Borysiuk: od ławki do pierwszej jedenastki

Fani Legii mocno różnią się w opiniach jeżeli chodzi o ocenę gry i przydatności Ariela Borysiuka dla obecnej drużyny. Jedni twierdzą, że jest mało widoczny. Inni, że gra dobrze. Jaka jest rzeczywistość?

Sam nie mając wyrobionego do końca własnego zdania postanowiłem pochylić się nad tematem i przyjrzeć się grze Ariela. Nie znam jego dokładnych przydzielonych zadań i założeń taktycznych. Poniższy tekst to moje przypuszczenia oparte na analizie nagranych wiosennych meczów.

Strefa boiska po której Ariel poruszał się w czasie meczów

W Niecieczy miał co prawda dwa wejścia w pole karne. W pierwszej sytuacji zamiast podawać do lepiej ustawionego Nikolicia zdecydował się na strzał z niewygodnej pozycji. W drugiej sytuacji ładnie uwolnił się z pod krycia i wbiegł wolną przestrzeń pola karnego lecz nie otrzymał podania. Z Górnikiem, Cracovią czy Lechem nie meldował się w polu karnym rywali. Ogólnie jego przemieszczanie się w ofensywie ogranicza się do poruszania wszerz boiska. Jego głównym zadaniem jest jak najszybsze skasowanie akcji rywali. Na pierwszy rzut oka jego gra nie wygląda dobrze dla kibica. Niespecjalnie domaga się piłki. Kiedy oczekuje zagrania od kolegi, ewidentnie sygnalizuje rękami chęć włącznie się do akcji. Ale jednak stanowczo za mało podłącza się do gry. Można odnieść wrażenie, że zbytnio nie garnie się do rozgrywania. Owszem, przesuwa się, stwarzając możliwość otrzymania zagrania, jednak robi to zazwyczaj w początkowej fazie budowy ataku pozycyjnego, wymieniając podania ze środkowymi obrońcami. W przekroju ostatnich spotkań tylko dwa raz wymienił się pozycjami z Jodłowcem, zastępując go chwilowo w ataku. Przy wznowieniach gry z autu zachowuje się bardzo statycznie i w zasadzie jest pomijany przez kolegów w tym elemencie gry. I nie ma co się dziwić, bo zawsze ustawi się defensywnie. Dobrze asekuruje środkowych obrońców przy stałych fragmentach gry. Szybko wycofuje się we własną strefę obronną, wygrywając pojedynki biegowe.

Ustawienie defensywne na boisku kiedy piłka jest w posiadaniu przeciwnika

Odnoszę wrażenie, że Borysiuk czasami jest za daleko w kryciu rywali. Dlaczego wrażenie? Bo zazwyczaj obserwujemy piłkarzy będących przy piłce, a nie tych którzy nie są w jej posiadaniu. Zaobserwowałem, że samotnie przemieszcza się po boisku, czekając na odpowiedni moment doskoku do kolegi i podwojenia ataku na rywala w celu odbioru piłki. Stanisław nie przydziela mu roli tzw. plastra. Sam ma oceniać sytuacje i podwajać krycie w tych strefach, w których przeciwnik próbuje uzyskać przewagę liczebną. Trzeba przyznać, że Ariel dość dobrze czyta grę i umiejętnie przemieszcza się w odpowiednie strefy boisku. Nie 'napala się' kiedy rywal, którego przed chwilą pilnował lub próbował odebrać mu piłkę, przeniósł akcję pod linię autową. Spokojnie przekazuje krycie bocznemu obrońcy a sam wycofuje się i utrzymuje swoją pozycję w środkowej części boiska. Naprawdę robi to z dużym wyczuciem. W pojedynkach jeden na jeden nie idzie na raz tylko przeważnie czeka na ruch rywala. A że dobrze się ustawia, minimalizując rozegranie dalszej akcji to przeciwnicy często wycofują piłkę z naszej połowy lub podają w poprzek boiska. Czyli skutecznie zwalnia poczynania ofensywne przeciwnika. Przy wznowieniach gry z boku na połowie przeciwnika tak się ustawia, aby blokować szybkie wyjście cofniętego napastnika rywali. Nie jest zainteresowany grą ofensywną, tylko cały czas czujny i gotowy do przerwania kontrataku rywala przy stracie piłki przez kolegów z drużyny. Najsłabiej czuje się w grze obronnej na małej przestrzeni. W przegranym meczu z Niecieczą było widać to najlepiej. Brakowało mu szybkiej reakcji, przez co minimalnie spóźniał się z doskokiem do przeciwnika. Lepiej interweniuje kiedy ma trochę więcej przestrzeni. Nie boi się gry wślizgiem. Znakomicie wykorzystywał ten element w meczach z Cracovią i Lechem. Były to odważne, czyste wejścia, mimo że na pograniczu faulu. Również kiedy złapie rywala tyłem do naszej bramki to zazwyczaj odbiera mu piłkę i szuka zagrania do wysuniętych kolegów. Dobrze radzi sobie z dalekimi wykopami przez bramkarzy, odpowiednio blokując rywali. W samych pojedynkach główkowych raz lepiej raz gorzej. Asekuruje obrońców, grając blisko nich. Wygrywa większość pojedynków biegowych, udanie kasując zagrożenie w postaci kontrataku. Przy rzutach rożnych wykonywanych przez rywali ustawiony jest na 16-25 metrze. Jego zadaniem jest walka o wybite piłki z naszego pola bramkowego. Przy jego wzroście słusznie został wycofany za pole karne. Ogólnie tak to wyglądało w kilkunastu sytuacjach. Tak, zaledwie kilkunastu. Nie wiem jak to wytłumaczyć, ale w defensywie ma bardzo mało interwencji. Tak jakby go piłka omijała. Potwierdzają to jego faule. W pięciu ostatnich meczach faulował tylko 14 razy (2-2-2-4-4). Trochę to dziwne, a zarazem jakby sugerujące jego asekuracyjne zachowanie na boisku.

