Niepokój przed znanym

Oglądając potyczkę z Lechem odniosłem wrażenie, że to nie pierwszy raz, kiedy drużyna gra do przerwy słabo i nijako. Powód wydaje się zawsze ten sam: zlekceważenie przeciwnika. Jakby jeszcze w szatni w głowach piłkarzy pojawiały się myśli o zdecydowanej wyższości nad rywalem, choć nawet piłki nie kopnęli. Ucieka gdzieś koncentracja i poczucie zagrożenia. Znowu bije od nas arogancja.

Najgorsze, że dotyczy to głównie graczy pierwszego wyboru. Tych, którzy mogą być bez mała pewnymi występów w europejskich pucharach. Tam jeszcze się boją, jeszcze uważają, a jak przychodzi liga to niechlujstwo i beztroska dominuje w poczynaniach. Oni wiedzą, że cokolwiek by nie zrobili, to i tak zagrają z takim Trabzonsporem.

Nie ma się co oszukiwać, że się tego nie spodziewaliśmy. Przecież priorytetem podstawowych zawodników są puchary, gdzie się promują, walczą o duże pieniądze, więc tam kierują swoją energię, zaś liga im tę moc ogranicza. Oni zaczynają celowo odpuszczać, także ze względu na oszczędzanie sił i minimalizowanie kontuzji. Działa już u nich proces samozachowawczy. Ich organizmy nie są w stanie grać na pełnym gazie co 3 dni, więc dozują stopień zaangażowania. Każde oczekiwania maksymalnego wysiłku w lidze spełzną na niczym. Oni sobie wybierają, kiedy grać na maksymalnym gazie.

Jaki jest zatem sens posyłania do gry zawodników, którzy nie są gwarantem 100% zaangażowania? Posyłania ich do meczów w lidze, które traktują jako zło konieczne do odbębnienia?

Trener tego nie widzi lub woli nie dostrzegać i brakiem rotacji utwierdził ich w przekonaniu nietykalności i pozwalania sobie na odpuszczanie. O tyle to dziwne, że wyniki drużyny złożonej z podstawowych graczy w lidze w porównaniu z wynikami drużyny złożonej z rezerwowych zasadniczo niewiele się różnią. Jednym i drugim zdarzyły się wpadki. Z tym, że teraz nie doznajemy korzystnych i wieloaspektowych efektów gry rezerwowymi jak wcześniej. Bo co nam pozostało z remisowego wyniku z Lechem? Dobry wynik? A skąd, a chyba o to chodziło w wystawieniu żelaznego składu. Trudno dostrzec inne pozytywy, a stężenie czynników niepożądanych w drużynie jest coraz większe.

Znowu muszę przypomnieć litanię o rotacji, o której wielu z nas zapomina, a chyba trener najbardziej.

Podstawowi gracze ewidentnie odczuwają trudy gry co 3 dni i na bardzo ważny mecz z turecką drużyną jadą podmęczeni fizycznie i psychicznie. Duda jest idealnym tego obrazem. Dostrzegalna jest pewnego rodzaju apatia i spadek efektywności. Zakłamywanie rzeczywistości przez piłkarzy o zadowoleniu grą jednym składem tego nie zmieni. Pamiętajmy, że piłkarz patrzy krótkowzrocznie, przez pryzmat własnego interesu i nie chce dostrzegać zagrożeń. O tyle to zastanawiające, że ma doświadczenie z zeszłego roku, kiedy już w listopadzie nie mogli na siebie patrzeć, a nadmierna eksploatacja organizmów także przyczyniła się do plagi kontuzji.

Znowu doznajemy wrażenia, że wielu graczy nie ma zmienników, choć kadra liczy 30 zawodników. Kiedy mają się uczyć i ogrywać zastępcy dla Jodłowca, Vrdoljaka, Radovicia, Kuciaka, Rzeźniczaka, jak nie w pierwszej rundzie sezonu ligowego, kiedy punkty jeszcze "nie ważą"? Dziś łatwo sobie wyobrazić kontuzję jednego z dwóch środkowych pomocników i dostrzec brak taktycznej alternatywy. Teraz nie jesteśmy na to przygotowani.

Standardowo przy "piłowaniu" jednych graczy kosztem drugich rodzą się podziały negatywnie wpływające na komfort pracy. Dla zdrowia psychicznego całej grupy należy często zmieniać, a tym bardziej, jeśli rezerwowi nie są wcale gorsi od podstawowych i z powodzeniem mogą regularnie grać w lidze. Mam tu teraz na myśli Sa, Koseckiego, Pinto, Lewczuka, Piecha, Astiza, a zaraz także dwóch Brazylijczyków. Warto do tego wrócić, żeby przywrócić rywalizację i oczyścić atmosferę.

Należy pamiętać, że rezerwowych nie stać na arogancję. Oni w przeciwieństwie do podstawowych graczy w lidze grają o wysoką stawkę. Wyjdą i będą zasuwać, żeby wskoczyć do podstawy.

Chciałbym ,żeby trener przypomniał sobie zasady, którymi kierował się na początku sezonu, a które tak dobrze rozwinęły drużynę. Dzisiaj od nich odszedł. Przeszywa go pewność, że jedną jedenastką jest już w stanie ogarnąć wszystkie rozgrywki. My znamy naszych piłkarzy i wiemy, że tak się nie da. Dobrze by było, żeby trenerowi uświadomiono, co się działo w Legii rok temu. Jesteśmy bogatsi o to jedno doświadczenie więcej i potrafimy przewidzieć, co nas może spotkać jak będziemy powielali tamte błędy. Warto wyciągnąć z tego pożyteczny wniosek i być Polakiem mądrym przed szkodą.