100 dni obaw

100 dni przed meczem otwarcia Euro 2012 reprezentacja Polski rozegrała swój najpoważniejszy mecz w toku tegorocznych przygotowań do mistrzostw, mierząc się z Portugalią i przy okazji dokonując otwarcia Stadionu Narodowego w Warszawie.

Pod wieloma względami futbolowy aspekt wczorajszego widowiska przesłonięty został właśnie przez fakt inauguracji nowego obiektu. Jak ona wypadła, niech ocenią ci, którzy tam byli, ze swojej strony pozwolę sobie z dystansem spoglądać na nachalną propagandę sukcesu uprawianą przez TVP, z kolei uwagi takie jak te spisane przez Marcina Szymczyka w artykule opublikowanym przez Legia.net, przyjmuję ze zrozumieniem, ale bez zaskoczenia czy oburzenia. Futbol coraz bardziej ewoluuje, staje się produktem sprzedawanym za rosnącą cenę, charakterystyka odbiorców tego produktu, zwłaszcza w jego najbardziej masowym, reprezentacyjnym wydaniu, będzie się w nieunikniony sposób zmieniać.

Koniec końców najważniejszy jest jednak piłkarski aspekt widowiska. Spoglądanie na reprezentację przez pryzmat Franciszka Smudy, Grzegorza Laty, Dariusza Szpakowskiego czy nawet Stadionu Narodowego, to swego rodzaju dewiacja, co prawda coraz obecnie powszechniejsza.

Co zademonstrowała nasza reprezentacja już niemal w przededniu meczu otwarcia z Grecją?

Niestety nic godnego uwagi.

Zgaduję, że będziemy grać klasyczną kontrą. Oddajemy przeciwnikowi inicjatywę, nastawiamy się przede wszystkim na błyskawiczne ataki po odbiorze. Kluczowa dla naszej dyspozycji ma być zatem postawa środka pola, który ma utrudniać rywalowi rozegranie piłki i posyłać do ataku skrzydłowych i napastników.

Tymczasem właśnie ten - najistotniejszy - aspekt szwankuje najbardziej. Dużo ciepłych słów po wczorajszym meczu (słusznie!) zebrali Szczęsny, Wasilewski i Perquis, jednak gra defensywna całej naszej drużyny niestety nie wyglądała dobrze. 'Pretty f... far from OK', cytując Pulp Fiction.

W pierwszej połowie nie było bliskiego podejścia pod przeciwnika w środkowej strefie boiska, Portugalczycy grali z nami w dziada, a my nie byliśmy w stanie przeszkodzić im w swobodnym wymienianiu podań na 30-40 metrze od naszej bramki. Być może wpłynął na to fakt, że graliśmy jednak tylko towarzysko, ża przed meczem zapanował ogólny wersal, ale odmieniona postawa naszych pomocników po przerwie, zdaje się świadczyć o tym, że trener Smuda od początku domagał się jednak znacznie większej agresji w linii pomocy.

Zawodzi również asekuracja na skrzydłach, dobitnie widzieliśmy to we wrześniowym spotkaniu z Niemcami, kiedy to w kilku sytuacjach brakowało zawodnika przy wbiegającym w naszą strefę Lahmie, również wczoraj każdorazowe podłączenie się zwłaszcza znanego nam Joao Perreiry, skutkowało dezorganizacją w polskich szeregach obronnych.

Jak na drużynę o wybitnie defensywnym nastawieniu, pozwalamy naszym przeciwnikom na stwarzanie zbyt dużej ilości sytuacji strzeleckich. Do Grecji z 2004, w starciu z którą ówcześni gospdarze Portugalczycy, czy doskonali wtedy Czesi, tłukli głową w mur przez 90 czy nawet 120 minut, bardzo jest nam daleko.

