Kac

Dzięki Bogu już weekend, pomyślałem przed piątkowym wieczorem. Chociaż tym razem miało być nico inaczej – wiadomo - mecz o Superpuchar. Odwieczna rywalizacja Warszawy z Poznaniem, a przy okazji przywitanie z nowym, ligowym sezonem. Powitanie o tyle ważne, że będące jednocześnie testem naszych możliwości. Szczególnie wobec coraz bliższych europejskich zmagań.

Czego chcieć więcej? Chipsy, telewizor, piwo (napiszę, że piwo, bo może młodsi czytają) konwersacja z kibicem obok, innymi słowy gotowi. Miało być tak pięknie, a zaczęło się od razu nietęgo, potem im dalej w las tym gorzej. Zdarza się, ciężka batalia kibica z emocjami przegrana w środku nocy lub jak kto woli nad ranem. Nic więc dziwnego, że życie po meczu zaczęło się od potężnego kaca, a w zasadzie to co najmniej kilku kaców, atakujących z nie mniejszą furią niż lechici na bramkę Kuciaka.

Przed meczem pisałem, że mam dość, albo, albo - meczą mnie już wyliczanki, że jak chcesz być dobry tu, to odpuścić trzeba gdzie indziej. Jednak już po zestawianiu składu widać było, że nasz trener nie dość nie ma. Iocosus "żądał" pożytecznego sparingu i zdaje się, że Henning Berg takowy urządził. Po raz kolejny odnoszę wrażenie, że oglądałem nie tyle mecz o jakieś (zdania co do wartości superpucharu są podzielone) tam trofeum, a przygotowanie do dwumeczu (a łatwo nie będzie)  z Rumunami. Na trybunach na pewno znaleźli się przedstawiciele Botosani i jestem przekonany, że wyszli głupsi niż weszli. Podobnie zresztą jak kibice stołecznego zespołu. Legia zakamuflowała się tak doskonale, że nie poznawali jej najwięksi orędownicy, wobec czego skonfundowani wyszli ze stadionu jeszcze przed końcowym gwizdkiem sędziego. Żyjąc zapewne w przekonaniu, że zupełnie pomylili obiekty, na których mieli się stawić. Kac pierwszy – wygląda na to, że wciąż nie rozumiemy, że piłka nożna to rywalizacja, na każdym możliwym polu, w każdym możliwym momencie.

Zasiadając do konsumpcji piątkowego widowiska, byłem bardzo ciekawy postawy naszych zawodników. Wszak szumne zapowiedzi trenera o uciszaniu poznańskich trybun padły na bardzo podatny grunt, podopieczni Norwega bardzo szybko podchwycili bojową retorykę. Ja za te wypowiedzi pretensji do trenera nie mam, ambicje rozumiem i nijak pojąć nie mogę, dlaczego przedmeczowa motywacja wpływać ma na rywali a po naszych graczach spływać jak po kaczce. Negatywny wpływ przedmeczowej motywacji zacznę doceniać w chwili, gdy na boisku zobaczę piłkarzy walczących, starających się ze wszystkich sił a jednak uległych, bezradnych wobec rywala, jego lepszej gry i doskonałej taktyki. Niestety w piątkowy wieczór zamiast gotowych do walki mężczyzn po raz kolejny zobaczyłem tę samą zbieraninę chłopców, dla których przejawem waleczności jest przejście przez strefę mieszaną krzycząc/śpiewając "Puchar jest nasz", a wyrazem odwagi jest zrzucenie odpowiedzialności po ‘takim’ występie na taktykę swojego trenera. Kac drugi – gruntowna ponoć modernizacja zespołu zupełnie nie zmieniła poczucia bezpieczeństwa zawodników – oni wciąż są niewinni, wciąż nie wiedzą co się stało, nadal szukają winnych wszędzie wokół tylko nie w sobie i swoich poczynaniach.

