Przewidywanie

Zimowy odpowiednik sezonu ogórkowego w pełni, oczekiwanie na restart sezonu zaczyna już rasowemu kibicowi doskwierać, czas wypełnia ekscytowanie się mniej lub bardziej poważnymi transferowymi pogłoskami i ploteczkami. Miejmy nadzieję, że prawdziwa praca wre przynajmniej w gabinetach ulokowanych przy Łazienkowskiej 3.

Trochę nieoczekiwanie przypomniał mi się wpis naszego znakomitego kolegi a-c10 sprzed kilkunastu miesięcy. Dokładnie chodzi o fragment dotyczący rozkopanej w tamtym czasie po horyzont drogi krajowej numer osiem. Wpisałem wówczas w komentarzach, że chętnie zaczekam na finalny efekt prowadzonych robót, marudzić specjalnie nie zamierzam - bo czekać warto. Aliści, wierzcie mi, o mały włos byłbym odszczekiwał te słowa pod stołem, kiedy w dniu meczu Legii ze Sportingiem Lizbona, skromne trzysta kilometrów męczyłem przez bite osiem godzin. Godzina w Wieluniu, godzina za Piotrkowem, godzina przez Magdalenkę i Piaseczno, a w międzyczasie nie inaczej niż gęsiego. Dziś? Dziś moi drodzy tak zawzięcie remontowane osiemdziesiąt kilka kilometrów od Piotrkowa w stronę Warszawy jedzie się, absolutnie zresztą przepisowo, około czterdziestu minut. Klasa. I tylko jedna rzecz nadal nie daje mi spokoju - ja przecież tym fragmentem 'gierkówki' poruszam się regularnie od 2002 roku. Przez te lata poważnych remontów było kilka - jakieś ściąganie nawierzchni, kładzenie nowej, towarzyszyły temu uzasadnione nerwy kierowców, regularnie topiona była gruba kasa. Wszystko po to, żeby na hasło 'Euro w Polsce' ostatecznie całość zaorać i zbudować praktycznie od nowa.

Rzecz w tym, żeby w przerwie między rundami dalekosiężnej wizji nie zabrakło nikomu w Legii.

Do rozwiązania jest oczywiście szereg problemów o znaczeniu strategicznym. Od kilku sezonów z rundy na rundę miotamy się między wykluczającymi się wzajemnie skrajnościami, tymczasem Legia powinna przecież opierać się na koncepcji spójnej, konsekwentnie realizowanej, sprawnie wiążącej finansowe możliwości klubu, jego sportowe aspiracje, funkcjonowanie pierwszego zespołu, politykę dokonywania wzmocnień i zezwalania na transfery z klubu.

Na pewno nie brzmi to jak kaszka z mleczkiem, raczej jak ciężka koncepcyjna praca dla ludzi z głową na karku.

Natomiast, nie zapominając o powyższym, w tym momencie w żadnym razie nie możemy stracić z oczu jednego, doraźnego poniekąd celu - Ligi Mistrzów. Nie odkryję oczywiście Ameryki, jeżeli napiszę, że Liga Mistrzów byłaby bezpośrednim, potężnym zasileniem finansowym dla klubowego budżetu, jednocześnie niosąc ze sobą szereg bezcennych korzyści wizerunkowych i marketingowych. Można zaryzykować twierdzenie, że cała działalność Legii jako klubu piłkarskiego działającego w obecnym kształcie i bieżących realiach powinna być tak naprawdę podporządkowana zameldowaniu się w Lidze Mistrzów. 

Tyle tylko, że droga do Ligi Mistrzów wiedzie przez zdobycie mistrzostwa Polski. W osiągnięciu tego celu wielce przydatna może być stabilizacja, konsekwentne postawienie na tę grupę ludzi, która tak znakomicie wykazała się na ligowych boiskach jesienią.

