Trzynasta !!!

Przed nami 13 kolejka ligowa. Trzynasta !!! a jak trzynasta to musi być… bardzo pechowa. I zapewne taka też będzie, wszak w piłce nożnej już tak jest, że jak jeden wygrywa, to drugi inny przegrywa. Pytanie jest tylko jedno, kto będzie zwycięzcą, a kto pokonanym? Do kogo przylgnie miano piłkarskiego pechowca, a kto zostanie futbolowym farciarzem. Czy któraś z ekip rzuci wyzwanie przeznaczeniu? Jednego jestem pewien, kibice poszczególnych drużyn już dziś modlą się, aby to ich ulubieńcy okazali się szczęśliwcami w tej wyjątkowej kolejce. Ciekawe której z ekip ekstraklasy uda się zakończyć tą rundę z mianem fuksiarzy. Zobaczmy.

Ta kolejka rozpocznie się od bardzo interesującego pojedynku dwóch zupełnie inaczej grających zespołów. Drużyn prezentujących zupełnie inną metodologię futbolu, dążącymi do celu (wygranej) innymi sposobami, sięgającymi w swojej grze po zupełnie inne środki. Żywiołowa, agresywna, Korona Kielce podejmie zdecydowanie bardziej stonowanych, ale za to z zimna krwią realizujących założenia taktyczne, gości z Gliwic. Podczas gdy piłka prezentowana przez „Złocisto-Krwistych” to ambicja, wola walki i nieustępliwość, futbol w wykonaniu Piasta (bo tym zespole właśnie mowa) to gra zespołowa, oparta na wypracowanych w trakcie treningów schematach i pieczołowitym realizowaniu zaleceń trenera. Zderzenie tych dwóch jakże odmiennych stylów gry może być bardzo interesujące. Dynamizm, impulsywność i improwizacja, kontra zimna kalkulacja i ścisłe wykonanie przedmeczowego planu. Która z tych metod będzie górą? Nie mam pojęcia, naprawę, sam jestem tego ciekaw. Szczególnie, że zarówno Piast, jak i Korona wróciły ostatnio na drogę dobrej gry i co najważniejsze dobrych wyników. Gospodarze, co prawda więcej remisują niż wygrywają, ale punkty jednak dopisują. Natomiast goście po chwilowej zapaści znów wrócili na drogę zwycięstw. Czy kolejne odniosą już w Kielcach? Zobaczymy, chłopcy Ojrzyńskiego tak łatwo się nie poddadzą. A raczej nie poddadzą się na pewno, najwyżej sędzia wyrzuci ich wszystkich z boiska. Taki już jest ten „Kielecki Gang”. Dowodzony przez dwóch zabijaków (Kuzera, Korzym) kielecki zespół nie odpuszcza nikomu, nie odpuści też i „Piastunkom”. Z tym, że te raczej się nie przestraszą, wszak Oni też mają w swoich szeregach kilku zabijaków. Na pewno Zbozień, Matras czy Cuerda nie dadzą sobie w kasze dmuchać. Będzie fajnie, jestem o tym przekonany.

