Zezem. Flekowanie Filipiaka

Dużym echem odbiła się publiczna polemika profesora Janusza Filipaka z trenerem Cracovii, Wojciechem Stawowym. Komentarze do zdarzenia znalazły się między innymi w Przeglądzie Sportowym, na stronach sport.pl, oraz tradycyjnie najszybciej i najostrzej, na Weszło.

Anonimowy tekst na Weszło został zatytułowany: "Na swoje nieszczęście przerwał milczenie". Autor chyba ma zapisanych kilka chwytów erystycznych, bo używa prawie w każdym tekście tych samych sformułowań. Przypomnę, że erystyka w swej prymitywnej formie, to szalbiercza /słowa prof. Kotarbińskiego/ umiejętność mówienia coś przeciwnego niż jest prawdziwe przy użyciu pejoratywnych określeń wobec osoby lub przedmiotu.

Autor poczyna sobie nader śmiało i pisze, że tylko Józef Wojciechowski tak chętnie się dekonspirował i obnosił z brakiem podstawowej wiedzy na temat futbolu i zarządzania klubem piłkarskim. Odwołuje się do Pana JW jak do dyżurnego chłopca do bicia, czyli osoby, która pochodząc spoza elitarnej grupy wtajemniczonych w piłkarskie arkana, nic nie ma prawa wiedzieć i nic nie ma prawa rozumieć. Otóż obnażmy to obrażające nawet minimalny intelekt rozumowanie. Piłkarz tym się różni od innego człowieka, że posiadł w większym stopniu umiejętność kopania piłki. Lecz w działalności, o której mówimy, czyli zarządzaniu, ta umiejętność jest całkowicie nieprzydatna. Na pytanie ilu byłych piłkarzy, działaczy, trenerów odnalazło się w życiu poza piłką odpowiedz jest jednoznaczna. Wyjątki. Dlaczego? Bo ich wiedza, kompetencje, inteligencja są zbyt niskie, aby w realnym poza piłkarskim świecie powielić sukcesy z boiska. Duża część z nich trzyma się piłki, bo nic innego robić nie umie i się nie nauczy.

Natomiast rzeczywistym nieszczęściem takich ludzi jak Pan JW czy Pan Filipiak było to, że oni weszli do piłki, traktując tę dziedzinę jak normalny biznes, w którym to co umieją znajdzie zastosowanie. Pan JW jest przedsiębiorcą w branży budowlanej. Dla niego pewne rzeczy są zupełnie jasne. Na budowie kierownik jest organizatorem, ale o jakości, tempie robót decydują ludzie. Im lepsi fachowcy z dziedzin kunsztu budowlanego, tym korzystniej. Motywem ich działania jest ambicja zawodowa i płaca. Tak też jego zdaniem winien funkcjonować klub sportowy i wierzył, że efekty przyjść muszą. Tu się przeliczył, bo okazało się, że zawodnicy owszem pieniądze biorą, ale na tym ich aktywność się kończy. Bo mają ważniejsze sprawy w życiu niż jakieś tam trenowanie, które muszą załatwiać tu i teraz. Na budowie pracownik przychodzi do pracy i jest przez czas pracy do dyspozycji przełożonych i pracuje. Taki budowlaniec podporządkowuje swoje życie pracy, a piłkarz już nie. Na budowie rola kierownika jest drugorzędna, ale ważna, bo on organizuje, nadzoruje i pilnuje dyscypliny formalnej i pracy. Trener piłkarski uważa, że  w pracy być nie musi, a o pilnowaniu czegokolwiek, w tym, aby podwładni właściwie trenowali, nawet nie pomyśli.

To jest ta prawdziwa wiedza o rodzimym futbolu, której Panowie JW i Filipiak nie znali. To jest ta tajemna wiedza, o której pisze autor, a którą wszyscy muszą akceptować, bo inaczej zostaną nazwani obnoszącymi się z nieuctwem osobnikami.