Ustawienie ofensywne na boisku w ataku pozycyjnym

Nie inaczej jest w jego poczynaniach ofensywnych. Nie znajduje się dużo pod grą. Jego celność podań wahała się między 74% a 84%. Największą procent osiągnął w meczu z Górnikiem, gdzie miał najwięcej swobody w grze. 65% celności w Poznaniu wystawia mu dobrą ocenę. W Niecieczy oddał 4 strzały na bramkę rywala. Z Górnikiem ani jednego. W Krakowie i w Poznaniu po razie uderzał na bramkę gospodarzy. W meczu wyjazdowym z Termaliką był ustawiony wyżej niż w pozostałych spotkaniach (w których naprawdę praktycznie nie 'powąchał' nawet 25 metra połowy przeciwnika). Przykładowo w meczu z Górnikiem grał wycofany od bramki zabrzan mimo postawionego przez przyjezdnych autobusu w obronie. Ograniczał się do krótkich podań wszerz boiska do partnerów. Sporadycznie, ale za to skutecznie zagrywał długie krzyżowe podania do Jędrzejczyka czy Hlouseka. Robił to precyzyjnie, w odpowiednim czasie umiejętnie przenosząc ciężar gry z jednej flanki na drugą.

Próbował i trudniejszych podań. Widząc tzw. uliczkę mocnym płaskim zagraniem chciał uruchomić Czecha na prawej stronie. Mając Dudę koło siebie lub na prawej stronie wolnego Jędrzejczyka postanowił przenieść ciężar gry ze środka na lewe skrzydło. Podanie było jednak mało precyzyjne, zabrzanie zdołali przejąć piłkę i wyprowadzili kontratak.

Borysiuk również potrafi ze środka boiska zagrać dobrą prostopadłą piłkę do środkowej strefy przed polem karnym.

Wielka szkoda, że tak rzadko decyduje się na takie wprowadzanie piłki. Czy brakuje mu odwagi? Ma nieźle ułożoną stopę więc mógłby częściej uruchamiać naszych napastników prostopadłymi podaniami.

Rzuty rożne i wolne

Tu Ariel nie ma za dużego pola do popisu. Jakim ustawieniem by nie grała Legia, Borysiuk ma przydzielone konkretne pozycje przez trenerów i tam się ustawia. Jak pisałem wcześniej, piłka go sama nie szukała więc nie powodował żadnego zagrożenia. Przy rzutach rożnych ustawiał się 16-25 metr od bramki (mecze wyjazdowe) i czekał, by zgarniać wybite piłki przed pole karne i posyłać je ponownie wolne boczne strefy boiska lub uderzać na bramkę. W Poznaniu ustawiał się odwrotnie. Bułgar stał na pierwszym słupku.

W meczach rozgrywanych na Łazienkowskiej ustawiony (wycofany) jest na 30-35 metr i ma za zadanie wyłącznie kasować kontrataki rywali.

Na koniec przeanalizujmy dwie bramki, w stratę których był zamieszany.

