Toniemy, czy obieramy kurs na Brazylię?

2 września 2000 roku w Kijowie Polska pokonała Ukrainę 3:1, rozpoczynając drogę do przełamania klątwy Zibiego. Zwieńczeniem był awans po 16 latach nieobecności na Mistrzostwa Świata. Z Korei i Japonii pucharu żeśmy nie przywieźli, nadzieje zastąpiło rozczarowanie, mhm, polski standard, ale do udziału w piłkarskich świętach zgłosiliśmy akces, a potencjał ekipy Engela niektórzy uważają za największy w obecnym milenium.

22 marca 2013 roku ponownie gramy z Ukrainą i to może być mecz, który wskaże kierunek za Atlantyk ku Brazylii, na piłkarski karnawał, ale równie dobrze może obieranie kursu zniweczyć. O dziwo na własnym podwórku, w rytmie ko ko ko euro spoko daliśmy plamę, wywinęliśmy hołupca i grzmotnęliśmy o glebę, w oficjalnym rankingu FIFA pałętamy się na 61. miejscu, ale... ale zaczynamy się zastanawiać czy piłkarskim potencjałem nie dysponujemy większym niż na początku wieku? Trójka podwójnych mistrzów Bundesligi, w tym gość porównywany już do Zibiego, zyskaną europejską renomą Olisadebe bijący zdecydowanie. Bramkarz z nie mniejszym autorytetem jak Dudek, obrońcy może nie tak dobrzy jak Koźmiński, ale za to z Calcio dwaj, Obraniaka z Rybusem rosyjscy potentaci zaczynają wyceniać w granicach 10 baniek euro. Krychowiak skutecznie przykrył cieniem paryską Ibrakadabrę. Czy z tej mąki będzie chleb i jakim piekarzem okaże sie Fornalik? Już w piątek w pewnym stopniu się przekonamy.

Skupmy się na tym potencjale, jego wysokość, to mit, czy racjonalne przesłanki, oczywiście boisko teorię zweryfikuje, ale zastanawiać się warto, w kontekście fornalikowych wyborów, dylematów.

Pewniacy w jedenastce, z zakładanym international level?

Trójkąt dortmundzki, reprezentacyjna opatrzność, ale dla niektórych zmora!? Gwiazdorskie trio dominuje nad kadrą, ale nie funkcjonuje tak jak w BVB. Przy tym Piszczek w zasadzie na przepustce ze szpitala, z przesuwanym operacyjnym biodrowym zabiegiem, a Lewy z tradycyjnym reprezentacyjnym syndromem odcięcia od podań, osamotnienia w ofensywie i z narodową indolencją strzelecką, tym bardziej irytującą, że stojącą w sprzeczności z klubowymi dokonaniami. Błaszczykowski z Lewandowskim to przykład, że można się wzajemnie nie lubić, ale na boisku współpracować, tu jednak też małe spostrzeżenie, że i jeden i drugi zagranie do partnera traktuje jako możliwość drugiego wyboru, gdy ma szanse na indywidualne zagranie to raczej właśnie na nie się zdecyduje niż wybierze podanie, niestety taki "indywidualizm" wydaje się rzutować na grę całej drużyny, która właśnie bardziej liczy na pojedyncze zagrania, szarże, niż kolektywne, zespołowe, wykreowanie akcji.

W bramce Boruc, kwestia w zasadzie rozstrzygnięta. Holy Goalie jest co raz bardziej święty u świętych, a Szczęsny junior ma nad czym rozmyślać. Przy Kingu Arturze zawsze mam jakiś niepokój, czy numeru nie wywinie, gdzieś się nie zdekoncentruje, zagotuje, ale też jest przekonanie, że to bramkarz, który jest w stanie wybronić to co 90% innych goalkeeperów by puściła, nawet plecami przy tym nie wzruszając.

Glik - wyrósł na ostoję fornalikowej defensywy, z jednej strony, bohater potyczki z Anglią, ponoć przymierzany w Serie A i do Lazio i do Romy, zatem niekwestionowana pozycja dziwić nie powinna, ale to co się działo w potyczce z Urusami jest wzbudzającą obawy przestrogą, lekcją pokory, która nie może być zapomniana.

