Jest puchar, nie ma euforii

Już szesnasty raz możemy cieszyć się z wywalczenia pucharu Polski. W ciepły środowy wieczór na własnym, wypełnionym po brzegi stadionie dopełniliśmy formalności, pieczętując zdobycie cennego trofeum. Niestety gra Legii była daleka od ideału. Czy to co wystarczyło do uratowania przewagi uzyskanej we Wrocławiu, wystarczy do zdystansowania ścigającego nas w lidze Lecha?

Zacznę nie od piłki w sensie ścisłym. Muszę, po prostu muszę napisać, że wczorajsza kartoniada była przepiękna, była wręcz fantastyczna. Wszystko udało się na 100 procent i zrobiło kolosalne wrażenie. Z pewnością była to jedna z tych magicznych kibicowskich chwil, które zostają w pamięci na lata. Ogromne słowa uznania dla wszystkich pomysłodawców i wykonawców.

Jeżeli chodzi natomiast o futbol, cóż, dramatyzować nie można, mimo że gra Legii była wręcz... odrażająca. Z żalem myślę, że jeżeli jakikolwiek neutralny obserwator skusił się na oglądanie tego widowiska, to mocno trzymał kciuki na facetów ubranych na zielono, bo tym na biało-czarno zależało wyłącznie na tym, żeby mecz skończył się jak najszybciej. 'To ma być ta wielka Legia, wizytówka polskiej piłki?', wielu musiało zadawać sobie takie pytanie. A już to co zrobił Dominik Furman, to jego teatralne wtrulanie się na boisko w końcówce, żenada i wstyd. Synek, zachowuj się jak Norambuena, to będziesz Norambueną. Czyli nikim.

W kwestii mentalnego podejścia do meczu, wczorajsza gra Legii przypominała zeszłoroczne starcie z Gryfem Wejherowo, odrabianie pańszczyzny w najgorszym słowa tego rozumieniu. Gdyby Śląsk wykorzystał choć jedną z  trzech stuprocentowych sytuacji, które miał przy stanie 0:1, nie bylibyśmy w stanie odwrócić losów meczu, w żadnym razie. Po prostu nie dalibyśmy rady mentalnie przeorientować się na walkę o zwycięstwo i gonienie wyniku. To miała być formalność, która nie powinna kosztować nas zbyt wiele wysiłku. O mały włos Śląsk by nas skarcił.

A jednak, mimo powyższych gorzkich słów, powtórzę, nie można dramatyzować.

Po pierwsze pucharowa Legia, wliczając wczorajszy mecz, to jednak zespół personalnie odmienny od Legii ligowej, ze zmianami w każdej formacji, bez Ljuboi i Radovicia, czyli piłkarzy, którzy w zwykłych okolicznościach decydują o naszej grze. Wczorajsze wejście Rado doskonale zresztą obrazowało minimalistyczne nastawienie naszej drużyny do tego meczu. Powiedzieć, że Radović dał słabą zmianę, to nic nie powiedzieć. To była istna tragedia, niemal wszystkie zagrania ofensywne zakończone stratami, do tego lekceważące odpuszczanie w obronie, jak choćby w przypadku rajdu Sochy (sic!),  za którym Rado przez chwilę dreptał, by wreszcie stanąć, chwycić się pod boki i obserwować rozwój wypadków z bezpiecznej odległości.

Po drugie Śląsk zagrał naprawdę dobry mecz. Levy ewidentnie kombinował 'pod Legię', postanowił zdominować nas w środku pola, upychając tam będącego ostatnio w wybornej formie Marcina Kowalczyka, wyśmiewanego, lecz znakomicie panującego nad piłką Stevanovicia, Milę oraz Cetnarskiego, nominalnie ustawionego na pozycji napastnika, lecz cofającego się, by pomóc w rozegraniu. W efekcie Śląsk 'klepał' nas w środku pola, łatwo znajdował sobie wolną przestrzeń między naszymi formacjami, wymieniał dużo podań z pierwszej piłki. Śląsk zagrał trochę jak Legia za Macieja Skorży w Bukareszcie, to była ta sama aktywność w środku pola, którą to my wówczas zaskoczyliśmy zadufanego w sobie przeciwnika. Akcja Śląska, po której Ćwielong lobował w poprzeczkę, to była podręcznikowa wręcz kontra, piłka szła jak po sznurku. Wyjście z obrony prawym skrzydłem, związanie trzech (!) legionistów, podanie do środka, piłka do wbiegającego w dobrym tempie napastnika, strzał. Mogliśmy się tylko przyglądać.

