Alfabet - od Furmana do Henninga

Za nami  dwunasta część roku, przeszłość odchodzi w zapomnienie, bieżące wydarzenia nabierają znaczenia. Śnieg za oknem, a liga już za dwa tygodnie, „alfabet” teraźniejszości zignorować nie może, zatem dziś od wyprawy „Furmanką” do Tuluzy, przez przypadki Brazylijczyka Guilherme , do „rewolucjonisty” Henninga.

.

.

.
F – Furman

Wszystko o eskapadzie Furmiego do Francji zda się zostało już powiedziane, od opinii znanego trenera, który w wyrażanych poglądach najbardziej zgorzkniałego i sfrustrowanego kibica-malkontenta przypomina, po menadżera, który na piłce winien „zęby zjeść”, a którego porównawcze zestawienie szokuje i zdumiewa:

„Jeśli Furman poszedł do Tuluzy i to niemal za 3 miliony euro, to albo ja się nie znam na piłce, albo śmierdzi tutaj na kilometr jakimś megawałkiem. Przecież ten chłopak jest wolny, przewidywalny i nieporadny. On sobie nie radził na tle przeciętnych Cypryjczyków w Lidze Europy, a teraz ma zaistnieć we Francji. Jak się zderzy z tamtejszymi beżowymi, to zostanie z niego miazga, jakby przebiegło po nim stado koni. Kompletnie nie rozumiem, co kierowało Francuzami przy tym transferze? (...)  Przecież ten chłopak miał być motorem Legii, a grał chodzonego, jakby w trybach miał piasek. (...) Nadal będę obstawał przy swoim, że nikt, absolutnie nikt nie nadawał się w Legii do zagranicznego transferu, po tym co Legia pokazała, a w zasadzie czego nie pokazała, bo przecież nie pokazała niczego w Lidze Europy.” –  rzekł Janusz Wójcik, a Jacek Kmiecik zapewne z satysfakcją opublikował. W chęci epatowania wyrazistymi ocenami, niby ostrymi jak skalpel, a w rzeczywistości z waleniem cepem się kojarzącymi, jeden wart drugiego. Jedyny problem to konstatacja, że gdyby Dominik podążył śladem Ariela w Kaiserslautern,  to Wójt będzie się chełpił wszem i wobec, że taki rozwój wypadków wieszczył, a to by była gorzka pigułka, wolałbym, żeby każdy, na przykładzie Furmana dowodził bezkompromisowemu byłemu posłowi Samoobrony, że jest tylko skandalizującym populistą, a na piłce jednak się nie zna.

„On nie ma w sobie nic spektakularnego, ale widocznie ludzie z Toulouse zobaczyli w nim to coś, co pasuje do ich stylu. Furman jest typem piłkarza pokroju Waldemara Matysika, ale musi nabrać trochę rumieńców, żeby w lidze francuskiej dać sobie radę i zbliżyć się do pożądanego poziomu.” – taką z kolei opinię wyłuszczył na łamach „Sportu” Tadeusz Fogiel. Menedżer piłkarski i to wieloletni i tu mi ręce opadają, bo z fachowcem, jako ignorant i laik kompletnie zgodzić się nie potrafię.

Waldemar Matysik, zdobywca trzeciego miejsca na Mundialu 1982, ważne, bardzo istotne ogniwo tamtej drużyny, to prekursor defensywnego pomocnika, harującego w destrukcji, skupionego przede wszystkim na odbiorze i asekuracji, tyrającego za plecami ofensywnych kolegów z motorkiem w tyłku, aż do wycieńczenia, dosłownego, swoje poświęcenie po turnieju przypłacił szpitalem. Czyli Matysik, to typowa „6” nastawiona głównie na zadania, gdy zespół piłki był pozbawiony, tymczasem Dominik Furman z żadną z cech reprezentanta z ’82, utożsamiać się w pełni nie może. Ani odbiór, ani bieganie od jednego napastnika do drugiego skrzydłowego drużyny przeciwnej nie są jego atutami, mam poważne wątpliwości, graniczące z pewnością, że ustawiany na „6” z ciężarem wymagań położonych na destrukcję będzie zawodził. Ale Dominik Furman dysponuje tym, czego nie posiadał Waldemar Matysik, i przeglądem pola, i umiejętnością wejścia z piłką w strefę obronną przeciwnika, i dograniem, długim i krótkim, i silnym strzałem, a mniejsze, ale wystarczające umiejętności w defensywie pozwalają mu predestynować do roli nowoczesnej „8” – zawodnika z głębi pola asekurującego poczynania ofensywne, ale i potrafiącego aktywnie i wydajnie w te działania się zaangażować. „Generałem środka pola” moim zdaniem raczej nie będzie, ale „kołem zamachowym” drużyny już może zostać, predyspozycje ku temu zda się posiadać. Czyli nie „Gundogan”, ale właśnie „Gerrard” stawiany za wzorzec. Kwestia ważna, w „predyspozycjach” powinny się pojawić parametry fizyczne –  motoryka, siła, niekoniecznie związane z „mitologizowaną” muskulaturą, wolę piłkarza „wycieniowanego”, „wyżyłowanego” niż napakowanego jak kabanos.

