Auto-charakterystka mistrzów Polski

Aktorka Jeanne Moroeu kiedyś frywolnie stwierdziła: "Gra miłosna jest jak jazda samochodem: kobiety wolą objazdy, mężczyźni – skróty.", zaś Nick Nolte, też gwiazdor filmowy, uzupełnił: "Kobiety robią dla swojego wyglądu rzeczy, za które każdy sprzedawca używanych aut poszedłby do więzienia." Niejedna z czytelniczek czarnej-eLki stwierdzi, że kobiety wcale dla mężczyzn się nie 'tuningują', mimo to...

Sex nas napędza, ale futbol też podnieca, zatem jakie są piłkarskie skojarzenia z szatańskim blaszanym wynalazkiem, który zdominował świat w XX wieku? Na kanwie własnych motoryzacyjnych refleksji, postaram się przedstawić subiektywną odpowiedź na tak zadane pytanie!

Nie tak dawno, gdy Jakub Kosecki zaparkował na Ł3 nowo zakupionym śnieżnobiałym Porsche Panamera spadł na niego grad docinków, uszczypliwości. Gdy nową superbryką postanowił zajechać  do Monachium Robert Lewandowski, nawet stateczny, szacowny nestor i  erudyta z naszej strony począł ciskać gromy i błyskawice na ostentacyjny konsumpcjonizm przejawiany w chwaleniu się nowonabytymi  czterokołowymi  dużymi zabawkami dla dużych chłopców.

„My niestety znamy tych bogackich, którzy chcą patrzeć z góry na tych ich zdaniem gorszych dlatego, że ich na takie zabawki nie stać. Ich zdaniem o wartości człowieka świadczy jego samochód, tymczasem przypisywanie jakiś cech jakiemuś przedmiotowi świadczy o fetyszyzmie, a nie o mądrości. Jest to rzecz do nabycia i używania i nic więcej.” Tymi słowami doświadczony, wykształcony ale i w wyrażanych opiniach wyraziście bezkompromisowy, nasz czarno-eLkowy „Katon moralista” ściągnął na siebie małą polemiczną burzę. I choć z przypisywaniem niecnych motywów w indywidualnych przypadkach bez wiedzy o czerpanej wewnętrznej inspiracji , a w oparciu jedynie o tabloidowe fotki i tytuły oraz funkcjonujące społecznie stereotypy się nie zgadzałem i nie zgadzam, przeciwko tak łatwemu napiętnowaniu zaprotestuję, to jednak na poziomie  ogólnym  wyłuszczonej powyżej  tezy w pełni nie podważę.

Z naszym futbolowym felietonistą  już na poziomie opisu powszechnego zjawiska, koresponduje felietonista społeczno-polityczny: „W Warszawie, która nie jest położona w dżungli ani na pustyni, jest coraz więcej ogromnych samochodów terenowo-zakupowych, które przede wszystkim świadczą o tym, że ich właściciele mają dużo pieniędzy i nie zamierzają tego ukrywać. Na wąskich uliczkach starych dzielnic „suvy” zajmują połowę jezdni. Ponieważ nie mieszczą się do garaży, rozpychają się na chodnikach. Palą jak smoki, więc nie są ekologiczne ani ekonomiczne, ale co tam, najważniejsze to się pokazać.” W blogowej tyradzie bierze Włocha za świadka, że to okropne zjawisko motoryzacyjnej deprawacji  i cywilizacyjnego upadku ma zasięg globalny: „We Włoszech pojawienie się na ulicach suvów było jedną z oznak absolutnego braku zainteresowania sztuką i rozleniwienia”.

Jeżeli uznamy, że kulturalne, intelektualne pięknoduchy jedynie marudzą, za trendami XXI wieku nie nadążają, z pomocą bieży im, a jakże, profesor socjologii, a to już nie przelewki: „Czesi, którzy są społeczeństwem miejskim, jeżdżą starymi, małymi skodami. A my, społeczeństwo postchłopskie, nie traktujemy samochodu użytkowo, tylko jako symbol, że do czegoś doszliśmy.(...) Zaprzeszłe, folwarczne myślenie miesza się z konsumpcjonizmem.  (...)  W postchłopskim społeczeństwie wszelki ruch kojarzy się z ciężką pracą. Dlatego będziemy podjeżdżali pod same drzwi teatru czy kościoła.(...) Bierze się to zapewne ze złożenia pewnego rodzaju uzależnienia od auta z poczuciem, że nie wypada pójść piechotą. Polak nie idzie, Polak jedzie."

