"LjubojSa"

Kolejna, szósta kolejka spotkań przyniosła nam nie mniej emocji niż jej poprzedniczka. Z punktu widzenia kibica Legii może nawet więcej, bo wydarzeń jakie miały miejsce na Łazienowskiej3 nie przeżywa się na co dzień. – „To idzie młodość” - chciałoby się rzecz, gdyby nie stanowczy sprzeciw Sagana, który pokazał „pędrakom”, że jeszcze wiele pracy przed nimi, a zastąpienie weteranów wcale nie będzie takie łatwe.

O tym i o kilku innych kwestiach, które wykreowały się w mojej głowie przy okazji niedzielnej potyczki przeczytać możecie poniżej. Oczywiście, o ile nie zanudziły Was moje przemyślenia sprzed tygodnia.

* * * * Gdzie to berło, a gdzie ta Korona * * * *

Patrząc na to gdzie w tabeli znajduje się zespół z Kielc łapię się na tym, że po raz kolejny znajduje się ktoś, lub jak w tym wypadku coś, co chwieje całą moją wizją piłki nożnej. Ostatnie miejsce w tabeli, jeden punkt na koncie to bilans Koroniarzy po pięciu kolejach obecnego sezonu. Tak sobie radzi ekipa, której linia środkowa składa się z zawodników o klasie… w zasadzie niepodlegającej dyskusji. Paweł Golański, Vanja Marković, Jacek Kiełb, Vlastimir Jovanović, Michał Janota to zawodnicy, których, może poza szkoleniowcami z Warszawy i Poznania, widziałby w swojej ekipie każdy trener w Ekstraklasie. Gdy dodamy do tego całkiem niezłego bramkarza (Vytautas Cerniauskas) i robiącego całkiem solidne wrażenie Siergieja Chiżniczenkę to wyniki osiągnięte przez „złocisto-krwistych” (choć to już chyba przebrzmiała nazwa) wprawiają wręcz w osłupienie. Odejście Leszka Ojrzyńskiego zakończyło pewien okres, czas, kiedy to „Szalony Gang” wywoływał gęsią skórkę u kolejnych rywali. W Kielcach uznano, że nie tylko czas na zmianę wizerunku, ale też i obrazu gry tamtejszej drużyny. Ok, aby się rozwijać trzeba iść na przód, to rozumiem, ale działania, jakie podjęto w klubowych gabinetach służyły bardziej zwijaniu się, niż jakiemukolwiek rozwojowi. Ciekaw jestem jak swoje dokonania tłumaczą działacze, jak czuje się ówczesny szef działu sportowego Andrzej Kobylański.

Wczoraj na Łazienkowskiej3 z bólem patrzyło się na efekty dokonań kieleckich działaczy. Mam tylko nadzieję, że rozpaczliwa próba ratowania „co tylko się da” przez Ryszarda Tarasiewicza przyniesie skutek. Bo co by jednak nie mówić, Korona Kielce nawet nie będąc potentatem ligi, zmuszała do wysiłku, obecnie leje ich każdy w miarę przytomny zespół naszej Ekstraklasy.

* * * * Orzeł Bielik * * * *

Tak się zastanawiam, masz szesnaście lat, dzwoni rano telefon… jakiś gość w słuchawce stara Ci się wmówić, że nazywa się Henning Berg i widzi Ciebie w swoim zespole. Henning Berg? Legia Warszawa? Hallo ja gram w Poznaniu, proszę nie robić sobie jaj – to chyba pierwsze, co przyszłoby mi do głowy.  Zresztą nie tylko mnie. Gdy już się wydało, że Legia ściąga kolejnego zawodnika z poznańskiego Lecha odezwały się głosy „znających temat” dziennikarzy. Że to granda, że to nieetyczne tak mieszać chłopakowi w głowie, że jak można „wykorzystywać” trenerski autorytet do składania czczych obietnic. Norweska ściema miała zrobić wodę z mózgu dzieciaka i ściągnąć go w okolice stadionu Wojska Polskiego, tu już wyćwiczenie kidnaperzy mieli porwać utalentowanego nastolatka, który niego już miał nie ujrzeć boiska.

24. 08.2014 – 15:30 - Łazienkowska3, Szesnastoletni Krystian Bielik wybiega na boisko w koszulce Legii Warszawa. Kibice patrzą z niedowierzaniem, to właśnie ten młokos ma wspierać weterana europejskich boisk, Helio Pinto. To na tym dzieciaku mają opierać się działania defensywne „wojskowych ”w środku pomocy. To od niego zależy czy powstrzyma kolejnego weterana Pawła Golańskiego wspieranego przez Michała Janotę i Jacka Kiełbia. W zasadzie nikt z zebranych na stadionie kibiców nie myśli o tym, że być może dopiero w tym momencie, ten chłopak, zaczyna wierzyć w zasłyszane kiedyś w słuchawce słowa Henninga Berga.