Jest kwestia, która spędza mi sen z powiek, napawa obawą, że proroctwa nadąsanego, rozgoryczonego Wójta mogą się spełnić, to moment transferu. Czy Dominik w Legii osiągnął już pułap, na którym ani on, ani Legia z nim w składzie, już wyżej się by nie wzbiła, tego nie wiem, gdyby  miał ustępować miejsca w jedenastce i Vrdoljakowi i Pinto i Jodłowcowi to pora odejścia jest słuszna, obiekcje, które posiadam, są związane tylko z wyborem akurat zimowego okienka transferowego jako wyboru czasu na przeprowadzkę. Zima, przerwa świąteczno-noworoczna, miesięczna laba dla piłkarzy, futbolowy totalny reset, po niej w klubowych, polskich realiach następuje stopniowe wdrażanie, powrót w piłkarskie realia, tymczasem, jeżeli zimą z naszego klubu zawodnik trafia do zachodniego, to z marszu, musi wskoczyć w prawie ciągły rytm meczowy. Nawet w optymalnej swojej dyspozycji może mieć kłopoty z wywalczeniem miejsca w jedenastce, a co dopiero gdy formę, przysłowiowe czucie piłki, musi dopiero wypracować? Pozostaje zdać się, na grę „na tzw. świeżości”, tylko ile tej „świeżości” może wystarczyć, a wejście w drużynę, pokazanie własnej wartości, jest ważne, na sentymenty, wyrozumiałość i specjalne traktowanie nie ma sensu liczyć, los Rafała Wolskiego najlepszym tego dowodem.

G – Guilherme

O zapewnieniach, że Akademia jest oczkiem w głowie właścicieli klubu słyszeliśmy już wielokrotnie, co za tym idzie promowanie jej absolwentów, dbanie o ich rozwój na poziomie seniorskim i z pożytkiem dla ich indywidualnego rozwoju i z korzyścią, dla zakładanych dzięki temu sukcesom klubowym również wydaje się oczywistą oczywistością. Z takiego założenia wynika następne, jeżeli Legia kontraktuje młodego, ale już piłkarsko ukształtowanego zawodnika, licząc na rozwiniecie jego potencjału, to musi on być zdecydowanie lepszy od swoich polskich kolegów, którym miejsce w drużynie będzie zabierał. Tylko przy spełnianiu takiego warunku sprowadzanie „perspektywicznych” piłkarzy i promowanie ich kosztem własnego narybku z Akademii ma sens.

Czy Guilherme spełnia tak postawiony postulat? Będzie nam dane przekonać się wiosną, to sprawdzian nie tylko dla Brazylijczyka, ale i dla tych, którzy biorą odpowiedzialność za jego sprowadzenie!?

Ryzyko istnieje, w odniesieniu do Guilherme istnieje też jeden poważny pozytywny argument. Brazylijczyk mieści się w tym samym sorcie, co ponownie przywoływany Rafał Wolski. Piłkarz okrzyknięty wielkim talentem, o przypisywanym ogromnym potencjale, o którego rozpytywały się czołowe europejskie firmy, po wytransferowaniu, na czołowych europejskich salonach nie potrafi się zaaklimatyzować, grzeje ławę lub gra ogony. Jednym słowem zawodzi. Czyli albo fama o futbolowym talencie to była ściema, albo przyczyna w zatrzymaniu rozwoju, w niespełnianiu nadziei jest gdzieś ukryta. Jeżeli w nowym otoczeniu, w nowych warunkach, taką zagadkę uda się rozwiązać, po myśli i piłkarza i klubu, zysk ewidentny będzie obopólny. Gra może być warta świeczki. Małe pytanko wówczas tylko jeszcze by zaistniało, jaki w tej sytuacji byłby zysk tego trzeciego i oby nie przypominał zasad tych dotyczących Salinasa.