Nie nastawiajmy się, że wiosną będzie bardzo łatwo. Niby trudno traktować poważnie Lecha, którego zbiliśmy na kwaśne jabłko w Poznaniu, który punkty zdobywał po grze, której na trzeźwo nie dało się oglądać, niby trudno poważnie traktować Górnika, który właśnie pozbywa się swoich najtęższych armat, Polonię, która trzeszczy w szwach, Śląsk, do którego z jawną obojętnością, wręcz wrogością podchodzi większościowy udziałowiec - ale doświadczenie uczy, że z tej wyblakłej, niewyraźnej i niemrawej grupy, wyłoni się przynajmniej jeden kształt, który ciśnie nam rękawicę i nie będzie bez szans na zdystansowanie nas w bezpośredniej rywalizacji. Zatem - absolutnie nie można zakładać, że mistrzostwo już jest nasze.

Z drugiej strony, stabilizacja i oszczędna polityka transferowa, coś co jest pożądane w kontekście walki o tytuł mistrzowski, coś czego zlekceważenie przyczyniło się do klęski poniesionej wiosną zeszłego roku, może obrócić się przeciw nam już po ewentualnym mistrzostwie. Okaże się wtedy, że o Ligę Mistrzów musimy bić się z coraz starszymi Ljuboją, Saganowskim i Żewłakowem, że ich następców brak, że alternatywą jest skazanie się na kolejną loterię 'last minute' w poszukiwaniu ewentualnych wzmocnień składu. Wreszcie wygłupimy się tak, jak mistrz Polski zwykł chętnie wygłupiać się w walce o elitarne rozgrywki, a na tej i innych stronach będziemy dziwić się, jak to się stało, że Rosenborg, Helsingborg, czy mistrz Azerbejdżanu rozsmarowuje nas na boisku niczym marmoladę na rozgrzanym toście. 

Nie mam wątpliwości, że o Lidze Mistrzów trzeba myśleć już dziś, że należy podjąć ryzyko przygotowywania obecnego składu do zrobienia kroku naprzód już w trakcie nadchodzącej wiosny, oby zwycięskiej.

Zakładając, że nasza utalentowana młodzież będzie rozwijać się modelowo, trzeba przyznać, że w zasięgu wzroku trenerów pierwszej drużyny są w tym momencie głównie piłkarze środka pola. Defensywni, ofensywni, boczni - pomocnicy idą ławą. Póki co gorzej sprawy wyglądają jeżeli chodzi o napastników, a zwłaszcza obrońców. 

Na miejscu Jana Urbana wiosną na środku obrony postawiłbym zdecydowanie na parę Jędrzejczyk - Astiz, jako najmocniejszą fizycznie, najbardziej rozwojową, z Wawrzyniakiem i Rzeźniczakiem po bokach. Tylko co zrobimy jeżeli 'Jędza' jednak nas pożegna, co stanie się, kiedy niezaleczony uraz dopadnie wreszcie 'Rumianego', kiedy kartki zacznie kolekcjonować Kuba Rzeźniczak? Być może sprowadzenie piłkarza w typie Łukasza Brozia zapewniłoby nam bezpieczeństwo na flance, ogólnie rzecz biorąc, mocno dziwi mnie, że w żadnych przymiarkach transferowych do Legii nie pojawiają się nazwiska bocznych obrońców.

Z kolei jeżeli chodzi o pierwszą linię, powrót Marka Saganowskiego to znakomita wiadomość, nie tylko z przyczyn futbolowych, także tych czysto ludzkich, ale gdyby istotnie pojawiła się możliwość ściągnięcia Dwaliszwilego (od wiosny zeszłego roku numer 1 na mojej prywatnej liście życzeń), czy nawet Caniego (któremu z kolei byłem przeciwny), to sądzę, że nie od rzeczy byłoby z tej możliwości skorzystać, zwłaszcza że o kolejnym po Ljuboi prawdziwym piłkarzu ściągniętym z Zachodu, już nawet nie marzę. 

Jeżeli zdobędziemy mistrzostwo, jeżeli będziemy chcieli nadać temu mistrzostwu sens, ruchy transferowe w obronie i ataku będą i tak nieuniknione. Ściskajmy zatem kciuki, żeby możliwości wykonania takich ruchów otworzyły się już dziś.