Nieszczęście Smudy polega na tym, że na wielu pozycjach zawodników ma... całkiem niezłych. Niestety - właśnie w środku pola są oni relatywnie najsłabsi z całego zespołu. Dudka, Polański czy Matuszczyk to druga, może nawet trzecia liga europejska. Murawski w formie wnosi do zespołu więcej, ale przypomnijmy sobie jak długo Murawski dochodził do dobrej dyspozycji po ostatnim rozbracie z piłką, nie wiadomo, czy wróci do optymalnej formy po wyleczeniu najświeższego urazu.

Do naszego sposobu wyprowadzaniu kontr, niby przyczepić się specjalnie nie można. Wszystko odbywa się na dużej szybkości, jest zauważalna słuszna tendencja, by akcję kończyć strzałem. Być może trochę za dużo jest rozwiązań indywidualnych, to powinien być wyjątek, nie reguła, ale skoro Grosicki, Błaszczykowski czy Rybus czują się na siłach, niech próbują. Oby tylko podczas Euro byli w odpowiedniej dyspozycji motorycznej, inaczej będziemy tracić piłkę jeszcze częściej niż wczoraj.

O dramacie w obszarze stałych fragmentów gry wszyscy 'bębnią' od dawna, po Smudzie to najwyraźniej spływa, nadal twierdzi, że będzie ćwiczyć ten element na obozie przed turniejem. Oczywiście zdecydowanie za późno, nie da się jednak ukryć, że ostatecznie wybór i realizacja boiskowych rozwiązań należą do piłkarzy. Kuba Błaszczykowski w Borussi bije stałe fragmenty całkiem nieźle, wysoko, na agresywnie wbiegających Hummelsa i Suboticia. W reprezentacji kopnięcia z tych samych obszarów boiska wychodzą mu słabo, anemicznie, ich podsumowaniem było nieudolne rozegranie rzutu wolnego w ostatniej minucie pierwszej połowy, po którym Portugalczycy wyprowadzili wzorową kontrę, która wyłącznie dzięki dobrej interwencji Szczęsnego nie zakończyła się bramką na 0:1.

Fala krytyki dotknęła Ireneusza Jelenia, tej krytyki zupełnie nie rozumiem. Jest to bezapelacyjnie nasz napastnik numer 2, Paweł Brożek raczej nie będzie zawodnikiem tej klasy. Jelenia trzeba za wszelką cenę 'zagospodarować', nawet jeżeli nie na pozycji wysuniętego napastnika, gdzie pozycja Lewandowskiego jest niezagrożona, to jako opcję na skrzydle. Wczoraj wypadł tak sobie, ale Jeleń to określony poziom, określona marka, jeżeli jest zdrowy powinien w tej reprezentacji być, trzeba go wspierać a nie mieszać z błotem.

Wielka szkoda, że Irek nie strzelił bramki na 1:0, co ciekawe moim zdaniem niemal wszystko zrobił w tej akcji optymalnie. Podobną okazję miał w meczu ze Śląskiem Nacho Novo, Hiszpan zdecydował się na strzał w króki róg. Pomyślałem wtedy, 'trzeba było zawinąć do środka i kopnąć do pustej', to właśnie zrobił wczoraj Jeleń, niestety chyba zlekceważył moment uderzenia. Zdarza się, ale jednak szkoda - jego oceny i pozycja w tej drużynie stałyby się z miejsca zupełnie inne.

Reasumując, najbliższe 100 dni to niestety będzie sto dni obaw.

Nie można mieć obiektywnych podstaw ku temu, by sądzić, że na Euro zagramy dobry, solidny futbol. Gramy bardzo słabo.

Pozostaje wierzyć, że powolny progres, który rozpoczął się od momentu, w któym Smuda zdecydowanie postawił na określoną grupę zawodników, nabierza raptownego przyspieszenia w czerwcu.

Musimy mieć nadzieję, że urodzony szczęściarz, jakim jest nasz szkoleniowiec, jakoś przyciągnie kolejny (po wynikach losowania) uśmiech fortuny dla reprezentacji Polski.

Musimy ufać, że nagle wszystkie elementy zazębią się ze sobą, nasza reprezentacja zacznie twardo bronić i skutecznie strzelać.

Bo kibic to takie zwierzę, które wierzy mimo wszystko.