Grzech pychy?!

Piękni i wspaniali (rzecz gustu), inteligentni, wykształceni, doświadczeni biznesowo (to już fakty potwierdzone), jeśli uwierzą że są w futbolu skazani na sukces  oby za chwilę nie byli wyklinani! Memento dla Bogusława Leśnodorskiego, Dariusza Mioduskiego i Macieja Wandzela, oto słowa dotyczące innego klubu, ale jeżeli zostaną zignorowane  w Warszawie, oby nie stały się przekleństwem triumwiratu obecnie zarządzającego Legią:

...za ewidentnym już (niezależnie od wyniku niedzielnego finału) sukcesem Lecha stoi jego trener. Trzeba także zauważyć jednak, że miał też za sobą grupę ludzi, która może i nie radzi sobie za dobrze z presją, może źle ją znosi, narzeka, ale jest bardzo głodna. Głodna sukcesu, którego tak długo tu, w Poznaniu, nie było.
Sądzę, że nie doceniamy znaczenia tego głodu w sporcie. Kiedy wydaje nam się, że doświadczenie jest argumentem ważącym, że siła sportowa i taktyka załatwią sprawę, nadchodzi ten straszliwy głód sukcesu – największa siła sprawcza w sporcie. Bo syty nigdy nie zrozumie głodnego.
Na sukces Lecha czekamy w Poznaniu tak długo właśnie dlatego, że kiedyś opchał się on ponad miarę i stał się syty. Pewny tego, że jest znakomity i awangardowy dla wszystkich. Zgubiła pycha, która jego władze poprowadziła w 2010 roku do stwierdzeń, że są najlepszym i najlepiej zarządzanym klubem w kraju, z patentem na sukces, niemal na niego skazanym. Co gorsza, kierownictwo Lecha na dodatek w to uwierzyło. Za tę pychę trzeba było zapłacić bardzo wysoką cenę, cenę pięciu chudych lat.
(poznan.sport.pl)

Bogusław Leśnodorski: „Mam ogromny szacunek do Lecha, ale przez dwa i pół roku, jak jestem prezesem Legii, klub z Poznania nie wygrał nic, a w europejskich pucharach odpadł z amatorami. My zdobyliśmy dwa mistrzostwa, dwa Puchary Polski i dwa razy graliśmy w grupie Ligi Europy, awansowaliśmy z pierwszego miejsca do fazy pucharowej, jesteśmy liderem ekstraklasy. Naprawdę nauczyli się Legii?”

Niestety odpowiedź udzielona na boisku brzmi: ‘nauczyli się’, z trzech meczów z nami w Ekstraklasie w tym sezonie lechici dwa wygrali, a jeden zremisowali i tym sposobem, w dużej mierze i przez taką ‘nauczkę’ którą nam dali trzeba im teraz gratulować mistrzostwa.

Jak kibic z kibicem, Leśny niech sobie w Pyrlandii perorują: „Nie przyklejam panom gumy do stołu od spodu i nie nakładam koralików, bo jest mi to do niczego niepotrzebne.” - olej to, niech tak  sobie gaworząc sami wystawiają dla siebie świadectwo, zrób wszystko, żeby legijna odpowiedź wybrzmiała na murawie, a do tego niezbędna będzie pokora w wyciąganiu wniosków. Uczynisz to, jako kibic w dniu meczów z Kolejorzem samemu będę paradował w koralikach, obiecuję, tylko zachowaj rozsądek, umiar, trzeźwość myśli  i w prezesowaniu  nie przepoczwarzaj się w Józia W.