Krychowiak - również pewniak, w zasadzie w moim przekonaniu w parze z Łukasikiem, nie wierzę, żeby Borysiuk tym razem mógł konkurować z Miłkiem. Wątpliwość w odniesieniu do duetu defensywnych pomocników w zasadzie jest związana z jeszcze ich dość małym stosunkowo doświadczeniem, oby nie było tak jak w jesiennym meczu Legii ze Śląskiem, w którym w środku pola mniej zdolni, ale bardziej doświadczeni zdominowali młokosów.

Na tym pewniacy w jedenastce się kończą, rozpoczynają dylematy!

Boenisch czy Wawrzyniak na lewej flance? Obaj to mina w defensywie i nieobliczalność w ofensywie. Samemu postawiłbym na Wawrzyniaka i niewykluczone żebym później rzewnie zapłakał, wydaje się, że selekcjoner jest zdecydowany na Boenischa, z nim ewentualność babola wywołującego łzy rozpaczy - równie prawdopodobna. Nie będzie Konoplanki, ale Jermolenko z naszych defensorów jest w stanie zrobić wiatrak.

Środek obrony - newralgiczna pozycja i jak dla mnie największy wakat w kadrze! Do Glika kibicowskiego zaufania nie mam, a co dopiero do innych! Zakładam, że selekcjoner postawi na zgranie i doświadczenie, przy tym charyzmę i charakter, a to wszystko nazywa się Wasilewski! 90 minutowe przetarcie w belgijskiej lidze nastąpiło i musi wystarczyć, chociaż na myśl o tym "musi" truchleję. Z piłkarzy obecnych na kadrze wybrałbym najbardziej dynamicznego, czyli Celebana, w drugiej kolejności "naszego Prezydenta", Salamon to chyba największa nadzieja na przyszłość, choć obecnie robi za królika wyciągniętego z kapelusza.

Przy omawianiu zestawiania obrony musi paść moja subiektywna refleksja. Fornalika lubię, cenię, szanuję, trzymam za niego kciuki i uważam że to właściwy człowiek na właściwym miejscu, ale do jasnej cholery, czemu w kadrze nie ma Jędzy? Nie dość, że wydaje się bardzo silnym kandydatem do partnerowania Glikowi, to przy tym może być alternatywą w przypadku gdyby Piszczek się rozsypał (odpukać!). Nie rozumiem dlaczego Fornalik pominął Jędrzejczyka, jedną z jego największych zalet jest to, że potrafi się dogadywać z zawodnikami, tonuje emocje, nie kieruje się nimi, a tu wydaje się, że jakaś zdecydowana wymiana zdań trenera z piłkarzem rodzi konflikt i pomijanie w składzie. Oby obyło się bez konsekwencji, a trener nie był pamiętliwy w przyszłości, bo środek obrony zdaje się być 'piętą Achillesa' reprezentacji. Pozostaje tylko nadzieja, na równie stabilną grę w defensywie jak z Anglią, ale i wtedy bramkę straciliśmy.

W kwartecie odpowiedzialnych za ofensywę pozostają dwa miejsca do obsadzenia. W zależności od obranej taktyki: skrzydłowy z środkowym pomocnikiem, lub skrzydłowy z drugim napastnikiem. Pozycja na lewej flance powtarza sie w jednym i drugim przypadku zatem od niej zaczniemy.