Dziewięćdziesiąt minut później, w szatni zwycięskiego zespołu trwa feta. Cieszy nie tylko zwycięstwo, piłkarze świętują niewątpliwy sukces swojego kolegi – Marek Saganowski, strzelił swoją setną bramkę w Ekstraklasie. Wraz z nimi raduje się szesnastoletni Krystian, razem z innymi cieszy się z wyczynu kolegi, choć i On ma przecież, co świętować. Debiut w najwyższej klasie rozgrywkowej wypadł, co najmniej okazale, zwycięstwo Legii i długie momenty, w których to właśnie Bielik brylował na boisku.

Brawo, takich orłów nam trzeba.

* * * * Mistrz na ma setkę* * * *

Nie ma chyba kibica Legii, który nie życzyłby Markowi Saganowskiemu setnego gola w Ekstraklasie. To jakby ukoronowanie dokonań napastnika, jakby laur wieńczący działo. Nic też dziwnego, że schodzący do szatni Sagan stwierdził, że „teraz to już mogę kończyć”. Myślę, że to niepotrzebna deklaracja, Marek Saganowski to bardzo pogrzebana postać. To też wielki wzór dla całego zastępu dzieciaków, które jak mogliśmy się w niedzielę przekonać, opanowały szatnię na Łazienkowskiej3.

* * * * Ciężar opaski * * * *

Spotkanie z Koroną to był mecz spełnianych marzeń. Jak już wspomniałem Marek Saganowski strzelił swoją setną bramkę, debiutu doczekał się Krystian Bielik, a Kuba Kosecki założył opaskę kapitana drużyny. O Koseckim długo można by dyskutować, wymieniać mniej lub bardziej wydumane naszego przywary skrzydłowego, ale ambicji Kosy podważać nie wolno. Nic więc dziwnego, że wchodzący na boisko Kuba dumnie wypinał pierś do przodu, by już po pierwszym gwizdu zrobić to, co potrafi najlepiej – uruchomić kopytka. „Młody Romek” zmotywowany jak nigdy przebierał tymi nóżkami bez przerwy, nie zważając nawet na to, czy warto i czy ma to jakikolwiek sens. Robił to, do czego zaprojektowała go natura, biegał. Można by rzec, że jak szedł to biegł, jeśli nawet nie mógł to i tak chciał być wszędzie. Niestety nie każdy jest jak Forrest Gump, nie każdy może zawrócić jak dobiegł już tak daleko, dlatego też Kosa zapomniał zapominał o tym, że za plecami ma młodszego kolegę, który nijak nie mógł sobie poradzić z Jackiem Kiełbiem. W zasadzie gdyby nie fatalna tego dnia skuteczność „rybki” wysiłek kapitana mógłby pójść na marne, a wymarzony występ z opaską zakończyć się koszmarem. Być może, dlatego, zagadnięty po wygranym było, nie było meczu, piłkarz wyglądał na wściekłego. No cóż, niełatwo być kapitanem.

* * * * LjubojSa * * * *

Jak mniemam o przejściach Orlando Sa, nie muszę nikomu przypominać. Portugalski Gwiazdor przybył do kraju nad Wisłą, aby pokazać tubylcom jak gra się w piłkę za morzem (nie wiem jakim, nieważne). Pech chciał, że trafił na trenera, który widział już kilka gwiazd, wie też, co owe gwiazdy musiały robić, aby nimi zostać. Niestety krewki południowiec nie bardzo był skory do poświęceń, to raczej jemu powinno się poświęcać odpowiednio wiele czasu i uwagi. A podania kolegów powinny raz, po raz otwierać drogę do bramki rywali. Nie wyszło, prawdę mówiąc to niewiele brakowało, aby ktoś faktycznie otworzył Portugalczykowi… drzwi, grzecznie prosząc o zamknięcie ich z drugiej strony.

Długo trwały „przepychanki” trenera z piłkarzem, wzajemne próby wyznaczenia granicy, ale wreszcie wygląda to, że stosunki trener – zawodnik i co ważne zawodnik – drużyna, wychodzą na prostą. W pierwszej połowie meczu grał jeszcze „stary” Orlando, niby pod grą, ale jakiś zagubiony, jakby bez pomysłu na to, czego właściwie dzisiaj chce. Jednak w drugiej odsłonie niedzielnego widowiska, już po strzelonej bramce Portugalski napastnik zaczął pokazywać cechy, które zainteresowały legijny skating. Siła, determinacja, pewność siebie, jak dla mnie były momenty, gdy swoim stylem, gdy Orlando Sa zbliżał się do wielkiego poprzednika Danijela Ljuboji. Szkoda, że na razie momenty, ale kto wie, może OSA jeszcze nie raz użądli naszych rywali, piłkarsko ma do tego wszelkie predyspozycje.