Po trzecie to nastawienie mentalne, na które narzekamy, to czynnik, którego nie da się ot tak przekreślić. Prowadziliśmy 2:0 po pierwszym meczu, dusze rwały się już do świętowania przed własną publicznością, Śląsk wydawał się być w beznadziejnej formie. Naprawdę trudno w takiej sytuacji wyjść i grać na maksa, tak jak i trudno później pozbierać się do kupy, kiedy coś nie idzie.

Dobrze, że dowieźliśmy wynik, że wywalczyliśmy ten puchar i tyle. Wszak to nie nagroda za wczorajszy mecz, lecz za całą serię zwycięstw, choćby takich jak to jesienne z Piastem w Gliwicach.

Szkoda Michała Żewłakowa, słodko-gorzko kończy przygodę z boiskiem, zepchnięty do rezerwy i strzelający samobója w swoim kto wie czy nie ostatnim meczu w naszych barwach. Paradoksalnie Michał z pewnością nie zagrał gorzej niż jego partner na środku obrony, to Tomasz Jodłowiec znacznie bardziej irytował nonszalancją i brakiem boiskowej pewności. Samobój, hm, musiał zadziałać instynkt obrońcy, piłka frunie w niebezpiecznym obszarze pola karnego tuż obok twojej głowy, więc ją wybijasz. Jak to się ładnie mówi, 'zabrakło  komunikacji'. Wojtek Skaba powinien ryknąć 'moja' albo 'puść', przecież zagrożenie, że dojdzie do tego dośrodkowania piłkarz Śląska, było literalnie zerowe, i to on widział to najlepiej, a nie ustawiony na środku pola bramkowego Żewłak.

W świetnej formie jest Artur Jędrzejczyk, Jędza na tle niektórych swoich kolegów fizycznie wygląda na zawodnika rodem z Bundesligi, albo i z Premiership. Niestety nie miał z kim pograć na prawej stronie, Kuba Kosecki nie pierwszy raz nie odnajduje się zbyt dobrze na prawej flance. Zasmuciło mnie, że Janek Urban posadził na ławce Michała Kucharczyka, jeżeli za karę za spartaczone sytuacje z niedzieli, to bardzo mocno się z naszym szkoleniowcem nie zgadzam, zwłaszcza że Tomasz Brzyski, który wskoczył do składu w miejsce Kucharczyka, zaprezentował się... Uznajmy oględnie, że tak jak zwykł się prezentować ostatnio. Za to Marko Suler, to jest prawdziwe odkrycie ostatniego tygodnia! Metamorfoza tego piłkarza zdumiewa. Mam wrażenie, że nie czuje się jeszcze zbyt pewnie na boisku, jakby targały nim jakieś taktyczne i koncepcyjne wątpliwości, ale technika (mierzone przerzuty!) i siła fizyczna widoczna w indywidualnych pojedynkach, to duże atuty.

Wreszcie Janek Gol, który został wskazany przez trenera Urbana jako pierwsze ogniwo do wymiany. Sądzę, że nasz trener musiał zwyczajnie wystraszyć się tego, co wyrabia z nami w środku pola Śląsk, postanowił wpuścić Łukasika, który góruje nad Golem umiejętnością ustawienia się w destrukcji, cóż można więcej dodać, jego trenerskie prawo, jego kompetencje, starał się naprawić swój własny błąd. Gol zareagował na tę decyzję jakby był Radoviciem albo innym Ljuboją, odepchnięcie trenera wyglądało bardzo kiepsko. Przypuszczam co prawda, że panowie potrafią sobie tę sytuację wyjaśnić, ale chyba jednak jeden z nich wkrótce będzie musiał odejść z klubu i... chyba wszyscy wiemy kto.

W sobotę z Jagiellonią będzie inna Legia i inny mecz. Również rok temu po triumfie w pucharze musieliśmy za klika dni zagrać w lidze z Jagiellonią, jak pamiętamy, tamten mecz zepsuł smak pucharowego triumfu. Oby tym razem było inaczej.