G – Glik

Do admiratorów kapitana Torino nie należę. Zaufanie do umiejętności odbioru piłki, podstawowego zadania obrońcy, w wykonaniu Kamila Glika miałem i nadal posiadam ograniczone, albo wręcz jestem jego pozbawiony. Jednak tak jak jeszcze niedawno byłem gotów stwierdzić, że Glik w reprezentacji jest zbędny, tak obecnie z tak wyrażoną opinią miałbym już kłopoty.

Przyznaję kusi mnie obecnie filozofia Dariusza Wdowczyka i przy naszych reprezentacyjnych problemach w defensywie, zarówno ze środkowymi, jak i z pozycją lewego obrońcy, to chciałbym zweryfikować ustawienie z trójką w linii w destrukcji. W niej na przykład: Jędrzejczyk, Krychowiak Glik, jako wahadłowi po przeciwnych bokach Piszczek z ... Rybusem(!?). Krychowiak jako obrońca to  kolejna moja roszada jako domorosłego „selekcjonera”.

G – Grosicki

Po info o potwierdzonym transferze Kamila do Francji, początkowo nieco się zaniepokoiłem, ale uspokoiłem się szybko konstatując, że jednak z Bretanii do Monte Carlo kawał drogi. Ale czy teraz, jeżeli w Stade Rennes Kamil odpali super formą, to jeżeli następnie upomni się o niego AS Monaco to cieszyć się czy martwić.
Oby taki dylemat mnie spotkał, a Grosik wydoroślał.

G – Górnik

Czy Górnika Zabrze jako wicelidera tabeli i konkurenta do mistrzostwa powinniśmy się obawiać? Lekceważyć nie wolno, to truizm, Górnik teoretycznie może podążyć ścieżką Ruchu z poprzednich lat i namieszać w czołówce i to poważnie, ale czy górnicy są już klasową drużyną, czy też właśnie taką na miarę Ruchu, który w Ekstraklasie radził sobie nad wyraz dobrze, żeby zagranicą zbierać ostre cięgi. Moim zdaniem pewnego pułapu Zabrzanie nie przeskoczą, są jak ich stadion, w przebudowie, z obawą, że taki stan może być permanentny, póki co brak widoków na ukończenie inwestycji.

Nakouloma jedną nogą w Besiktasie, co prawda w jego przypadku nad wyraz ryzykowne stwierdzenie, Olkowski w Kolonii, ale dopiero latem, jednak w tej chwili kontuzjowany: -Mamy nadzieję, że każdy dzień to będzie postęp w jego powrocie do zdrowia. Być może w meczu reprezentacji dolegliwość, którą odczuwał już wcześniej, się pogłębiła. W tej chwili jest po szeregu badań, na etapie rehabilitacji, nie powinno być zagrożenia dla jego przygotowań i występów w rundzie wiosennej. Musimy być jednak bardzo czujni, ponieważ Paweł cały czas czuje drobny dyskomfort. Czekam na jego wejście w pełny trening, mam nadzieję, że nastąpi to za dwa, trzy dni. W tej chwili trenuje indywidualnie, pod czujnym okiem i kontrolą fizjoterapeuty - komentuje Ryszard Wieczorek, trener Górnika. (sport.pl) Jak się okazuje Paweł w FC Koeln testów medycznych jeszcze nie przeszedł, skoro takie info jest puszczane to znak, że obawy o kolano mimo zapewnień i dobrej miny trenera istnieją. Krzysztof Mączyński już za wielkim murem, doświadcza przygody życia, czy w takiej sytuacji Górnik sprosta wiosennym oczekiwaniom?

W zeszłym sezonie pod trenerem Nawałką mimo utraty Milika zakładałem, że wiosną Górnik może być rewelacją rozgrywek. Owszem był, ale rozdającą punkty przeciwnikom, czy Wieczorek z Zacharą, Sobolewskim, niewiele mniej doświadczonym, a niedocenianym Przybylskim podołają? Jak dla mnie, absolutna zagadka, dopuszczam i zjazd na wzór zeszłorocznego i mieszanie w czubie tabeli na miarę niedawnego Ruchu Chorzów.

H – Henning

Przy trenerskiej roszadzie, padały argumenty o potrzebie zmiany funkcjonowania drużyny w wielu aspektach, wprowadzeniu jej na wyższy stopień organizacyjno treningowy i z tego wynikający sportowo wynikowy poziom.

