Szybkie bramki, szybkie wnioski

Siedem minut w meczu z Jagiellonią, dwie minuty w meczu z Zagłębiem. Tyle musieliśmy czekać na zdobycie przez Legię pierwszych bramek w meczach otwierających wiosnę na boiskach Ekstraklasy. Przypadek? A może naturalna konsekwencja agresywnego style gry narzuconego Legii przez trenera Czerczesowa?

Wyprowadzanie ogólnej reguły na podstawie tak niewielkiej próby jest obarczone zbyt dużym błędem, by móc ogłosić powrót lat dziewięćdziesiątych, czasów, w których Legia dowodzona najpierw przez Janusza Wójcika, a potem przez Pawła Janasa, czuła się mocna, była mocna i gustowała w szybkim wybijaniu przeciwnikom z głowy marzeń o korzystnym wyniku. Nie da się rzecz jasna ukryć, błyskawiczne rzucanie się przeciwnikom do gardeł znakomicie odpowiada na kibicowskie zapotrzebowanie. Jakże irytująca za 'późnego Berga' była leniwa maniera Legii, z jaką nasza drużyna wchodziła w mecze. Ale przecież w pierwszych miesiącach pracy Henninga Berga w Warszawie, legioniści potrafili zdusić przeciwnika po rozpoczęciu gry, by wspomnieć choćby mecze ze Śląskiem we Wrocławiu (pamiętne pudła debiutującego w Legii Ondreja Dudy) czy z Wisłą Kraków (2:2 przy pustych trybunach). Drużynowa pazerność na gole to cecha kochana i pożądana przez kibiców, ale nie można przedwcześnie do niej przywyknąć. Chyba wszyscy wiemy, że plan zdominowania przeciwnika w pierwszych minutach meczu nie zawsze wypadli, ba, nie zawsze ten plan będzie właśnie taki.

Posłużyłem się terminem 'dominacja', i to kolejny istotne słowo w kibicowskim postrzeganiu boiskowych wydarzeń. Chciałoby się, żeby w każdym meczu Legia rządziła na boisku, a przeciwnik ze strachem w oczach błagał o jak najniższy wymiar kary, to oczywiste. Mniej oczywiste jest jakie konkretnie czynniki decydują o dominacji? Posiadanie piłki? Ilość strzałów na bramkę? Szans strzeleckich? A może jednak tylko... końcowy wynik? W statystykach Ekstraklasy po meczu w Lubinie trudno wyszukać elementy, które jednoznacznie wskazywałyby na dominację Legii. Owszem, mieliśmy wyraźną przewagę w celnych strzałach na bramkę (9:3), ale już w ogólnej sumie strzałów było blisko remisu (17:14 dla Legii), posiadanie piłki rozłożyło się po 50% i to zawodnicy z Lubina wymienili więcej podań (423 wobec 409 Legii), w dodatku z lepszą celnością (60% do 54%). Wrażenie nie statystyczne a optyczne też było takie, że lubinianie nieźle operowali piłką, stwarzali Legii duże problemy i długimi fragmentami meczu to oni byli stroną bardziej aktywną i przeważającą. Stąd prosty wniosek – nie był to mecz, w którym Legia dominowała. Tylko że spójrzmy na to jak ten mecz się układał. Legia szybko strzela gola, potem pozwala wyszumieć się przeciwnikowi. Po dwóch kwadransach znów przyciska i zdobywa kolejną bramkę. Po przerwie tracimy niepotrzebnie gola, ale to nie zbija nas z pantałyku, nie psuje nam koncepcji gry. Legioniści nie pozwalając gospodarzom pójść za ciosem, z każdą minutą odrzucają ich coraz dalej od swojej bramki, by w końcowym kwadransie praktycznie nie wpuszczać ich na swoją połowę. To że w sytuacji X padnie gol, a w sytuacji Y nie, to efekt wielu czynników, nierzadko wkalkulowanego w boiskowe losy przypadku. Jednak trudno nie dostrzec, że niedzielny mecz, w którym Legia przecież nie dominowała (!), był pod względem 'rozdawania kart' rozegrany przez nasz zespół wręcz... popisowo – w każdej fazie meczu to my decydowaliśmy co dzieje się na boisku.

Z dominacją wiąże się pressing, kolejny termin, który robi zawrotną karierę. Kibic tak już ma, że uwielbia słyszeć, że piłkarze jego klubu ciężko harują na treningach, że mają siłę niestrudzenie biegać od pierwszej do ostatniej minuty meczu. Stosują pressing, ergo są znakomicie przygotowani fizycznie. Jest dobrze. Do ustalenia pozostaje nasz tok myślenia po pierwszych, nieuniknionych przecież, niepowodzeniach Legii Czerczesowa. Uznamy, że drużyna jednak nie była przygotowania tak dobrze jak nam się zrazu wydawało (a może została zajechana?), czy dojdziemy do tradycyjnych wniosków, że wszystkiemu winny jest brak w składzie skrzydłowego i transferowa 'nieudolność' firmowana nazwiskami panów Żewłakowa i Ebebenge? Pressing pressingiem, ale w piłce generalnie nie zwycięża ten kto jest lepiej przygotowany fizycznie, bo nienaganna motoryka jest normą, do osiągnięcia której wieść mogą rozmaite metody i regułą, od której na pewnym poziomie trudno wskazać odstępstwo. Wysoki pressing to tylko jedno z narzędzi, którym posługują się drużyny we współczesnej piłce. Żeby był on skuteczny, trzeba przede wszystkim wiedzieć co zrobić z piłką po jej przejęciu. Trzeba też opanować sztukę prowadzenia gry defensywnej na własnej połowie, bo przecież nie z każdym przeciwnikiem da się grać pressingiem i na pewno nie przez pełne dziewięćdziesiąt minut. Trzeba wreszcie być gotowym na pressing przeciwnika, bo, jak się rzekło, we współczesnej piłce jest on codziennością. Innymi słowy – pressing nie może być jedynym narzędziem, którym posługuje się zespół, a o jego efektywności w ostatecznym rozrachunku decydują umiejętności piłkarzy i ich możliwości w zakresie realizacji trenerskich założeń. Nie tylko motoryczne, ale też taktyczne i techniczne, a pewnym zakresie nawet wolicjonalne.

Legię w trwającej rundzie z pewnością będą czekać jeszcze rozmaite 'przejścia', a kolejna istotna weryfikacja mocy drużyny dowodzonej przez Czerczesowa nastąpi latem, podczas rund kwalifikacyjnych europejskich pucharów. Obserwujmy zatem z zainteresowaniem kształtowanie materii zespołu dłońmi rosyjskiego szkoleniowca, bo to niezwykle interesujący proces, ale na stanowczą, ogólną charakterystykę 'nowej' Legii jest jeszcze zdecydowanie zbyt wcześnie.