Drugie piątkowe spotkanie to sentymentalny powrót klasyka. Oczywiście, obecnie mecz Legii Warszawa z Widzewem Łódź już tak nie elektryzuje piłkarskiego świata nad Wisłą jak kiedyś. Niemniej jednak na Łazienkowską 3 zawita dawnych wspomnień czar, a wraz z nim sentymentalna podróż do czasów, kiedy to starcia obu zespołów decydowały o Mistrzostwie Polski. Co ciekawe, pomimo tego, iż ani Legia, ani tym bardziej zespół z Łodzi nie prezentują tej klasy, co niegdyś, piątkowe starcie też będzie miało swój ciężar gatunkowy. Jeśli podopiecznym Jana Urbana uda się pokonać chłopaków Radosława Mroczkowskiego to droga do mistrzostwa rundy stanie przed legionistami otworem. Czy piłkarze ze stadionu Wojska Polskiego zdołają tego dokonać? Jeśli marzą o czymś więcej niż ligowe podium to.. nie mają wyboru, po prostu muszą. Ważne jest to, że mają do tego wszystkie potrzebne środki, wystarczy, że nie zlekceważą rywali, wystarczy, że… no właśnie. Prawda jest taka, że jeśli piłkarze z czarną eLką na piersi pokonają samych siebie, to żaden rywal im nie straszny. A Widzew? No cóż, Łodzianie z jakiegoś powodu sprawują się coraz słabiej, niby wciąż grają ciekawą i odważną piłkę, ale ich akcje nie zawiązują się tak jak na początku tego sezonu. Ataki łodzian już nie są tak groźne jak jeszcze kilka kolejek temu. Czy tym razem uda im się zmobilizować na mecz z odwiecznym rywalem? Prawdę mówiąc nie wiem, jeśli tak to samo spotkanie powinno być ciekawym i emocjonującym widowiskiem, jeśli nie… będzie to mecz do jednej bramki. Bramki gości oczywiście.

Sobota przywita nas demolką w Bełchatowie. Tutejszy GKS będzie się starał powstrzymać triumfalny marsz Lechii Gdańsk. Co prawda tambylcy* bardzo liczą na swojego nowego trenera, liczą na kolejny cud w wykonaniu Michała Probierza, ale czy jest to jeszcze możliwe? Nawet jeśli, to na pewno będzie bardzo ciężko. Wciąż zbyt mało czasu upłynęło od przejęcia tej ekipy przez nowego szkoleniowca, wciąż za mało by zapomnieć te wszystkie przegrane jakich były ich udziałem. Dlatego w kilka remisów „Brunatnych” jestem nawet w stanie uwierzyć, w seryjne zwycięstwa (które będą im bardzo potrzebne) już nie. W tym meczu też łatwo nie będzie, na wiecznie pusty, kameralny stadion w Bełchatowie przyjeżdżają podopieczni Bogusława Kaczmarka. Zespół doskonale grający na wyjazdach, to właśnie na obcych boiskach piłkarze Lechii zdobyli większość swoich punktów. Czy tym razem będzie inaczej? Nie sądzę, jeśli „Zielono-Białym” udało się pokonać na wyjeździe takie zespoły jak Koronę, Ruch, czy Jagę to czemu mieliby nie myśleć o pokonaniu bardzo słabych tej jesieni gospodarzy. Jeśli do rachunku dodamy będących we wspaniałej formie Razaka Traore oraz Ricardinho to wydaje się, że końcowy rezultat może być tylko jeden. Zanosi się na kolejny triumf Lechii Gdańsk na obcym boisku.

*Tambylec – odmiana tubylca, zamieszkujący jednak TAM. Dla odmiany tubylec, jak sama nazwa wskazuje zamieszkuje TU

Edit: Wygląda na to, że Razak Traore może nie wystąpić w tym spotkaniu, kontuzja odniesiona w meczu z Widzewem okazuje się być poważniejsza. Jeśli nie jest to ściema to szanse na punktu dla bełchatowian wzrastają co najmniej dwukrotnie.

Kolejny mecz to starcie dwóch zespołów, które znajdują się na przeciwległych biegunach piłkarskiej tabeli. Walcząca w tym sezonie o najwyższe miejsca Polonia Warszawa podejmie na własnym stadionie przy Konwiktorskiej 6 pałętające się na szarym ligowym końcu Zagłębie Lubin. Gospodarze są drużyną powszechnie chwaloną, dlatego pomimo słabszych ostatnio wyników (nikłe zwycięstwo i remis) będą zdecydowanymi faworytami tego pojedynku. Natomiast goście to zespół bardzo chimeryczny, wyniki, jakie notują gracze Pavla Hapala to prawdziwa sinusoida, co gorsza nikt nie wie, kiedy i z kim wygrają piłkarze sponsorowani przez KGHM. Mogą przegrać ze słabeuszem, mogą też wygrać na boisku bardzo silnego rywala, by… znów polec z którymś z niżej notowanych rywali. Mając na uwadze pozycję „Czarnych Koszul” kto wie jaki tym razem wynik osiągną goście. Wszak zaskakiwać to oni potrafią, czy tym razem też zaskoczą obserwatorów? Będzie im bardzo ciężko, gospodarze grają naprawdę dobrą piłkę, a na swoim obiekcie niezwykli gubić punktów. Tym razem tez chyba ich nie zgubią. Coś czuję, że podopieczni trenera Stokowca dopiszą sobie kolejne trzy punkty, ale czy poprawią pozycję w tabeli? To już zależy od innych meczów w tej kolejce.

