaczyć tekst przemowy.

Tak w zasadzie to nie wiem, co powiedzieć. Tylko trzy minuty dzielą nas od najważniejszej batalii naszego zawodowego życia. Wszystko sprowadza się do tego, co zrobimy dzisiaj. Albo drużynowo zaleczymy nasze rany, albo rozpadniemy się w proch. Cal za calem, akcja za akcją, aż będziemy skończeni. Wszyscy jesteśmy teraz w piekle, panowie. Możecie mi wierzyć. Możemy tu zostać i pozwolić, żeby przeciwnik skopał nam dupska, albo wywalczyć sobie powrót do światła. Możemy wyjść z piekła, wspiąć się na powierzchnię. Cal za calem.

Ja tego za was nie zrobię. Jestem za stary. Widzę wokół siebie wasze młode twarze i myślę sobie... Podjąłem wszystkie fatalne decyzje, jakie może podjąć facet w średnim wieku. Choć trudno w to uwierzyć, przeputałem wszystkie pieniądze. Odepchnąłem od siebie każdego, kto kiedykolwiek mnie kochał. Ostatnio nie potrafię nawet spojrzeć na swoje odbicie w lustrze.

Kiedy się starzejesz, tracisz pewne elementy życia. Tak już po prostu jest, ale dowiadujesz się o tym dopiero wtedy, kiedy już coś utracisz. Orientujesz się wtedy, że życie to gra, w której liczą się pojedyncze cale. Tak jak futbol. W obu tych grach, życiu i futbolu, margines błędu jest minimalny. Pół kroku za późno albo pół kroku za wcześnie i nie dajesz rady. Pół sekundy za wolno albo pół sekundy za szybko i nie chwytasz piłki. Te tak potrzebne nam cale są wszędzie dookoła nas. W każdej przerwie w grze, w każdej minucie i w każdej sekundzie.

W tej drużynie walczymy o te cale. W tej drużynie damy się pokroić za te cale - wszyscy razem i każdy z osobna. Jesteśmy gotowi te cale wydrapać paznokciami z ziemi. Dobrze wiemy, że po zsumowaniu tych wszystkich cali będziemy mieli coś, co odróżnia wygraną od porażki. Życie od śmierci.

Wiecie... w każdej walce o ten cal wygra gość, który jest gotowy dla niego zginąć. Ja z kolei wiem, że jeśli mam mieć jeszcze jakiekolwiek życie, to właśnie dlatego, że jestem gotów walczyć o ten cal i za niego umierać. Na tym polega życie. To te sześć cali przed twoją twarzą.

Nie mogę was zmusić do tej walki. Każdy z was musi spojrzeć na sąsiada. Spojrzeć mu w oczy. Myślę, że zobaczycie w nich, że to gość, który jest gotów walczyć z tobą o ten cal. Że zobaczycie gościa gotowego poświęcić się dla tej drużyny, bo wie, że w razie czego ty zrobisz dla niego dokładnie to samo.

Na tym polega drużyna, panowie. Albo drużynowo zaleczymy nasze rany, albo umrzemy pojedynczo. Na tym polega futbol. Tylko na tym. Co wy na to?

W ostatnich dyskusjach na łamach "Czarnej-eLki" niektórzy poddają w wątpliwość zdolności motywacyjne trenera Skorży. Ja nie mam żadnej wiedzy w tej kwestii; nie dane mi było uczestniczyć w jego odprawach, nie wiem też, co na ten temat sądzą najbardziej zainteresowani, czyli piłkarze Legii. Sądząc jednak po tekście jednego z najlepiej poinformowanych legijnych dziennikarzy, Marcina Szymczyka mogę podejrzewać, że powyższa przemowa nie byłaby w legijnych warunkach czymś bardzo niezwykłym. Ot, zamienić cale na centymetry, chwytanie piłki na jej wpakowanie do siatki, opuścić fragment o przeputaniu fortuny i spoglądaniu w lustro... Przed wtorkowym meczem ważne jest to, czy drużyna zdoła po raz kolejny w tym sezonie przemóc własne słabości i zatryumfować. Ale też czy my, jej kibice, zdołamy przejść do porządku dziennego nad dzielącymi nas różnicami i zjednoczyć się we wsparciu dla naszych piłkarzy.

Ja wierzę, że odpowiedź na oba te pytania jest twierdząca.