Marcin Feddek w Cafe Futbol napomknął, że Fornalik rozważa ustawienie z boku Obraniaka. Koncepcja w telewizyjnym studiu została zmiażdżona, nie wiem czy na tyle skutecznie, żeby odwieść od niej selekcjonera, w każdym razie jest na tyle kontrowersyjna, że inne rozwiązania wydają się bardziej prawdopodobne. Gdyby po kontuzji i zimowych przygotowaniach Maciej Rybus doszedł już do formy, dzięki której Dynamo Moskwa zaczyna oferować za niego poważne pieniądze, byłby chyba najpoważniejszym kandydatem do zajęcia tej pozycji. Za Grosikiem stoi dobry występ z Angolami, ale tu w zestawieniu, za ekslegionistą przemawia większa uniwersalność, strzał, dobrze bite stałe fragmenty gry, a przede wszystkim ze wszystkich kandydatów największe zaangażowanie w asekurację flanki po stracie piłki. O dziwo Ryba, do którego wielokrotnie miałem pretensje za odpuszczanie krycia i tak wydaje się w destrukcji najlepszym, poświęcającym w niej najwięcej energii, zaangażowania.

Jest jeszcze jedna frapująca ewentualność. Skoro w ataku jak wspomniałem uważam, że gramy sposobem "zindywidualizowanym" troszkę na zasadzie, każdy sobie rzepkę skrobie, to do takiego stylu gry idealnie pasuje... Kuba Kosecki. Dostanie piłkę, rozpędzi się, pójdzie na indywidualny przebój i albo strzeli, albo w drugiej kolejności poda na czystą pozycję. Z Kubą jest tylko ten problem, że on kumuluje energię na te swoje pojedyncze akcje, przez dużą część meczu chowając się za plecami kolegów, tak to z boku wygląda. Na poziomie reprezentacyjnym rzecz raczej niedopuszczalna, ale też nurtujący sposób gry Kosy wymaga chyba oddzielnego potraktowania. W każdym razie jest możliwość by Kubę ustawić i na skrzydle i jako drugiego napastnika, przy ściągającym na siebie uwagę Lewym, to drugie rozwiązanie wydaje się również ciekawym.

Środkowy ofensywny pomocnik!? Nie wykluczyłbym Lewandowskiego tak ustawionego, grał w Borussii za Barriosem i dobrze to wyglądało, wówczas na szpicy, silny, dynamiczny, choć technicznie trochę czerstwy Teodorczyk. Jeżeli Lewy pozostaje głównym, wysuniętym golleadorem, za jego plecami jako rozprowadzającymi akcje mogą się sprawdzić Majewski, Mierzejewski... Obraniak choć ten sprawdzany był wielokrotnie. I tu w zasadzie należałoby rozpocząć nowy artykuł pt. Obraniak i sprawa polskiej reprezentacji. Lubię gdy ktoś przedstawia racjonalne argumenty przemawiające na korzyść piłkarza Girondins Bordeaux, cenię kogoś takiego ponieważ nie poddaje się medialnej nagonce na Ludovica jaka raczej dominuje w środkach masowego przekazu. Cenię gdy ktoś ma własne wyrobione zdanie, niestety w osobistych rozważaniach sytuuję sie w gronie krytyków Obraniaka, zatem jestem w stadzie gawiedzi żądnym krwi i szubienicy. Dla mnie chociaż to jest piłkarz, którego się chwali za dogrywanie piłek, to paradoksalnie uważam go za jednego z głównych współtwórców indywidualnego, egoistycznego stylu gry reprezentacji.

Czy King Waldemar zrezygnuje z Obraniaka? Zdziwiłbym sie. Skoro go powołał, to moim zdaniem, ma zamiar go wystawić, a w takim razie jedyna nadzieja, żeby awangardzie eksperckiej z Polsatu, pospólstwu kibicowskiemu z iocosusem, Ludovic Obraniak swoją grą utarł nosa.

Jaki zatem jest potencjał tej naszej kadry przed piątkowym meczem? Fornalik jest w lepszej, czy w gorszej sytuacji w zestawieniu z Jerzym Engelem z jesieni 2000 roku?

Do tej pory w eliminacjach do Mistrzostw Świata na mieliźnie nie utknęliśmy, ale też jakiegoś wielkiego wiatru w żagle nie udało sie nabrać. W tej chwili wypływamy już na głębokie wody i albo utoniemy na wzburzonym morzu, ewentualnie zaczniemy beznamiętnie dryfować, albo zdecydowanie obierzemy kurs przez Atlantyk ku brazylijskim portom!?