Ostatni sobotni mecz to spotkanie, w którym gospodarz, Górnik Zabrze podejmie bardzo niebezpiecznego beniaminka, szczecińską Pogoń. Pomimo tego, że goście nie raz już pokazali się z dobrej strony, to gospodarze powinni być stuprocentowym faworytem tej rywalizacji. Wydaje się jednak, że „Górnicy” złapali ostatnio zadyszkę, odnoszę też wrażenie, że ich trener nie bardzo jeszcze wie co z tym fantem zrobić. Z zawodników trenera Nawałki jakby uszło powietrze, już trzy kolejki temu wyglądali nie najlepiej, oczywiście bełchatowski GKS pokonali, ale akurat tych rywali pokonaliby zapewne chłopcy z Gwarka Zabrze. Z zawodnikami Zagłębia już tak łatwo nie poszło (właściwie, ograć polonistów też się nie dało. Teraz los zsyła im beniaminka, kiedy się przebudzić jak nie w tym meczu. Spotkanie z Pogonią wygląda na wymarzoną wręcz okazję do powrotu na stare piłkarskie tory. Z tym, że „Portowcy” też sroce spod Skowronka nie wypadli. Jestem przekonany, że zarówno sami zawodnicy, jak i ich trener mają swoją wizję boiskowych wydarzeń na Roosevelta. Jestem pewien, że łatwo skóry nie sprzedadzą. Gra taka jak w meczu z GKS-em Bełchatów na zawodników z Gryfem na piersi na pewno nie wystarczy. Chcąc odnieść zwycięstwo, piłkarze gospodarzy muszą wspiąć się na swój standardowy (wysoki) poziom. Czy i się to uda? Ich kibice liczą, że tak. Natomiast kibice rywali ze Szczecina liczą, że jeśli nawet, to dopiero od następnego meczu. Próżne to jednak nadzieje, przestój piłkarzy z Zabrza nie będzie trwał wiecznie. Dlatego już w tym meczu spodziewam się kilku bramek w wykonaniu duetu Milik – Nakoulma.

Piłkarską niedzielę przywitamy we Wrocławiu, gdzie na stadionie miejskim, miejscowy Śląsk podejmie wciąż nieprzewidywalną Jagiellonię Białystok. Któż zgadnie jak tym razem zagra zespół Tomasza Hajto, jak w Warszawie z Legią? Czy jak u siebie z Lechią Gdańsk? Przyznaję się bez bicia, pojęcia nie mam. Nieco łatwiej jest z oceną gospodarzy, Ci od kilku kolejek grają wciąż tak samo – słabo. Jedyną niewiadomą, mającą ogromny wpływ na wyniki notowane przez wrocławian jest dyspozycja ich kapitana. Rachunek jest prosty, jeśli Sebastian Mila strzeli swoje bramki, Śląsk wygra, jeśli nie trafi tak jak w mecz z Wisłą to zespół Levego znów wróci na tarczy (choć tym razem nie będzie miał daleko). A „Jaga”? na co stać Białostocką czarownicę? Potrafi wygrać z Lechem, potrafi odprawić z kwitkiem warszawską Legię, czy uda jej się we Wrocławiu ze Śląskiem? Wydaje się, że jeśli goście zagrają z równie wielką konsekwencją, z podobnym zacięciem jak we wspomnianych przeze mnie pojedynkach to jest to całkiem możliwe. „Pszczółki” naprawdę mają czym ukłuć, a ostatnio przebudziło się największe żądło „Żółto-Czerwonych”, Tomasz Frankowski. Jeśli jego imiennik, Tomasz Kupisz znów będzie zagrywał te swoje mocne wyrzutki w pole karne, jeśli obroną zacznie kręcić Dżalamidze to czemu nie, czemu nie zwycięstwo na boisku kolejnego z Wielkich. Szczególnie, że wielkość gospodarzy jakby skarlała, a ze starego mistrza pozostało niewiele. W tych warunkach zwycięstwo gości jest jak najbardziej możliwe. Tylko ten Mila….