Zamiast ewolucji miała być rewolucja i chyba to założenie Henning Berg spełnia, tylko efekt pozostaje niewiadomy. Szeroką kadrę i rotację z jesieni ma zastąpić, oparcie się na wykrystalizowanej w miarę stabilnej jedenastce, zimowe tradycyjne ładowanie akumulatorów ustąpiło miejsca budowaniu motoryki w oparciu o trening z piłkami, na zgrupowaniach odprawy taktyczne zajmują poczesne miejsce, mhm chyba tylko w traktowaniu młodych wychowanków między Urbanem, a Bergiem nie za wiele pozornie się zmieniło. W odróżnieniu od poprzednika Norweg zdecydował się na bardziej zdecydowane postawienie na Raphaela Augusto i Ojamę, wobec Guilherme chyba jeszcze jest niezdecydowany, również co do jego pozycji na boisku, czy wybory okażą się słuszne? Wobec Ojamy na szpicy ataku jestem sceptyczny, zatem jeżeli się mylę, przed trenerem Henningiem schylę głowę.

Za Warszawa.sport.pl: „Gra Legii zmienia się nie tylko dlatego, że Ojamaa gra w ataku. Berg chce, by legioniści konsekwentnie realizowali ofensywne schematy. Na czym one polegają? Zawodnicy po dwóch, trzech podaniach w środku pola mają rozgrywać piłkę na skrzydła do bocznych pomocników lub wysoko grających obrońców. Ale ci pierwsi (np. wyróżniający się wczoraj Michał Kucharczyk) częściej zbiegają z piłką do środka, a rolę skrzydłowych przejmują obiegający ich obrońcy (np. aktywny z lewej strony Brzyski).”

- Lubię taki styl gry. Założenie trenera jest takie, że jako skrzydłowi musimy zawężać pole gry, szukając rozegrania lub bezpośredniego strzału - mówi Guilherme.

Jeszcze w ramach relacji spod balona: „Legia często i szybko starała się grać do przodu, a po stracie piłki próbowała odebrać ją jeszcze na połowie przeciwnika. Ale legioniści popełniali błędy - środkowi pomocnicy nie przechwytywali piłki, a wysoko ustawiona linia obrony spóźniała się z kryciem.”

Jakub Rzeźniczak dla warszawa.sport.pl o rewolucyjnych przemianach: „Okres przygotowawczy jest lżejszy. U poprzedniego szkoleniowca więcej pracowaliśmy nad wytrzymałością i siłą. O efektach przekonamy się podczas rundy rewanżowej, bo każdy zawodnik inaczej reaguje na zmiany. Sam lubię ciężko popracować podczas przygotowań, żeby w trakcie sezonu czuć się optymalnie.

Obecnie więcej jest treningów czysto taktycznych. Wiele czasu poświęcamy na analizę wideo naszych ćwiczeń lub sparingów. Nasza gra ma wyglądać inaczej, boczni obrońcy mają grać dużo wyżej. Z tego powodu defensywni pomocnicy muszą ich asekurować. Z kolei skrzydłowi mają za zadanie zawężać grę do środka, tworząc w ten sposób przestrzeń dla obrońców. To zmiana, bo wcześniej boczni pomocnicy byli ustawiani szeroko. Berg wymaga od nas wysokiego pressingu, choć niesie to za sobą ryzyko, to mam nadzieję, że przyniesie pożądany efekt.(...)

- Staramy się odebrać piłkę już w okolicach pola karnego przeciwnika. W ten sposób natychmiast możemy stworzyć sytuację bramkową, wykorzystując niezorganizowanie rywali w defensywie. Z drugiej strony musimy uważać, bo w takich sytuacjach zostawiamy mnóstwo miejsca za naszymi plecami. Na to musimy zwrócić szczególną uwagę, bo zdarzają się nam błędy.(...)

- Stoperzy mają mniej pracy w ofensywie. Chodzi o wyprowadzanie piłki, bo jako stoperzy mamy za zadanie jak najszybciej dostarczyć ją bocznym obrońcom lub defensywnym pomocnikom, którzy mają zająć się rozegraniem. Za trenera Urbana środkowy obrońca wyprowadzał piłkę i szukał wyżej ustawionych partnerów.”

Tyle Rzeźnik o bezpośrednich zmianach w organizacji gry, co ciekawe w organizacji treningów według doświadczonego obrońcy zmiany sprowadzają się do: „... z Jackiem Magierą też ćwiczyłem indywidualnie. O tym jednak nie mówiło się. Teraz to nośny temat ze względu na wypowiedź Daniela Łukasika, ale wcześniej też mieliśmy zajęcia indywidualne. Nic się nie zmieniło. (...) u poprzedniego szkoleniowca też mieliśmy śniadania i obiady w klubie. Nie ma drastycznych zmian. Nadal spędzamy na Łazienkowskiej po kilka godzin dziennie. Fakt, że nie mieliśmy tych odpraw taktycznych przed treningami. Takie były na zgrupowaniach przedmeczowych. To jedyna zmiana.”