Autor używa też wyświechtanych chwytów, które nie mając odniesienia do meritum mają podkreślić jego wybitną inteligencję, w rodzaju: "Jemu samemu ze sobą dobrze /jakie to wykwintne/, świetnie się ze sobą dogaduje /ha, ha/, sam rozumie się najlepiej /jaki ten profesor durny/." Pokazuje się też jako taki dowcipas pisząc, że gdyby Comarch miał produkty na poziomie wypowiedzi Pana Filipiaka to dalej gralibyśmy w Tetris wczytywany z taśmy. Idąc tym tropem, dopowiem że autor zatrzymał się w rozwoju na poziomie Tetris i nie musi się tym chwalić, bo to widać. A tak naprawdę dla takich autorów informatyka to wyłącznie gry. Firma Comarch tym się nie zajmuje, ona robi oprogramowanie do obsługi informatycznej dużych firm, często o światowym poziomie zaawansowania. Gdyby nasza piłka miała 1% poziomu prezentowanego przez Comarch i nie tylko, to bylibyśmy w czołówce światowej. Wygrywa ona przetargi z najbardziej renomowanymi firmami na świecie i obecnie podbija rynki niemiecki, czeski i innych krajów. Nie dziwię się Panu Filipiakowi, że trudno mu zrozumieć, jak to jest, że tu można, a w piłce nie.
Następnie autor wielce ze swego dowcipu zadowolony cytuje wybiórczo Pana Filipiaka i zadaje jego zdaniem cios decydujący. Mianowicie zapytuje, kogo to ten Filipiak kupił? I już wie, że gorszych ze świecą się nie znajdzie. No bo jak może jakiś tam z Norwegii być lepszy od naszego, skoro ta Norwegia to ona bardzo słaba jest. Nic to,że tam rocznie transferuje  się do najlepszych lig tylu piłkarzy ilu u nas przez 20 lat, ale słaba jest i koniec. Wyśmiewa się z Pana Filipiaka, że mówił o 78. miejscu w rankingu za jakimś malutkim kraikiem afrykańskim, bo przecież jesteśmy potęgą. Obowiązkiem Pana Filipiaka było obwieścić, że w rankingu klubowym UEFA jesteśmy na zaszczytnym 21. miejscu. Pan Filipiak powinien konsultować co, kiedy i jak ma mówić.

Na koniec dobija Prezesa Filipiaka za to, że śmiał publicznie podważyć personalne decyzje trenera, że w klubie nie ma ładu, bo nie ma podziału kompetencji. Nie chcę być nadmiernie złośliwy, ale to jest ta wiara pismactwa, że tworzy ono fakty medialne. Dla nich jak o czymś nie napiszą lub nie powiedzą, to tego nie ma, a jak napiszą, to jest. Ludzie sami z siebie nic nie wiedzą i niczego nie rozumieją. Ale sprawa jest poważniejsza niż to poczucie misji i władzy. Bowiem tyczy ona takiego podziału z czasów minionych - na my i oni. Ja nie wiem skąd u ludzi w średnim wieku taka przemożna chęć przywrócenia i utrwalenia tamtych podziałów. My to jesteśmy wszystkowiedzący, dobrzy i szlachetni, a oni to nieudolni głupcy. Przypomnieć o tym ładzie wypada, bo to właściciel ustala cele i zasady ich osiągania i ponosi za to własnym mieniem odpowiedzialność. Ludzie mają tyle władzy ile im to zostanie przekazane. W każdym razie nie więcej niż właściciel. Dopiero wtedy to działa. Jak maszyna, która ma tryby większe i mniejsze, ale wszystkie jeden mechanizm wprawia w ruch i kręcą się w tę samą stronę. Oczywistą jest sprawą, że w klubie po to zatrudnia się trenera, aby to on ponosił główną odpowiedzialność za wyniki drużyny. Ale to nie oznacza, że właścicielowi ktoś zabroni ingerencji, kiedy widzi, że ostentacyjnie wyrzuca się jego pieniądze. W klubie, o którym mówimy, trener gra tylko 11 zawodnikami, którym w ich karierach bliżej było do 1 ligi niż do klasy wyżej. Można z nimi walczyć o utrzymanie, ale właściciel wolałby, aby z uwagi na jego skołatane serce tego mu oszczędzić. Dlatego chce wzmocnić zespół. Trener zamiast być wdzięczny, ostentacyjnie tę pomoc odrzuca. Więc Prezes będący pod presją kibiców i mediów nie chce być obwiniany, że nie dba o interes klubu. Tylko co to oznacza dbałość o interes. Radzę takim autorom, aby zanim zaczną flekować takich ludzi jak Pan Filipiak, zastanowili się czy naprawdę lepiej od niego wiedzą jak dbać w końcu o własny interes, czyli o to, aby pieniądze wydawane pracowały efektywnie.

Oczywiście następnym razem taki autor napisze jak to kocha prywatyzację i że tylko ona poprawi jakość polskiej piłki. Kochają ją, ale bez prywatnych właścicieli. Wyborne.