Ostatni weekendowy pojedynek to mecz sąsiadów w tabeli. O ile samo sąsiedztwo Ruchu Chorzów (gospodarz) i Wisły Kraków (goście) raczej nie dziw, o tyle miejsce w tabeli już jak najbardziej. Konia z rzędem dla tego, kto przewidział, że pod koniec rundy jesiennej te dwa zasłużone dla naszej piłki kluby będą wałęsały się w końcówce piłkarskiej tabeli. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że miejsca zajmowane przez obie ekipy wcale nie są przypadkowe, wręcz przeciwnie całkiem nieźle oddają formę ich jedenastek. Już od jakiegoś czasu ani Ruch, ani tym bardziej Wisa nie robią na rywalach najmniejszego wrażenia, zdaje się, ze wygrana z nimi to w tej chwili norma, a nie niespodzianka jak to bywało w poprzednich sezonach. Czego w takim razie możemy się spodziewać po pojedynku tak słabo spisujących się drużyn? Ano, muszę przyznać, że niezbyt wiele. Emocje może nawet będą, jednak fajerwerków technicznych, czy pięknych płynnych akcji raczej bym się nie spodziewał. Owszem zarówno u trenera Kulawika jak i w ekipie jego rywala znajdzie się kilku technicznych graczy, ale nawet Oni ostatnio giną w szarzyźnie prezentowanej przez resztę swoich kolegów. Czy warto w takim razie zaprzątać sobie głowę tym meczem? Paradoksalnie uważam, że tak. Zarówno w jednym, jak i w drugim zespole nie brakuje ambitnych zawodników, ambicji nie brakuje też szkoleniowcom, a to oznacza, że i jedni i drudzy będą chcieli przerwać swoje passy. Spodziewam się więc walki, może nie takiej jaka prezentują nam zawodnicy Korony Kielce, ale takiej piłkarskiej, sportowej walki na całym boisku. Czyli jednak emocje. Może nie będzie tak źle.

Ostatnie w tej kolejce, poniedziałkowe starcie, to desperacka próba odbicia się od dna Podbeskidzia Bielsko-Biała. „Górale” postarają się zyskać tych kilka bezcennych punktów kosztem Lecha Poznań. Goście przyjadą co prawda mocno osłabieni, starty takich zawodników jak Trałka, czy Arboleda nie da się załatać ot tak, niemniej jednak zadanie postawione przed gospodarzami wydaje się trudne nad wyraz. Pokonać podrażnionych poznaniaków (przyczyn nie muszę chyba przytaczać), na pewno nie będzie łatwo. Chociaż może być tak, że podopieczni trenera Rumaka, chcąc zmazać plamę porzucą swoją ostrożną taktykę, zaatakują chcąc wywieźć potrzebne im trzy punkty. A to była by woda na młyn dla Irka Jelenia i spółki. Szybkie zabójcze kontrataki, to broń gospodarzy. Jeśli Lechici zagrają swoja standardową spokojną, poukładaną w tyłach piłkę, będzie bardzo ciężko ich ukłuć. Nie oszukujmy się atak pozycyjny nie jest mocną stroną zespołów znad Wisły, „Górali” tym bardziej. W takim przypadku stawiałbym na remis. Już teraz widzę obraz tego meczu, obie strony „okopane” po swoich stronach barykady, sporadycznie wychodzące z nieśmiałymi atakami. No cóż, nie będzie to wielkie widowisko, wielka szkoda, że to właśnie ten mecz pokażemy w Europie.