Zagadkowa Legia

Nie jest łatwo zrozumieć grę Legii wiosną tego roku. Z jednej strony powiększamy przewagę nad konkurencją, nie przegrywamy meczów (przynajmniej nie na boisku), stwarzamy wiele sytuacji strzeleckich. Z drugiej strony drużynie zdarzają się zastanawiające przestoje, a po drugiej połowie meczu Lechem Poznań odczuwamy niepokój, by nie rzec – niesmak.

Powtarzamy twierdzenie banalne i oczywiste zarazem, że za wcześnie jeszcze na ocenę efektów pracy Henninga Berga w Legii. Pierwszą rzeczywistą weryfikacją dla norweskiego szkoleniowca będzie tabela ekstraklasy na koniec sezonu 2013/14, drugą – letnie występy Legii w rundach kwalifikacyjnych europejskich pucharów. A jednak, pamiętając o powyższych zastrzeżeniach, już dziś rzuca się w oczy, że wiosenna Legia bardzo różni się od jesiennej.

Legia trenera Jana Urbana stawiała na posiadanie piłki, na staranne rozegranie w środku pola. Miało to ten walor, że uzyskiwaliśmy zdecydowaną przewagę pozycyjną nad ligowymi konkurentami, wielokrotnie demonstrując na boisku totalną dominację. Problemem był natomiast brak alternatywy dla takiego stylu gry oraz kontry, na które nadziewaliśmy się po stratach w środku pola.

Legia trenera Berga atakuje zupełnie inaczej. Po niezbyt udanych próbach z klasyczną 'dziewiątką' (najpierw Dwaliszwili, potem Orlando Sa) Norweg postawił na grę dwoma ruchliwymi zawodnikami, którzy poruszają się między drugą linią a polem karnym przeciwnika (Radović, Duda). Legia przygotowująca się do ataku pozycyjnego wygląda obecnie mniej więcej tak:

Niemal zupełnie odpuszczamy środek pola, a większość sił rzucamy na skrzydła. Ogromną rolę odgrywają boczni obrońcy, którzy często są adresatami pierwszej piłki inicjującej atak. Przypomnijmy sobie bramkę na 1:0 z Wisłą, krzyżowe podanie od Dossy Juniora do Łukasza Brozia, który natychmiast odegrał do Michała Żyro, ten z kolei wypatrzył wbiegającego w pole karne Miro Radovicia. Z Lechem autorem kluczowego podania był Tomasz Brzyski, który w porę dostrzegł ruszającego w stronę pola karnego Lecha Tomasza Jodłowca.

Warto odnotować, że takie ustawienie naszego zespołu zmniejsza ryzyko niebezpiecznych strat, nawet w przypadku przejęcia piłki przez przeciwnika we wczesnej fazie zawiązania ataku przez Legię zwykle mamy jeszcze przynajmniej trzech zawodników broniących dostępu do bramki Dusana Kuciaka.

Nasuwa się pytanie do jakiego stopnia Henning Berg jest zadowolony z takiego ustawienia Legii i jaką mamy alternatywę w sytuacji, gdy wypadną Duda bądź Radović. Czy będzie nią powrót do ustawienia z 'dziewiątką', zadaniem której będzie ściąganie długich piłek i odegranie do podłączających się do ataku kolegów (Dwaliszwili z Koroną i Sa z pierwszej połowy meczu z Jagiellonią), czy nasi napastnicy będą wtłoczeni w styl gry preferowany przez obecny duet atakujących, czyli oparty na wymienności podań, pozycji i szukaniu sobie miejsca przed polem karnym.

Jest to kwestia istotna, zwłaszcza że kadra Legii nie jest z gumy, budżet zresztą również. W tej chwili mamy już w drużynie Helio Pinto, który nie jest tani w utrzymaniu, który dysponuje nietuzinkowymi umiejętnościami technicznymi i doświadczeniem wyniesionym z gry w europejskich pucharach, a jednak – nie ma dla niego miejsca w Legii opartej na grze pomijającej rozegranie przez środek pola. Pinto czy Daniel Łukasik zapewne lepiej niż Ivica Vrdoljak sprawdziliby się w roli zawodnika, który wchodzi między środkowych obrońców, rozpoczynając atak pozycyjny Legii, ale Portugalczyk nie jest w stanie tak ciężko pracować w defensywie, rozbijając ataki przeciwnika i podchodząc do pressingu.

Czy taki los spotka również Dwaliszwilego i Orlando Sa, a naszymi celami transferowymi w letnim okienku staną się napastnicy (ofensywni pomocnicy) ruchliwi, dobrze odnajdujący się w grze kombinacyjnej?

Bodaj największą zagadką związaną z wiosenną postawą Legii jest jednak kwestia drugich połów.

Czy w Legii zawodzi przygotowanie fizyczne, a organizmy zawodników po intensywnych pierwszych połowach meczów źle reagują na kilkunastominutową przerwę i nie są w stanie od razu wejść na odpowiednio wysokie obroty? Warto przy tym pamiętać, że końcówki tych nieudanych drugich połów są stosunkowo najlepsze (Śląsk, Wisła, Piast, nawet Lech).

Czy zejście na przerwę powoduje w piłkarzach spadek pobudzenia i motywacji, których nie są w stanie odbudować na drugą połowę, innymi słowy – czy jest to problem mentalny?

Wreszcie, czy w przypadku drugich połów z Wisłą i Lechem mieliśmy do czynienia z zamierzonym działaniem taktycznym? Szukając zrozumienia gry Legii w tych meczach, zwłaszcza w przypadku pojedynku z Lechem, widać było niemal zupełne odstąpienie od gry wysokim pressingiem i zatrzymanie bocznych obrońców na ich wyjściowych pozycjach, co w zamierzeniu miało zapewne ograniczyć ryzyko nadziewania się na kontry wyprowadzane skrzydłami.

Czy to oznacza, że Legia przygotowuje się już dziś do gry w Europie, do stawiania czoła przeciwnikom dysponującym wyższymi umiejętnościami technicznymi, do obrony korzystnych remisów i z trudem wypracowanej bramkowej przewagi?

Nie można tego wykluczyć, wtedy pojawiają się jednak kolejne zagadki. Dlaczego lewym obrońcą Legii jest Tomasz Brzyski (i nie ma dla niego żadnej alternatywy), skoro nie od dziś wiadomo, że 'Brzytwa' zyskuje gdy zespół gra ofensywnie, traci natomiast gdy jest skazany na rolę obrońcy o nastawieniu wyłącznie defensywnym? Dlaczego, co bodaj jeszcze dziwniejsze, Legia cofająca się na własną połowę, nie rzuca do gry napastnika wyższego i silniejszego niż Duda i Rado, takiego, który mógłby przetrzymać piłkę. W meczu z Lechem efekt 'ciśnięcia' Legii przez Lecha brał się z tego, że zawstydzająco szybko traciliśmy piłkę na rzecz lechitów. Nie mieliśmy na boisku piłkarzy, którzy byliby w stanie przetrzymać futbolówkę przy przewadze liczebnej przeciwnika i szybkim doskoku obrońców następującym w momencie zagrania długiej piłki.

Wygląda na to, że wiosną zawodnicy uczyć się będą realizacji założeń taktycznych trenera Berga, trener Berg będzie się uczył faktycznych możliwości swoich zawodników, a my wszyscy – będziemy uczyć się nowej Legii.