Pragmatyzm wikinga

„Pierwsze śliwki robaczywki” – jakże nienawidziłem tych słów, często powtarzanych np. przez byłego legionistę przez Łukasza Surmę. Trzeba jednak przyznać, że dziś, w obliczu wyników zespołu dowodzonego przez Henninga Berga, ta oklepana fraza znów brzmi w moich uszach. Pana Łukasza już dawno na Łazienkowskiej nie ma, a jego słowa wciąż wracają jak bumerang.

Nic jednak dziwnego, bilans wiosennych spotkań rozegranych przez Legię Warszawa wygląda fatalnie. Cztery rozegrane mecze, dwa remisy i dwie porażki - to na pewno nie jest zdobycz potwierdzająca mistrzowskie aspiracje „wojskowych”. Stąd też nie powinny dziwić nerwowe reakcje stołecznych kibiców, wszak wedle ich wizji Legia powinna wygrywać z każdym i to niezależnie od poziomu rozgrywek. Pragnący absolutnej dominacji fani nie dostrzegają jednak kilku faktów,  które być może nie zmieniają postrzegania obecnej sytuacji, ale na pewno pozwalają zrozumieć taki właśnie stan rzeczy.

Henning Berg, facet który od samego początku swojego pobytu na Łazienkowskiej 3 pokazał, że niezależnie od opinii publicznej zwykł wdrażać swój przygotowany przed sezonem plan. Krytykowany za zmiany których nie robi, za skład który wystawia, czy za rotację którą stosuje, nie zmienił się ani o jotę. Tylko wyniki, jakie osiągnął ze swoim zespołem, oddaliły nieco spadającą na jego głowę krytykę, a najwięksi adwersarze zeszli do podziemia, aby stamtąd, korzystając z każdej nadążającej się okazji w myśl niezniszczalnego stwierdzenia „a nie mówiłem”, kąsać po staremu. Dokładnie tak jak teraz, wobec, nie oszukujmy się, słabego startu mistrza Polski. Rzecz jednak w tym, że Norweg nie robi nic, czego nie próbował lub czego nie robił już wcześniej. Mało tego, jestem głęboko przekonany, że szkoleniowiec wojskowych zapytany o swoje wcześniejsze posunięcia, bez zająknięcia stwierdziłby, że to właśnie dzięki tym manewrom udało się osiągnąć to, za co był chwalony. Czy można dziwić się, że prowadzony przez niego sztab trenerski powtarza to, co przyniosło wcześniej sukcesy? Ja osobiście zdziwiłbym się gdyby tego nie robił.

No dobra, ale co tak naprawdę ta „banda wikingów” znów wymyśliła?

Jak już wspominałem, nic nowego. Tak naprawdę po raz kolejny mamy do czynienia z pragmatycznym do bólu podejściem Henning Berga, który mając na uwadze zadanie, które ma wykonać, robi wszystko, aby zmaksymalizować szanse na jego osiągnięcie. Dlatego też, aby uzmysłowić sobie motywy działania szefa stołecznej ekipy, należy zrozumieć plan, jaki nakreślił sobie Norweg. Wszyscy znamy wypowiedzi trenera Legii na temat systemu rozgrywek, jednak warto sobie uzmysłowić, że wypowiadane słowa krytyki to jedno, natomiast działania mające na celu maksymalne wykorzystanie takiego a nie innego systemu to zupełnie inna sprawa. Dlatego też strategia sztabu szkoleniowego od samego początku wiosennych rozgrywek skupia się na dwóch aspektach. Jak najlepszego zaprezentowaniu się na europejskich boiskach, co zarówno dla zawodników jak i dla samego zespołu trenerskiego jest zwieńczeniem trudów tego sezonu (niech nie zwiodą Was słodkie słowa o „najważniejszym” w tej chwili mistrzostwie, każdy sportowiec stworzony jest do rywalizacji, im wyższy jej poziom, tym większa satysfakcja) oraz przygotowaniu drużyny do tej najważniejszej części sezonu, czyli rywalizacji w grupie mistrzowskiej. Wobec tych założeń, ku naszemu kibicowskiemu utrapieniu, wszystkie inne sprawy, takie jak choćby osiągane obecnie wyniki w fazie zasadniczej sezonu, schodzą na dalszy plan.