Dariusz Mioduski: „Powtórzę, że nie wyobrażam sobie, byśmy tytułu nie obronili. Ale warto pamiętać, że choć w ciągu dwóch lat zrobiliśmy postępy, to wciąż nie jesteśmy klubem, o którym można powiedzieć, że będzie mistrzem przez następne 15 czy 20 lat. Cieszę się, że ludzie tak o nas myślą, bo to pokazuje, że idziemy w dobrym kierunku, ale akceptuję to, że tak nie jest. Słabsze lata będą się zdarzać, choć powtórzę po raz kolejny - uważam, że nie ma powodu, by obecny rok miał być tym słabszym. Konkurencja słaba nie jest, ale wybitnie silna też nie.” – jak kibic z kibicem, Miodziu, Dareczku, konkurencja nas bije na łeb, na szyję, Lech ma akademię z wronkową infrastrukturą na poziomie o którym póki co możemy tylko pomarzyć. Co z tego ze budżet mamy najwyższy skoro przy wysokich kosztach utrzymania z trudem go dopinamy i drżymy o wpływy. W bazę szkoleniową musimy zainwestować miliony żeby ją stworzyć, taki Kolejorz już ją posiada i zbiera owoce, w mistrzowskiej jedenastce terminują Kamiński, Kędziora, Kownacki, Linetty, z następnych roczników choćby Kamil Jóźwiak w juniorskiej kadrze prezentował się lepiej od Bielika z Arsenalu i Adamczyka z Chelsea. Niestety, ale to w Poznaniu kierunek działania jest i wytyczony i realizowany, u nas póki co są deklaracje i ogrom pracy. Panie Darku z całych sił ściskam kciuki, żeby ten kierunek  nazwijmy go „akademickim” który pan zapowiadał był wdrażany. Właściciele, czy prezesi  Legii nie zapiszą się w klubowych annałach awansem do Ligi Mistrzów. Trójka tenorów: Pawelec, Grajewski, Koussan wprowadziła łódzki Widzew do mitycznej krainy szczęśliwości Champions League tylko w jakiej kondycji ten klub zostawiła? W jakim stanie obecnie się znajduje?  W historii Legii zapiszą się ci, którzy stworzą silne podstawy, fundamenty jego funkcjonowania w XXI wieku. W scoutingu zawsze będą bogatsi, na piłkarskim rynku operujący z większa siłą przebicia, dopływ futbolowych talentów do zespołu najefektywniej może zapewnić własny system szkoleniowy oparty na odpowiednim zapleczu infrastrukturalnym. Jego powstanie będzie miarą sukcesu zarządzających klubem, a pochodną tego staną się sukcesy sportowe. Panie Dariuszu proszę być konsekwentnym i dotrzeć do celu, do którego sam Pan się zobowiązywał.

Maciej Wandzel: „W Legii jestem wspólnikiem, jednym z trzech. Jeden z nas Bogusław Leśnodorski jest charyzmatycznym prezesem i ma świetny zespół współpracowników.” - jak kibic z kibicem, kibicu Maćku jeśli to wizerunkowy PR to pół biedy, jeśli sam w to wierzysz, to jest problem, kibice w takie zapewnienia powątpiewają. Być może potencjał w zespole pracującym przy Ł3 jest bardzo wysoki, chciałbym żeby tak było, ale na razie to tylko wyraz nadziei, a nie stwierdzenie faktu. Proceduralna wtopa z potwierdzeniem Bereszyńskiego do gier w Lidze Mistrzów, to nie wielbłąd, to totalna kompromitacja, z pewnością nie tylko jednej kobiety imieniem Marta, zabezpieczenie organizacyjne meczu z Jagiellonią w ubiegłym roku było ewidentnym dowodem braku kompetencji, klubowa epistolarna ‘promocja’ Michała Żyry stała się obiektem powszechnych medialnych kpin i żartów, wytransferowanie Miro Radovica „za pięć dwunasta”przed pojedynkiem z Ajaksem w Henningu Bergu wzbudziło emocje nieuwidaczniane ani nigdy wcześniej, ani nigdy później, trudno się dziwić bo trener przedstawił się na przedmeczowej konferencji jako osoba nieorientująca się co się dzieje w jego zespole – kiepski dowód harmonijnej współpracy w klubie. Na podstawie sprowadzenia Michała Masłowskiego, wysokości jego transferu i wiosennej przydatności, można dojść do wniosku, że umiejętności negocjacyjne są raczej po stronie Zawiszy, a nie Legii. Jeśli do „świetnego zespołu współpracowników” był zaliczany Jacek Magiera to właśnie „klub dziękuje trenerowi za pracę i wysiłek, życząc jednocześnie powodzenia w dalszej karierze szkoleniowej.”

Oczywiście oprócz negatywnych przykładów są i pozytywy, pozwalające posiadać nadzieje na profesjonalny, kompetencyjny potencjał, ale w trosce żeby nie utwierdzać błogostanu, zostały przywołane te pierwsze. Żeby klub nie stał się syty, Pewny tego, że jest znakomity i awangardowy dla wszystkich, żeby nie zgubiła go pycha, która jego władze poprowadzi do stwierdzeń, że są najlepszym i najlepiej zarządzanym klubem w kraju, z patentem na sukces, niemal na niego skazanym.

Żeby za tę pychę nie trzeba było zapłacić bardzo wysokiej ceny, ceny pięciu chudych lat, którą uiścił Lech. Uczmy się na błędach, wyciągajmy wnioski!