Ha, w krucjacie przeciwko suv-om symbolom nowobogackiego konsumpcjonizmu biorą udział nawet maniacy automobilowi, skrytobójczo wbijając nóż w plecy innym zwolennikom niczym nieograniczonej dominacji  motoryzacji. Gdy zacna „sportowa” niemiecka marka, postanowiła zaprojektować i o zgrozo produkować suv-a, jej niektórzy zagorzali fani uznali to za grzech ciężki, gdy zdecydowano zainstalować w nim silnik diesla powstało przekonanie, że Ferdinand Porsche musi się w grobie przewracać. Zatem wszystko co powyżej, biorę pod uwagę, zjawiska „ostentacyjnego motoryzacyjnego konsumpcjonizmu” nie lekceważę, ale też nie mogę się wyzbyć myśli, że różnorodność  marek na polskich ulicach, w tym i tych „wypasionych” sprawia mi satysfakcję, frajdę. Polskę od morza po góry zjeździłem Maluchem jeszcze „rodzicielskim”, na niemieckich autostradach zadawałem szyku Poldkiem, dawał radę, ale doprawdy motoryzacyjnej urawniłowki  miałem serdecznie dosyć. PRL-owska motoryzacyjna  monokultura została zastąpiona kapitalistyczną różnorodnością i hip, hip hurrra! Oby jak najwięcej z nas było stać na zakup samochodziku nie tylko przez pryzmat ceny, ale i innych indywidualnych preferencji, potrzeb.

Giorgio Armani, włoski projektant mody powiedział: „Podobnie jak przy ubraniach, nie ma nic bardziej kuszącego niż dobranie samochodu do osobowości człowieka.” No właśnie, to niekoniecznie musi być fetysz, wyznacznik statusu, autko może być  również odzwierciedleniem stylu kierowcy, temperamentu, a może i cech fizycznych. „Dobry Bóg dał mi aerodynamiczne kształty i rozłożenie masy niczym w sportowym samochodzie. Środek ciężkości przeniósł na tył, a z przodu wrzucił jak najmniejszy ciężar.” - stwierdziła Sandra Bullock i czyż nie miała w tej fizycznej „autocharakterystyce” racji!?

Czyż nieco starsi kibice w teleturnieju skojarzenia, na zestawione hasła „Ferrari” i „Legia” nie zakrzyknęliby Tadeusz Nowak!?  Mimo, że ten posiadaczem narowistej marki nie był.

Obecnie marek, modeli  jest  bez liku, nimi się posługując jakie dziś byśmy piłkarzom Legii nadali ksywki? Które bryki pasowałyby do ich osobowości, najlepiej odzwierciedlały zachowania na boisku? Do takiej zabawy zapraszam, jeszcze raz, zestawienie jest subiektywnym wyobrażeniem, przypisaniem, nie będzie się pokrywało z faktycznymi wyborami, z samochodami, którymi piłkarze jeżdżą na co dzień. Nie zawsze ich aspiracje, pokryją się z subiektywną kibicowską charakterystyką.

Kto chce poznać autentyczny parking na Ł3, ma sposobność dokonać  tego  i w realu i poprzez netowe liczne przekazy, ot choćby:

W tym miejscu zestawienia futbolistów i autek są czysto wirtualne, wyobrażeniowe i  kibicowsko indywidualnie subiektywne. Oto „autocharakterystyka” Mistrzów Polski  2014.

Dusan Kuciak – Land Rover jeden ze swoich modeli nazwał „Defender” – obrońca. Faktycznie terenówki  kojarzą się z zadaniami obronnymi , nie straszne im wertepy, muszą być niezłomne, pewne na bezdrożach tak jak zawodnik w walce o piłkę, o pozycję. Dlatego też w mojej motocharakterystyce samochodziki z napędem na cztery koła utożsamiam z pozycjami w defensywie. Dusan to model, autentyczny! Indywidualista chodzący własnymi ścieżkami. Dla mnie to bramkarz z tej samej półki co Mucha i Boruc, wyżej go cenię od Fabiańskiego, choć temu ostatniemu będę mocno kibicował w Swansea. Słowak to typ emocjonalny, dużo wymagający i od siebie i od partnerów, nie pozbawiony wad, ma ewidentne problemy z dośrodkowaniami w światło bramki  pomiędzy obrońców a bramkarza, jednak jest silny, mocny, sprawny, dynamiczny, z kluczową bramkarską cechą odwagą, zatem z jakim samochodzikiem Dusana utożsamiam?  Według mnie Toyta Land Cruiser odzwierciedla kluczową pozycję wśród innych modeli.