Cel uświęca środki – to w zgodzie z tą maksymą planuje swoje posunięcia trener warszawskiej drużyny. Dlatego też w tej chwili sztab Henninga Berga robi wszystko, aby w decydującym momencie sezonu dysponować największą siłą ognia, jaką Legia jest w stanie z siebie wykrzesać. Jednak aby to było możliwe, nie tylko nie możemy „zamęczyć” pierwszej jedenastki, która jak już wspomniałem walczy „o Europę”, ale też musimy dysponować odpowiednim zapleczem, które będzie w stanie wzmocnić kolegów z tego teoretycznie podstawowego zestawienia. Niestety, ostatnie miesiące nie były dla nas łaskawe i wielu ważnych zawodników „wypadło” ze składu na wskutek kontuzji. I to właśnie odniesione urazy, oraz analiza wcześniejszych sezonów w wykonaniu „wojskowych” w znacznym stopniu zdeterminowały działania zespołu szkoleniowców Legii. Problemy z kontuzjami za czasów Jana Urbana pokazały, że być może na zachodzie grają co trzy dni, ale podobne obciążenia dla piłkarzy znad Wisły są nie do przeskoczenia. Spadek jakości, a przede wszystkim ryzyko odniesienia wspomnianych wcześniej urazów jest zbyt duże, aby po raz kolejny bezrefleksyjnie je podejmować. Efekt analizy jest widoczny, obecny trener stara się odciążać zawodników grających w Europie, jednocześnie zwiększając intensywność treningów, przyzwyczajając swoich podopiecznych do wysiłku, który będą musieli podjąć. Jednocześnie w znacznym stopniu zwiększono obciążenia treningowe młodym piłkarzom prowadzonym przez Jacka Magierę (co być może też w jakimś tam stopniu jest usprawiedliwieniem niezbyt imponujących wyników osiąganych przez trzecioligowy zespół) co ma przygotować tych chłopaków do gry na intensywności pożądanej w silniejszych ligach. Nie dziwmy się więc, że po meczu ze Śląskiem nie zobaczyliśmy już naszych „Europejczyków” na ligowych boiskach (wyjątkiem był Jodłowiec, którego badania wykazywały potrzebę wysiłku). Po prostu, aby móc zaprezentować swoje walory w meczu z Ajaksem, piłkarze Legii muszą dysponować maksymalnym zasobem swoich sił.

Druga cześć planu, o którym wspomniałem wcale nie jest łatwiejsza. Poza walką na całego z Holendrami mieliśmy zapewnić sobie odpowiednią jakościowo głębię składu. Dla Henninga Berga nie ma ludzi straconych, każdy kto decydował o sile Legii w przeszłości, ma szansę mieć wpływ na tę siłę w przyszłości. Niestety, przygotowania zimowe w realizacji zamysłu trenera nie pomogły. Nie dość, że nie starczyło czasu, aby w pełni odbudować zawodników wracających po urazach, to kolejnych zmartwień dostarczyły nowe kontuzje. W efekcie czego przygotowanie zaplecza przeniesiono na wczesny okres ligowy. Potwierdzeniem tego pomysłu jest zestawienie jedenastki „wojskowych” w meczu z Jagiellonią Białystok, spotkania, które miało odpowiedzieć jaką jakość mogą wnieść piłkarze z szerokiego składu. Legia przystąpiła do tej rywalizacji w następującym składzie:
Malarz - Bereszyński, Lewczuk, Astiz, Brzyski – Kosecki, Jodłowiec, Pinto, Ryczkowski – Szwoch – Sa.

