Legia - Piast 4-1: Nie drażnić Legii

Piłkarze Legii w dobrym stylu powrócili na ligowe boiska po przerwie na mecze reprezentacji. Zwycięstwo 4:1 nad Piastem Gliwice pozwoliło nam obronić fotel lidera Ekstraklasy. Na bramkę Dwaliszwilego niespodziewanie tuż po przerwie odpowiedział Hanzel, ale reakcja legionistów była natychmiastowa. Kolejne bramki zdobywali Helio Pinto, znów Dwaliszwili, wreszcie Jakub Rzeźniczak.

Scenariusz pierwszej połowy zdawał się wskazywać na 'rutynowe' zwycięstwo Legii, takie po którym mielibyśmy być może prawo marudzić pod nosem na kiepską skuteczność naszych piłkarzy, na niezbyt wysokie tempo gry, na kilka indywidualnych błędów - ale trzy punkty na naszym koncie nie byłyby zagrożone nawet przez moment. Początek drugiej odsłony wzbogacił mecz z Piastem o trochę pikanterii. Patrząc na rzecz z kibicowskiego punktu widzenia - może to i lepiej?

Mimo tego co wydarzyło się wcześniej i później, trzeba jednak podkreślić, że bramka Hanzela była bardzo nieprzyjemnym zaskoczeniem. Kolejny raz przytrafił nam się mecz, w którym przeciwnik potrzebował naprawdę niewiele, żeby pokonać Wojciecha Skabę. W pierwszej połowie zagrożenia pod naszą bramką w zasadzie nie było, pomijając nieporozumienie (?) miedzy Skabą a Juniorem na początku meczu, oraz wyprowadzony kilka minut później prawym skrzydłem atak Piasta, zakończony przytomną interwencją Kuby Rzeźniczaka, nawiasem mówiąc rozpoczynającą kontrę, którą na bramkę dla Legii mógł zamienić Tomasz Brzyski. Tymczasem w drugiej połowie - pierwsza akcja Piasta i od razu klops. Nie podobało mi się w tej akcji zachowanie Tomasza Jodłowca, który pozwolił łatwo dojść do piłki Rabioli i zgrać futbolówkę na skrzydło. Późniejsza sekwencja wydarzeń zwieńczona trafieniem Hanzela, była logiczną konsekwencją faktu, że nie udało nam się skasować akcji gości w odpowiednio wczesnej fazie.

Z drugiej strony, trudno przesadnie czepiać się o tę akcję, tak jak trudno na serio spodziewać się, że odetniemy ligowym przeciwnikom tlen do tego stopnia, ze nie będą w stanie w meczach z nami wyprowadzić nawet jednego składnego ataku. Bardziej zatem niż mogła zmartwić bramka na 1:1, musiał ucieszyć fakt, że kolejny raz potrafiliśmy zareagować (i tak jak!) na sytuację, w której mecz rozgrywany przy Łazienkowskiej nie układa się od początku do końca po naszej myśli.

Jan Urban wypróbował dwa rzadko do tej pory wykorzystywane w tym sezonie warianty personalne. Od pierwszej minuty po lewej stronie boiska mieliśmy Jakuba Wawrzyniaka i Tomasza Brzyskiego. Próbę połączenia solidności Wawrzyniaka z dynamiką Brzyskiego należy ocenić jako dość udaną, pierwszy z tego duetu zanotował asystę, drugi popisał się kilkoma rajdami, między innymi trafiając w pierwszej połowie w słupek, jednak takie zestawienie lewej flanki, wobec faktu, że do dyspozycji trenera są obecnie Kuba Kosecki i Michał Żyro, trudno traktować inaczej niż jako wariant jedynie doraźny. Swoją szansę w niedzielny wieczór otrzymał również wzmiankowany duet skrzydłowych. W tym przypadku szansa na powtórzenie wariantu, w którym Żyro operuje na lewym skrzydle, a Kosa naciera z prawej strony, wydaje się nieco większa, rzecz jasna za przyczyną nierównej formy naszych nominalnych prawoskrzydłowych. Od momentu, w którym prawą flankę po fatalnej pierwszej połowie w Molde na stałe porzucił Miro Radović, występują tam na zmianę Michał Kucharczyk i Henrik Ojamaa, regularnie aspirując do miana najsłabszych ogniw legijnej ekipy.

Za mecz z Piastem trzeba z czystym sumieniem pochwalić Helio Pinto. Kluczowa dla losów meczu dobitka po strzale Dwaliszwilego pozwoliła nam odzyskać prowadzenie, ale na tym nie koniec zasług Portugalczyka. Podania, którymi obsłużył Henrika Ojamę i Dominika Furmana tuż przed bramkami zdobywanymi przez Dwaliszwilego, były naprawdę przedniej marki. Dodajmy, że bramkowy bilans Pinto mógł być jeszcze okazalszy, gdyby tylko Portugalczyk był odrobinę lepiej ustawiony do dobitki po strzale Brzyskiego, i gdyby nie zabrakło mu nieco precyzji (a może raczej - szczęścia) przy uderzeniach spoza pola karnego.

Na drugim biegunie stawiam z ciężkim sercem Daniela Łukasika. Biorę co prawda poprawkę na to, że Daniel nie wszedł na boisko po to, żeby dokonać na murawie pozytywnego w skutkach przewrotu w grze Legii, a efektywna realizacja jego misji w środku pola została wielce utrudniona od momentu, w którym fatalnie wyglądającego urazu doznał Ivica Vrdoljak, ale przyznam, że spoglądając na Łukasika, nie przestaję zastanawiać się, gdzie podział się zawodnik z zeszłego sezonu?