Endless Summer

Nie będę umiał oprzeć się magnetycznej sile Euro w Polsce, w ogóle nie chcę jej się opierać. Ani myślę przejmować się wszechobecną komerchą, telenowelą wokół sporów o 'farbowane lisy', obśmiewaniem "Koko Euro Spoko", narzekaniami na PZPN, PO, czy kogo tam jeszcze. To forma, na którą się z dużą ulgą wyłączam, nic więcej. Treścią i esencją tego wszystkiego jest przecież piłka nożna - sport, w którym jesteśmy zakochani miłością dozgonną i bezwarunkową, którym możemy cieszyć się wraz z nieprzebranym tłumem podobnych nam zapaleńców.

Byłem wczoraj we Wrocławiu. Na placu Jana Pawła II kupiłem wodę mineralną od sklepikarza w koszulce Śląska Wrocław. Obejrzałem sobie kolosa na Maślicach, potem dosłownie przefrunąłem z jednego końca 'Wrocka' na drugi odcinkiem A8. Fajny dzień. Weekendowy Wrocław mogę z czystym sumieniem wszystkim polecić. Ale chyba najwięcej przyjemności sprawił mi widok montowanej na wrocławskim Rynku strefy kibica, ot prywatna dewiacja. Muszę tam wrócić już za dwa tygodnie, oczywiście po tym jak już zaliczę tę warszawską.

Kiedy akurat pechowym trafem zdarzy mi się nadstawić ucha na polityczny bełkot związany z Euro, z jednej strony histeryczne ujadanie, z drugiej strony propagandę sukcesu rodem z innej epoki, natychmiast na myśl przychodzi mi Grecja i rok 2004. Najpierw pamiętny, niewiarygodny wprost sukces w Portugalii, później Igrzyska zorganizowane w Atenach. Wydawać by się mogło że od tamtego lata cała Grecja powinna pomknąć naprzód niesiona na skrzydłach narodowej dumy, patriotycznego uniesienia, społecznej euforii i zbiorowego przekonania, że dla Greka nie ma rzeczy niemożliwych. Gdzie tymczasem dziś jest Grecja, w jakim miejscu się znalazła, jakie rysują się przed nią perspektywy?... Co zostało synom Hellady po roku 2004? Głównie wspomnienie emocji, choćby takich jakie były udziałem Traianosa Dellasa, który z trudem powstrzymując łzy wzruszenia opowiada o tamtych niezwykłych dniach w dokumencie pokazywanym przez ESPN Classic. Bo futbol Panie i Panowie - na szczęście! - jest nadal mimo wszystko tylko futbolem. I niech nikt mi nie mówi, że to mało!

Kibic szuka w futbolu przyjemności, ale kibicowanie to przede wszystkim wyczekiwanie na moment uniesienia. Moim zdaniem jeden z takich momentów właśnie się zbliża. Nie będę warunkował swojego wsparcia dla narodowej reprezentacji tym za kogo uważa wielu 'wyrobionych' kibiców Franza Smudę, tym co ktoś myśli o Grzegorzu Lacie, Eugenie Polanskim, Adamiakowej z Biedronki, czy euro piosence wybranej smsami i wyśpiewanej przez damy w kolorowych kieckach do samej ziemi. Jeżeli komuś to wszystko jakoś nadzwyczajnie przeszkadza, jeżeli czuje się lepszy od komercyjnego chłamu, od tłumu 'januszy' na trybunach, jeżeli pogardza czymś, co wypacza jego wyobrażenia na temat tego jak futbol powinien wyglądać - trudno. Po prostu się różnimy.

Jako dzieciak uwielbiałem wszelkiego rodzaju alternatywne historie piłki nożnej, na kartkach pieczołowicie gromadzonych zeszytów po wielokroć rozgrywałem wielkie turnieje, dziś odnajduję tę samą dziecięcą przyjemność, korzystając z rozmaitych dostępnych w necie szablonów pozwalających przeprowadzić symulację Euro. Kiedyś nie mogłem zasnąć w noc przed ważnym meczem reprezentacji Polski i dziś wiem że 8 czerwca będę podekscytowany tak jak nie byłem już od dawna. Miałem grube wątpliwości co do tych mistrzostw, przyznaję. Dziś już nie mam. Czekam na bramki, na punkty, na emocje. Cieszę się.  

Jak będzie na boisku? Nie wiem. Analizy szans reprezentacji Polski (czy też reprezentacji PZPN, jak błyskotliwie twierdzą niektórzy), tudzież braku naszych szans, odnaleźć można wszędzie, amatorskich przewidywań także pojawia się coraz więcej. Dziś na przykład tuż za moim oknem panie prowadzące sklepy z branży odzieżowej, kwiaciarskiej oraz spożywczej podjęły fachową debatę na tematy piłkarskie, dyskusja została zwieńczona pełnym znawstwa machnięciem dłonią w wykonaniu jednej z nich i stwierdzeniem, że na pewno przegramy już pierwszy mecz, bo przecież 'zawsze przegrywamy pierwszy mecz'. Mam nadzieję, że wobec takiej rosnącej jak na drożdżach konkurencji, czarna-eLka i coraz liczniejsze grono naszych czytelników nie pozostanie w tyle.

Będzie nam niewątpliwie potrzebne na tych mistrzostwach szczęście, cała fura szczęścia, ale któż może zadbać o nie lepiej od Franza Smudy? Jaki inny trener mógł otrzymać przed mistrzowską imprezą prezent od losu w postaci grupy bez żadnej z europejskich potęg? Jaki inny trener mógł liczyć na to, że akurat przed tymi mistrzostwami gromada bliżej nie znanych w Europie rezerwowych piłkarzy średnich klubów, jakimi w ostatniej dekadzie byli polscy futboliści, zmieni się nagle w ekipę, w której mamy trzech aktualnych mistrzów Niemiec?

Nasze szanse na chwilę dumy i radości istnieją, widać to nawet po tonie artykułów prasowych, przez ostatnie miesiące niezwykle przecież sceptycznych wobec Smudy i jego drużyny. Oby gra Polski stała się istotnym dopełnieniem czerwcowych wydarzeń, lecz najważniejsze - oby od 8 czerwca w naszych miastach zatriumfował futbol. Czego sobie i wszystkim życzę.