Nie da się ukryć, że efekt końcowy nie dostarczył zbyt optymistycznych wniosków. Arkadiusz Malarz, bramkarz, który dopiero wchodzi do drużyny, dyrygował nie tyle blokiem defensywnym, co zestawem rekonwalescentów. Bartosz Bereszyński pauzował od 10 września 2014 do 4 lutego 2015, w zasadzie można powiedzieć, że Bartek po raz kolejny uczy się futbolu. Tomasz Brzyski na „chorobowym” przebywał od 17 października 2014 do 5 lutego 2015 a to oznacza, że znajduje się w podobnym miejscu co jego kolega z przeciwnej flanki boiska. Natomiast Inaki Astiz z powodu urazu jakiego nabawił się na obozie opuścił najistotniejszą cześć przygotowań, co ewidentnie było widać podczas meczu. Igor Lewczuk robił co mógł, ale nie był w stanie załatać każdej dziury w defensywie, a te wskutek postawy kolegów, pojawiały się jak grzyby po deszczu. Jednocześnie z problemami w tyłach objawiły się kłopoty w przednich formacjach zespołu. Wciąż szukający formy Kuba Kosecki wraz ze swoimi młodszymi kolegami (Szwoch i Ryczkowski)  nie był w stanie zapewnić odpowiedniego wsparcia dla biegającego na szpicy Orlando Sa. Jeśli dodamy do tego niemrawy środek boiska, gdzie swoje kłopoty mieli Tomasz Jodłowiec z Helio Pinto, to porażka na ligową inaugurację przestaje dziwić.

Niemniej jednak, niezależnie od wyniku, mecz rozegrany na Łazienkowskiej przyniósł oczekiwany przez trenerów skutek. Większość zawodników, która wystąpiła w starciu z Jagiellonią zanotowała progres. Po drużynie, która wybiegła na boisko w Kielcach widać było nie tylko postęp fizyczny i mentalny, ale też gotowość do wypełniania założeń taktycznych. Legioniści zagrali bezpiecznie w tyłach, jednocześnie starając się wyprowadzać ataki, które maiły przynieść gola zapewniającego wygraną. Co prawda nie udało się zrealizować wszystkich wyznaczonych przez sztab szkoleniowy wytycznych, ale w kontekście rozpoczynającej się dopiero rundy rewanżowej, postęp w grze niektórych piłkarzy musi cieszyć. Na dobrym poziomie, do którego zaczynamy się już przyzwyczajać, zagrał Igor Lewczuk. Natomiast Bartosz Bereszyński, Kuba Kosecki i Inaki Astiz zanotowali wyraźny skok jakościowy, w górę poszła też dyspozycja Tomasza Brzyskiego. Jeśli dodamy do tego świetną formę, jaką zaprezentował Dominik Furman, to widać, że plan przygotowany przez Henninga Berga zaczyna działać.

Nie ukrywam jednak, że mój optymizm z jakim patrzę w przyszłość, nie opiera się jedynie na wyżej opisanym procesie. Największą dawką wiary w drogę, którą podąża prowadzona przez Norwega drużyna wzbudziła we mnie 55 minuta meczu rozgrywanego w Kielcach. W tym momencie na boisku pojawiło się dwóch członków podstawowego zespołu. Metamorfoza jakości i przede wszystkim oblicza gry całej drużyny , jaką zapoczątkowało pojawianie się Michałów, Kucharczyka i Masłowskiego, była niesamowita. Kilka szarż tego pierwszego i pojedyncze, świetne zagrania drugiego sprawiały ogromny kłopot gospodarzom. Szkoda, że reszta zespołu nie dostosowała się do poziomu prezentowanego przez rezerwistów, wtedy o wynik osiągnięty w Kielcach nie musielibyśmy się martwić. A przecież co by nie mówić o Michałach, nie oni jedyni stanowią o sile pierwszej jedenastki prowadzonej przez Heninga Berga. Nie chciałbym być w skórze miejscowych, gdyby na murawę wybiegła jedenastka, którą zwykliśmy oglądać w tych najważniejszych spotkaniach rozgrywanych przez „wojskowych”.

Mając na uwadze realizację planu sztabu trenerskiego, opisany wyżej progres, jak i nasze doświadczenia z dotychczasowego przebiegu „służby” wikinga w Warszawie, nie widzę powodów do niepokoju. Jak na razie nic nie straciliśmy, a wszystko co możemy w tym sezonie zdobyć, jest jeszcze przed nami. Niech martwią się ci, którzy pełnię swojej formy musieli mieć na już, aby w ogóle podjąć skuteczną walkę. W decydującym momencie może jej zabraknąć. Oczywiście, należy pamiętać, że piłka nożna to tylko, lub jak kto woli, aż sport, a w sporcie zdążają się rzeczy, których przewidzieć nie sposób. Niemniej jednak w dłuższej perspektywie okazuje się, że „szczęście” sprzyja nie tyle lepszym, co tym lepiej przygotowanym. Pamiętajmy też, że pracę wykonaną w trakcie sezonu, ocenia się na jego zakończenie.