Dossa Junior – atletyczny gladiator, budzący respekt już samym wyglądem, pewny choć może nie za szybki i zwrotny, ale mimo masy daje radę, a portugalski szlif jest przydatny w ekspediowaniu piłki do przednich formacji. Zatem, czyż mogą być wątpliwości, że Dossa to:

Jakub Rzeźniczak – parametrami fizycznymi ustępuje klasycznym środkowym obrońcom, do klasy Cannavaro nieco mu brakuje, ale podejściem do treningu, meczów, zaangażowaniem, nieustępliwością może imponować, dbałością o muskulaturę również, w tym nawet przedobrzył onegdaj, przy tym Kuba to otwarty, nie stroniący od kontaktów z kibicami, mediami sympatyczny facet. Dba o swój wizerunek, efektowny, modny, niegdyś heartbreaker, zatem, napakowane cabrio uznanej marki, to chyba Rzeźnika kwintesencja:

Inaki Astiz – to musi być model iberyjski. Dynamiczny, skoczny, inteligentny i prywatnie i na boisku, waleczny, ale i elegancki.  Kiedyś piłkarskie murawy, wydeptane, tylko z kępami trawy nazywano Saharą. W powyższej analogii dla Inakiego przeznaczam takiego Seata Sahara.

Bartosz Bereszyński – połykacz kilometrów, czyli rajdowiec wzdłuż bocznej linii, z napędem uniwersalnym na cztery koła, sprawdzający się i w defensywie i w ofensywie. Kwestia czy posiadane predyspozycje rozwinie, czy z seryjnego modelu, przeistoczy się w rajdową furę z samego topu?

Łukasz Broź – Łukasz rywalizuje z Bartoszem, zatem analogia rajdowa nasuwa się tylko jedna, największy, renomowany rywal Subaru Impreza to:

Może typ nie najnowszy, są młodsze, ale doświadczony, wszechstronny musi i tak budzić  uznanie! Niejednemu młodziakowi da popalić.

Tomasz Brzyski – wybitny dostawca piłek partnerom, „na nos” czyli chciałoby się rzec „dostawczak”, no ale przecież zwyczajną furgonetką, czy tez pickupem Pan Tomasz być nie może, zatem:

Ivica Vrdoljak – znaczy kapitan. W formie gdy jest sprawny, zda się może wygrywać  Dakkar, poprowadzić  kolegów do największych triumfów, gdy nie domaga, przeistacza się w seryjny model, raczej niczym szczególnym się nie wyróżniający.

Tomasz Jodłowiec - Kazimerz Wegrzyn, piewca siły w futbolu, z Pana Tomasza zrobiłby zapewne najbardziej wartościowego piłkarza Ekstraklasy. Faktycznie moc razy dynamika przy pójściu na przebój, na całość,  to emanacja Jodły. Jest niczym kilkutonowa ciężarówka z piaszczystych wydm spychająca mniejsze „zawalidrogi”. Musi budzić respekt.

Daniel Łukasik – dla wielu to tylko niczym szczególnym się nie wyróżniający miejski crossover pospolitej marki. Niby wszechstronny, ale wykorzystywany  do bardzo jednostronnych, jednostajnych zadań. Nic ponad to. Wierzę że w Danielu drzemie potencjał by być prawdziwą rajdówką, nawet z ekskluzywnego grona WRC. Czy metamorfoza się dokona? Lato i jesień, już mogą dać odpowiedź, albo, albo.

Helio Pinto.