Nieciecza, gol na 2:0. Borysiuk w środkowej fazie akcji rywali popełnił pierwszy błąd. Przysnął, nie zauważając przeciwnika wchodzącego z głębi pola w jego strefę. Zostawił mu za dużo swobody. Jego uwaga skupiała się na grze przy linii.

Drugi błąd w jednej w tej samej akcji popełni przy linii. Za mało zdecydowanie interweniował, dopuszczając do dośrodkowania choć miał dużo czasu na zablokowanie. Rywal dwukrotnie trącał piłkę, przygotowując się do wrzutki w nasze pole karne.

Przy stracie bramki w meczu z Górnikiem również był pośrednio zamieszany. Fakt, został wrzucony na konia podaniem od Dudy i przy pressingu gości źle podał. Górnik zablokował jego zagranie, poszła kontra i przegrywaliśmy 0:1.

Nieważne czy będziemy grać 4-4-2 czy 4-2-3-1, podział ról w środku boiska będzie jasny. Jodłowiec gra wyraźnie bardziej z przodu, a Borysiuk zabezpiecza tyły. Po porażce w Niecieczy sztab szkoleniowy wyciągnął odpowiednie wnioski, przesuwając Ariela jeszcze bardziej do tyłu. Ze swoich podstawowych obowiązków w destrukcji wywiązuje się bardzo dobrze. Jest waleczny, nie boi się ostrych starć. Znakomicie gra wślizgiem. Ma bardzo mało strat. Nie fauluje głupio (jak miał w zwyczaju w pierwszym pobycie na Ł3). Posiada umiejętność zagrania celnego długiego krzyżowego podania w boczne sektory boiska. Umie mocno kropnąć z dystansu na bramkę.

Co można Arielowi zarzucić?

Wypada powtórzyć - można odnieść wrażenie, że Ariel nie szuka gry. Dostojnie, w jednostajnym tempie przemieszcza się po boisku, wymieniając podania głównie z obrońcami. Zbyt rzadko decyduje się na prostopadłe podania do napastników. Dlaczego nie stosuje wymienności pozycji z innymi kolegami z drużyny robiącymi mu miejsce w środkowej strefie połowy przeciwnika, nie wchodzi w uliczki? Z przebiegu gry nie zauważyłem, by takie zakazy mieli środkowi obrońcy. W każdym meczu oglądamy szybkie wyjścia z głębi pola w strefę obroną rywali Lewczuka, Rzeźniczaka czy Pazdana. Oni mają wolną rękę, a Borysiuk nie? Może zwyczajnie Ariel obawia się większej odpowiedzialności, stąd jego gra na alibi. Zdecydowanie za mało aktywny jest też przy wznowieniach gry z autu. Czasami mógłby pomóc kolegom szybkim wyjściem na pozycję.

Reasumując

Uważam, że Borysiuk w układance sztabu szkoleniowego otrzymał zadania typowo defensywne. Stanisław nie przywidział wymienności pozycji dla Borysiuka z Jodłowcem. Jeżeli Jodła wycofa się w strefę obrony to po wymianie podań natychmiast z powrotem podłącza się do akcji, zajmując zupełnie nową pozycję przygotowaną przez skrajnych pomocników. Ariel pozostaje w swoje strefie działania. Ma on jeden tylko cel. Uzupełniać naszych środkowych obrońców w grze obronnej. Od konstruowania akcji są lepiej usposobieni koledzy. Również zwolniony jest z wykonywania stałych fragmentów gry. Przy tak przygotowanych obowiązkach wynikających z nakreślonej taktyki przez trenera, Ariel nie będzie prezentował się widowiskowo dla kibiców. Nie będziemy oglądać jego rajdów na bramkę rywali czy różnego rodzaju sztuczek technicznych. Ariel ma proste zadania i musi je wykonywać. Ma dobrze czytać zamiary przeciwnika i odpowiednio reagować na wydarzenia boiskowe. Kasowanie kontrataków, odbiór piłki rywalowi i szybkie przekazanie piłeczki do kolegów odpowiedzialnych za grę ofensywną. Nic więcej. Skoro w każdym meczu Czerczesow stawia na niego to oznacza, że ze swoich obowiązków wywiązuje się poprawnie. Czy nam się taka gra Ariela podoba czy nie. Od momentu pojawienia się na boisku w meczu z Zagłębiem placu już nie oddał. Wydaje się, że Stojan Vranjes, mimo lepszego wyszkolenia technicznego od Borysiuka, pozostanie na ławce rezerwowych. Przypuszczam, że Ariela będziemy oglądać na pozycji defensywnego pomocnika do końca obecnego sezonu.