"Pas" Mariusza Waltera

Fatalna degrengolada sportowych wyników Legii w ostatnich tygodniach i związana z nią niemal przesądzona utrata szans na wywalczenie mistrzowskiego tytułu chyba nie była dla obserwatorów legijnej rzeczywistości takim zaskoczeniem jak rezygnacja Mariusza Waltera ze stanowiska przewodniczącego Rady Nadzorczej klubu. Decyzja ogłoszona w ekspresowym trybie po porażce z Lechią w Gdańsku oznacza, że od Legii chce się odsunąć ten, który był animatorem zainteresowania koncernu ITI Legią i w znacznej mierze stoi za dzisiejszym obliczem naszego klubu.

Wielu kibiców pamięta zapewne rok 2004 i debatę telewizyjną pomiędzy przedstawicielami kibiców Legii Warszawa a reprezentantami klubowego zarządu. Debata przebiegała dość spokojnie, strony fechtowały się argumentami bez przesadnego podgrzewania atmosfery, pierwszym który stracił cierpliwość był... Mariusz Walter. Nie główny cel kibicowskich ataków w tamtym momencie, Piotr Zygo, nie zupełnie nieobyci z telewizyjnymi kamerami Wiktor Cegła czy Grzegorz Karpiński, ciśnienia nie wytrzymał właśnie 'szef wszystkich szefów', który, gdy program zbliżał się już do końca i trudno było mówić o wyraźnym zwycięstwie strony klubowej, rzucił w stronę prowadzącego debatę Grzegorza Miecugowa aroganckie: "Materiał!". Co ciekawe, Miecugow polecenia (bo trudno nazwać to inaczej) swojego przełożonego... nie posłuchał i tajemniczego 'materiału' nie puścił. Uniosłem wtedy przed telewizorem wzrok, widząc chwilowo wyprowadzonego z równowagi Waltera i ze zdziwieniem skonstatowałem, że ten człowiek najprawdopodobniej będzie w futbolu kierował się emocjami.

Być może czwartkowa decyzja Mariusza Waltera nie powinna być zatem postrzegana jako zaskakująca. Oczywiście nie tkwiąc w skórze Mariusza Waltera, nie wiemy czy podejmował ją w sposób całkowicie spontaniczny i emocjonalny, czy przygotował ją uprzednio, licząc się z takim obrotem sytuacji. Ba, nie wiemy czy rezygnacja nie była przypadkiem przesądzona nawet w przypadku zdobycia przez Legię mistrzostwa, zmienił się jedynie moment ogłoszenia decyzji i jej uzasadnienie. Rozmawiamy jednak o faktach, a fakty są takie, że rezygnacja ogłoszona po meczu z Lechią wygląda na klasyczny akt wywieszenia białej flagi. Na reakcję człowieka, który ma już po prostu serdecznie dość, który nie chce już dłużej przeżywać gorzkich rozczarowań.

Felietonista Rafał Zarzycki ubolewa nad odejściem Waltera z Legii. Oczywiście trudno nie docenić faktu, że to Mariusz Walter doprowadził do zainteresowania wielkiego medialnego koncernu inwestycją w Legię, co w konsekwencji łańcuszka wydarzeń mniejszego i większego kalibru doprowadziło do tego, że Legia jest dziś tym czym jest - występującym na 30-tysięcznym stadionie prężnym klubem, który jest w stanie realnie myśleć o dopięciu kilkudziesięciomilionowego budżetu bez konieczności wyciągania dłoni ku bogatym wujkom. Legia, niezależnie od braku systematycznych sukcesów na miarę kibicowskich oczekiwań, znajduje się obecnie o kilka kroków przed praktycznie całą krajową konkurencją. To dzieło przede wszystkim Mariusza Waltera - bez dwóch zdań.

Z drugiej strony - Legia, która doszła już tak daleko, która wygrzebała się z czeluści, która na naszych oczach nabiera zupełnie nowej jakości, nie powinna być sceną starć korporacyjnych koterii, tworem sterowanym decyzjami niespójnymi i nielogicznymi, nie powinna być klubem generującym obecnie kosmiczny wręcz jak na polskie warunki przychód, w którym zarazem piłkarze muszą czekać na wypłaty, nie powinna być klubem, w którym strategiczne decyzje transferowe w zimowym okienku podejmuje się nawet nie za pięć dwunasta, a... pięć po dwunastej. Legia nie powinna być klubem, który nie podnosi rękawicy przed wiosenną kampanią w europejskich pucharach, nie powinna być klubem, który wydaje miliony euro na pensje armii zaciężnej ze wszystkich stron świata tylko po to, by na ligowym finiszu oglądać plecy drużyn dysponujących zaledwie częścią naszego potencjału finansowego i organizacyjnego.

Głównym zadaniem człowieka sterującego tworem takim jak Legia jest tak naprawdę dobranie zespołu ludzi, odpowiednich podwładnych. Wybranie osób, które będą w należyty, kompetentny i odpowiedzialny sposób wykonywać swoje zadania. Mariusz Walter jak na mój gust nigdy nie musiał znać się na piłkarzach, nie musiał decydować o transferach, tak jak nie musiał wyznaczać cen kiełbasek w klubowym cateringu, czy stać na bramkach i sprawdzać czy kibice nie wnoszą na trybuny flag na drzewcach. Przez te wszystkie lata, kiedy był w Legii, Mariusz Walter tak naprawdę powinien tylko i wyłącznie umiejętnie dobrać ludzi, którzy w fachowy sposób zajęliby się każdym obszarem działalności naszego klubu. Czy to mu się udało? Krótko - bez dwóch zdań nie.

Rafał Zarzycki pisze: "Mariusz Walter prezentował bardzo kulturalny styl zarządzania. W dzisiejszych czasach dzikiego kapitalizmu, w którym różne formy mobbingu są na porządku dziennym, a podwładni często bywają upokarzani przez szefów, nigdy nie pozwolił sobie na jakąkolwiek publiczną krytykę współpracowników. A powodów miał naprawdę mnóstwo. Popełniono tak wiele, tak kardynalnych błędów, że często trudno było zrozumieć dobrotliwe podejście 'Starego' do niektórych osób. Za każdym jednak razem winowajcy mogli liczyć na zrozumienie, a w najgorszym przypadku na miękkie lądowanie. Niestety, zamiast to doceniać, motywować się do cięższej i wydajniejszej pracy, cynicznie korzystali z dobrodziejstw."

Święte słowa. Tylko że doprawdy nie sposób traktować ich jako obronę Mariusza Waltera, jak zdaje się to postrzegać sam autor. Powyższy fragment to bardzo mocny argument przeciw człowiekowi, który - niestety nie można tego wykluczyć - w pewnym momencie stracił kontrolę nad sytuacją w Legii.

Szef nie jest niczego winien swoim współpracownikom, nie jest rozliczany z tego, czy gładzi ich po głowach w trudnych chwilach, czy pocieszycielsko poklepuje po ramionach w przypadku niepowodzeń, czy dobrotliwie przygarnia gdy zabraknie dla nich miejsca w bardziej prestiżowych komórkach koncernu. Szef jest coś winien przede wszystkim instytucji, którą zarządza. Kropka.

Przyznam, że przez długi czas sądziłem, że flegmatyczne podejście do kwestii sportowych upokorzeń jest w Legii pochodną faktu, że tak naprawdę głównymi celami funkcjonowania klubu w zamyśle ITI nie była natychmiastowa piłkarska dominacja na krajowych boiskach, że niespieszne działania były spowodowane przeświadczeniem, że Legia musi być organizacyjnie gotowa na to, by wyjść na europejskie salony. Jednak od momentu pamiętnego 'truskawkowego zaciągu' sprzed dwóch lat nie można już mieć wątpliwości, że sytuacja się zmieniła, że jest zupełnie inaczej - że bez sportowego sukcesu, bez pieniędzy, które są do zdobycia w europejskich pucharach, które można zainkasować ze sprzedaży wypromowanych zawodników, Legia nie będzie w stanie utrzymać swojego własnego ciężaru. Mimo to, mimo potężnych nakładów - dwa razy, excuse moi, w łeb.

Być może rozczarowanie nie byłoby tak dotkliwe, gdyby nie przebieg obecnych rozgrywek. Może gdyby Legia miała jakiś zasadniczy problem ze skutecznym łączeniem gier pucharowych i ligowych na jesieni, może gdyby wiosną szaleńczo goniła stawkę, gdyby rzutem na taśmę wywalczyła kolejne prawo walki o Europę - atmosfera byłaby zupełnie inna. Może wtedy wszystko wydawałoby się bardziej logiczne, dwa triumfy w Pucharze Polski i udana kampania w Europie prezentowałyby się zupełnie inaczej, całokształt nie prowokował do dramatycznych personalnych ruchów. Ale my mieliśmy mistrzostwo na tacy i po prostu je oddaliśmy, w stylu kompletnie beznadziejnym, smutnym, niezrozumiałym.

Nie zamierzam odmawiać Mariuszowi Walterowi prawa do wzięcia na siebie czwartkową rezygnacją - choćby w symboliczny sposób - części odpowiedzialności za to, co się stało. Bo to nie tylko odpowiedzialność Ismaela Blanco, Janusza Gola, Macieja Skorży, Leszka Miklasa i Marka Jóźwiaka, ale też jego. A właściwie może - przede wszystkim jego. Zawiedli jego ludzie, jego wybory, jego pomysł na dzisiejszą Legię.

Powodzenia Panie Walter. Obyśmy nie musieli za Panem tęsknić.