„To Jeep, więc nikomu nie będziecie musieli tłumaczyć „…tak to Jeep, tylko że Toyota” – jeśli wiecie, o co chodzi. Po drugie jest to samochód bardzo popularny, prześwietlony, dobrze znany zarówno użytkownikom, jak i mechanikom. Po trzecie to dość stara i prosta konstrukcja, ale nie tak prosta, że od razu zrazicie się do wszystkiego, co terenowe. Po czwarte ceny są atrakcyjne…”

http://autokult.pl/2012/05/19/jeep-cherokee-xj-na-dobry-poczatek-uzywana-terenowka

To Portugalczyk, zatem nie będziecie musieli tłumaczyć „… tak to Portugalczyk, tylko że Polak” – jeśli wiecie, o co chodzi. Po drugie to piłkarz  prześwietlony, dobrze znany trenerom choćby z Ligi Mistrzów. Po trzecie jest doświadczony, sprawdzony, nie zrazicie się do niego. Po czwarte ceny są atrakcyjne…

Następnie Jeep Cherooke XJ 2,5 TD niby się sprawdza, „Nie każdy chciał mieć terenówkę o rozmiarach katedry, nie każdemu też odpowiadały lekkie i bezkompromisowe Jeepy CJ (później Wrangler). Tak oto powstał samochód łączący cechy prawdziwej terenówki i samochodu rodzinnego”. Z tym, że powstaje taki problem: „Jest w Warszawie zakład naprawy Jeepów „Smary Mary” przy Mlądzkiej. Chłopaki mają prostą zasadę: jak przyjeżdża klient z silnikiem 2.5 TD, to w delikatnych i uprzejmych słowach wyjaśniają mu, że nie podejmują się napraw tego silnika, ponieważ za dwa tygodnie przyjedzie znowu i będzie jęczał że źle zrobili. Podczas gdy jest to nieprawda, bo ten silnik został zaprojektowany do pracy stacjonarnej, np. z generatorem prądu. W samochodzie ciągle się kiwa i zmieniają mu się obroty, co jest dla niego zabójcze."

http://www.sadistic.pl/10-powodow-zeby-nabijac-sie-z-samochodu-sasiada-vt256187,45.htm

Otóż z Helio Pinto wydaje się być analogicznie, niby jest fajnym piłkarzem, trudno odmówić mu zalet, ale chyba został zaprojektowany do innej ligi. W naszej jest narażony na ciągłą walkę, nieustanną jazdę na tyłku po murawie, zmiany rytmu, natężenia obrotów, po prostu do takich warunków gry być może nie pasuje.

Henrik Ojamaa  - to ambitne Mini, napakowane, wierzące w swoją gwiazdę, że najbardziej legendarne rajdy może wygrywać. Czy tak się stanie?  Dopóki Henrik nie zacznie grać dla drużyny, a nie dla siebie, szanse maleją.

Jakub Kosecki – w żaden sposób młody Kosa nie kojarzy mi się z czterodrzwiową limuzyną Porsche. To bryka dla korporacyjnych byłych yuppiszonów  teraz obrośniętych już w piórka, wygodna kanapa i drzwi z tyłu być może Kubie są potrzebne do wożenia przyszłej teściowej, ale ekstrawagancki, buńczuczny chłopak kojarzy mi się, mimo wszystko, z innym nieco typem autka. Szybkie, zadziorne, nieco efekciarskie, nieco ekscentryczne, prowokujące, zatem potrafiące zrobić  wrażenie jak Alfa Romeo ale również jak ona zawodne, więcej czasu spędzające w zakładach naprawczych aniżeli na szosie.

Michał Kucharczyk – ponowne pytanie, czy model z taśmowej wielkoseryjnej produkcji  z wieloma wadami, niedociągnięciami  jest w stanie przedzierzgnąć  się w śmigający, latający po rajdowych trasach budzący uznanie WRC.

Michał Żyro – gdy się rozpędzi, może być nie do zatrzymania, tak jak amerykański muscle car. W Poznaniu mają Rumaka, a w Warszawie mamy Mustanga, kto jest lepszy?

Miro Radović – tu jest problem tego rodzaju, że to powinien być najbardziej wartościowy samochód w legijnym  garażu. Młodsze roczniki choć klasy pewnie takiej nie osiągną, wyceniane jednak mogą być wyżej. Z jakim stylem jazdy winien być kojarzony Rado? Z pewnością to piłkarz wiodący, mogący zrobić indywidualnie różnicę, wkręcić rywala w murawę, zwieść, wyprowadzić w pole, czasem i sędziego przy okazji. Zatem to driftująca klasyczna tylnonapędówka.