Wydaje mi się, że warto by było, aby opiekun (ktokolwiek by nim nie był) stołecznej jedenastki przystępując do rywalizacji z „Kolejorzem” zdawał sobie sprawę z wagi tego współzawodnictwa, szczególnie w obliczu świeżo przegranego przez ekipę „Wojskowych” tytułu. W moim odczuciu zaprezentowana w piątkowy wieczór eksperymentalna jedenastka nijak nie przystawała do wagi spotkania. Co by jednak nie mówić, trener jest od tego, aby prowadzonemu przez siebie zespołowi ułatwiać „boiskowe” życie, nie ukrywam, że patrząc na wydarzenia dziejące się w Poznaniu nie odniosłem takiego wrażenia. Nie oszukujmy się, odniesienie sukcesu w zaproponowanych przez Berga warunkach nie tyle było niemożliwe, co po prostu piekielnie trudne. Kac trzeci – wciąż odnoszę wrażenie, że uczestniczymy w swoistym „Berg Show”, niezmiennie wydaje mi się, że Norweg wybiera, kiedy gramy na poważnie a kiedy... niekoniecznie. I za cholerę nie pojmuję, kiedy, jakie zawody nam przypadną w udziale.

Wydaje mi się, że oglądając pierwszą połowę meczu rozumiałem zaprezentowaną przez nas taktykę, rozumiałem też, że ta koncepcja gry mogła być dostosowana do etapu przygotowań, w którym się znajdujemy. Ok, niech będzie , że rozumiem. Ale nijak nie mogę pojąć, co na murawie robił zupełnie zagubiony Adam Ryczkowski. Co i komu trener Henning Berg chciał udowodnić, desygnując „do gry” w tak ciężkim meczu tego nastolatka? Od razu z góry zaznaczam, że bajki o wspaniałej dyspozycji na treningach mnie nie ruszają. Szczególnie gdy mam w głowie obraz drugiej części meczu z Dynamem Kijów, kiedy to nasz młody napastnik zaprezentował dokładnie te same walory, co podczas spotkania o Superpuchar. Czyli umiejętność perfekcyjnego znikania na długie minuty ( w tym wypadku było ich 45 – tych minut oczywiście). Kac czwarty – rozumiem potrzeby taktyki, ale na Boga, nie kosztem naszych młodych zawodników. Inna sprawa i tu przechodzimy gładko (o ile da się) do Kaca piątego - ponoć najzdolniejszy z naszego narybku zawodnik pokazał jak wiele mu jeszcze brakuje do poziomu prezentowanego w Ekstraklasie.

Nie mogę też wyjść ze zdumienia czytając pozytywne opinie tyczące się gry Guilherme. Moim zdaniem spotkanie z Lechem dobitnie pokazało, że Brazylijczyk kontynuuje drogę, która obrał na wiosnę i z piłkarza przydatnego dla zespołu zmienia się w typowego „Hobby Playera”. Zawodnika, który za nic ma efekt końcowy jakim powinno być zwycięstwo jego zespołu, natomiast wszystkie jego działania obliczone są na efekt. Tu drybling, tam piąteczka, to znów ‘lobik’ a wszystko to... zwieńczone kolejnymi stratami. Zwieńczeniem braku odpowiedzialności było doprowadzenie wzorkiem Karola Linettego, który stojąc obok skrzydłowego Legii wystartował do podania w pole karne. Podczas gdy Gui jak stał, tak dalej stał a Linetty podawał właśnie do Kamińskiego. Kac szósty – ciągle nie ogarniam, dlaczego za kolejne porażki obwiniani są wszyscy z prezesami włącznie a nasi piłkarz wciąż wyglądają na takich, których końcowy wynik jakby nie dotyczył. I to zarówno na boisku, jak i poza nim.

Kac siódmy - ostatni nijak nie mogę pojąc jak kibice swojego klubu mogą z taką zaciętością pluć na jak to sami deklarują własną, bezwarunkową miłość. Nie rozumiem i chyba nie zrozumiem i już.

Nie ukrywam, zdarza mi się wstając czuć się tak jakbym jechał drezyną i trafił na zmierzającą w przeciwnym kierunku Lokomotywę, tym jednak razem nie wydaje mi się żebym wypił aż tak dużo. A ten ciężki do zdefiniowania ból wcale nie jest mniejszy, nawet po kilku dniach, jakie minęły od piątkowego starcia.