Ondrej Duda – z kim Rado czuje najbardziej piłkarskie pokrewieństwo, nadają na podobnych falach, szukają siebie wzajemnie do kombinacyjnych zagrań? Para do driftu!? To jeszcze nie jest duet na miarę Ljuboja – Radovic, ale potencjał młodego Słowaka wydaje się nie do przeszacowania. Oby tylko przy szlifowaniu diamentu jakiegoś błędu nie popełniono, jeżeli objawi się pożądanym przez innych brylantem, jubiler zyska sławę i profity. Ondrej bywa porównywany z Rafałem Wolskim, dla mnie ten drugi piłkarski talent ma większy, ale to ten pierwszy motoryką bije drugiego zdecydowanie. Wyobrażacie sobie powrót Wolaka sprintem po stracie piłki z połowy przeciwnika prawie pod własne pole karne i tam zdecydowane wejście w rywala na granicy faulu!?

Guilherme - druga nadzieja piszącego te słowa, prawie na miarę Dudy. Ale Guilherme to piłkarz zagadka, starszy, ale w zasadzie ciągle prototyp, faza dizajnerska, w której jest więcej chęci kibica, aniżeli potwierdzonych możliwości. Nie wiadomo czy na takim etapie nie pozostanie, kontuzja, przerwa w grze, być może niestety czasu na weryfikację już nie starczy.

Wladimer Dwaliszwili – w zasadzie czołg i wszystko jasne.

Orlando Sa – efektowny, z referencjami, ciągle jeszcze z nadziejami, ale też już i z obawami. Oby zaczął się kojarzyć z prawdziwym samochodem? Oby ta fota podrażniła „ego” Portugalczyka!

Niech udowodni, że jest takim Audi!?

Marek Saganowski – charakter, twardziel, z niejednego piłkarskiego pieca chleb jadł. Dusza którą każdy z legionistów w bezpardonowej i bezwzględnej walce o Ligę Mistrzów winien posiadać.

Henning Berg – pamiętacie serial „Drużyna A”. Przemieszczali się taką furgonetką:

Dziś „Drużyna L” Henninga Berga powinna rywali wyprzedzać przynajmniej takim samochodzikiem:

Bogusław Leśnodorski – w zasadzie Prezes Legii w naszym wywiadzie jasno określił z jakim samochodem i on i klub chciałby, żeby byli kojarzeni.

Dariusz Mioduski – o własnych motoryzacyjnych wyborach, preferencjach tak opowiadał:

Niezła bryka. Nie wygląda na służbową. Świetna. Limitowana wersja Saaba, rocznik 1991. Wieczorem, wracając starym Saabem z mojej pierwszej prawdziwej pracy, zobaczyłem witrynę salonu w centrum Houston. Żółte cabrio z czarnym dachem, specjalna edycja — potem się dowiedziałem, że 300 sztuk na cały świat. Jeden jedyny taki w regionie właśnie obok mnie. Wziąłem go od ręki — oczywiście na kredyt. Mój pierwszy nowy samochód. Jeździ jak złoto do dziś.

Jako ambitny prawnik ze świetnym dyplomem mógł pan sobie pozwolić na rozrzutność...

Rozrzutność? Zadłużony po uszy na studia, a tu kolejny żółty wybryk. Nie od razu chodziłem w krawacie. Mój pierwszy samochód to leciwy 15-letni Buick Riviera, kupiony od kumpla za niespełna 500 dolarów. Ponad 6-litrowy silnik pożerał galony paliwa. Ujechałem trochę i mi gasł. To nie silnik nawalał, to bak był pusty.

http://ludzie.pb.pl/dariusz-mioduski

Wybór kultowego dla niektórych „krokodyla” przynajmniej we mnie wzbudza już sympatię i przychylność, jako się jednak rzekło niniejszym prezentujemy samochodowe skojarzenia, a w nich elegancki, opanowany,  ale i ponoć nie pozbawiony ekstrawagancji, zatem nieszablonowy Pan Dariusz tak się prezentuje:

Made In Poland!

Niniejszym „autocharakterystyka” Mistrzów Polski 2014 została zakończona!

PS. Aha, nieugiętych „moralistów” na antymotoryzacyjnej krucjacie proszę o wyrozumiałość, zaręczam samemu obecnie po Warszawie najchętniej przemieszczam się „per pedes” lub na rowerku. A jeśli o ten blaszany diabelski wynalazek chodzi to pewien intelektualista dowodzi: