Znaczy Ljuboja

W znakomitym stylu Legia rozpoczęła sezon 2012/13. Korona Kielce, która zapowiadała się na wymagającego rywala, nie dostała cienia szansy na podjęcie wyrównanej walki. Dzięki wygranej 4:0 dołączyliśmy w tabeli do Lecha Poznań i Pogoni Szczecin. Klasą dla siebie był Danijel Ljuboja, który trzykrotnie wpisywał się na listę strzelców.

To był start ocierający się o ideał. Korona grała w zeszłym sezonie naprawdę niezłą piłkę, podopieczni trenera Ojrzyńskiego dali się poznać jako drużyna twarda, zdyscyplinowana i waleczna. O pierwszym i trzecim walorze nie omieszkał przypomnieć zresztą Paweł Golański już w dziesiątej czy piętnastej sekundzie dzisiejszego meczu, równiutko z trawą kosząc Kubę Koseckiego. Co prawda z Koroną u siebie bilans mamy wyśmienity, ale każda passa musi się kiedyś skończyć, a my zbyt często łamaliśmy sobie w ostatnich miesiącach zęby podczas ligowych meczów rozgrywanych na własnym stadionie, żeby dopisywać sobie trzy punkty przed pierwszym gwizdkiem sędziego Siejewicza. To miała być trudna, ciężka gra. Tymczasem my tego solidnego ligowca z Kielc bez żadnych ceregieli spraliśmy na kwaśne jabłko, nacierając z taką pasją i energią, że wielu kibiców zapewne przecierało oczy ze zdumienia, nie mogąc poznać naszych ulubieńców.

Wielki dzień miał Danijel Ljuboja, z którego pleców najwyraźniej zdjęta została odpowiedzialność na jednoczesne konstruowanie i finalizowanie każdej akcji ofensywnej. Ljuboja nie będący zaborczym liderem, któremu ma być podporządkowane każde kopnięcie piłki na boisku, hasał po zielonej murawie niczym młody bóg, strzelając bramki, udanie dryblując, celnie podając, a nawet... bijąc młodszym kolegom brawa po ich nieprecyzyjnych zagraniach. Mistrzowski występ naszej gwiazdy.

Bohaterem drugiego planu był natomiast Inaki Astiz, który nieoczekiwania przypomniał sobie swoje najlepsze dni przy Łazienkowskiej, zachwycając skuteczną antycypacją i niepodzielnie rządząc w legijnej defensywie. Astiz w formie z meczu z Koroną jest prawdopodobnie tym środkowym obrońcą, który najlepiej z całej kadry będącej do dyspozycji Jana Urbana pasuje do obarczonego wysokim ryzykiem sposobu gry naszego zespołu, w którym obrońcy pozbawieni wsparcia ze strony zapędzających się do przodu pomocników, muszą w indywidualnych pojedynkach powstrzymywać kontrujących rywali. Oby renesans formy Inakiego stał się trwałym faktem.

Czuję się w obowiązku wspomnieć jeszcze o Danielu Łukasiku, któremu poświęciłem wiele sceptycznych słów w przedsezonowych komentarzach. Zresztą patrząc dziś na przedmeczowe składy, najbardziej obawiałem się właśnie o środek pomocy z Łukasikiem. Sądziłem, że zapędzający się do ataku Ljuboja, walczący o powrót do optymalnej dyspozycji fizycznej Vrdoljak i nieopierzony 'Miłek' mogą nie dać rady okiełznać pracowitości Grzegorza Lecha, waleczności Vlastimira Jovanovicia i potężnego ligowego doświadczenia Aco Vukovicia. Tymczasem w rywalizacji o opanowanie środka pola to Korona nie miała argumentów, a za to co Łukasik zrobił przy trzeciej bramce dla Legii, za odbiór i rozprowadzenie akcji finezyjnym podaniem do Marka Saganowskiego, temu chłopakowi, który jeszcze kilka miesięcy temu tylko figurował w kadrze Legii, bo jako piłkarz praktycznie nie istniał, należą się brawa przy podniesionej kurtynie.

Legia grała w sposób pozbawiony kalkulacji, demonstrując zapalczywą chęć strzelenia jak największej ilości bramek i wykorzystania tego, że formacje Korony w pewnym momencie klasycznie 'połamały się' na boisku, tworząc nam mnóstwo miejsca do wyprowadzania szybkich ataków. Legię wygrywającą w tak przekonywujący, tak lekki sposób, chciałoby się widzieć jak najczęściej.

Oczywiście, to dopiero pierwszy mecz i nie ma sensu popadać w przesadny entuzjazm. Miniony sezon Lech Poznań rozpoczął tak, że wydawało się, że reszta ligi zostanie zdublowana przez nieprawdopodobnie skutecznie grającą maszynkę pod wodzą trenera Bakero, tymczasem na koniec sezonu Lech puchary ratować musiał rzutem na taśmę, już bez z ulgą pożegnanego Hiszpana... Jan Urban również zapewne pamięta, że swój ostatni sezon w Legii rozpoczął od bezdyskusyjnego 4:0 z Zagłębiem Lubin na inaugurację, a jednak rozgrywki kończył nie on, lecz Stefan Białas, a Legia do pucharów się nie zakwalifikowała.

Nie porwał swoją dyspozycją Kuba Rzeźniczak, który zwłaszcza w pierwszej połowie kilkukrotnie zagrał w obronie w sposób chaotyczny i nerwowy, prowokując niebezpieczne rzuty wolne bite przez Koronę tuż zza naszego pola karnego. Wyrachowania brakowało Michałowi Kucharczykowi, który, choć po profesorsku zapracował dziś na rzut karny poprzedzający bramkę na 1:0, zanotował też wiele złych rozwiązań przy wyprowadzaniu przez Legię szybkich ataków. Kucharczykowi należy się też minus za ostentacyjne odpuszczenie krycia podczas jednego z ataków Korony w pierwszej połowie, zakończonego minimalnie niecelnym strzałem z naszego pola karnego. Bez błysku zaprezentował się Kuba Kosecki, który przez cały mecz jakoś nie był w stanie pokazać pleców Pawłowi Golańskiemu. Warto wreszcie zwrócić uwagę na fakt, że radosna twórczość dominująca dziś na boisku doprowadziła do tego, że Korona miała bodaj sześć czy siedem czystych sytuacji strzeleckich, może nie stuprocentowych, ale takich, w których kielczanie wchodzili w nasze pole karne i znajdowali tam miejsce do oddania groźnego strzału na bramkę Kuciaka, który na szczęście na linii sprawował się dziś wybornie.

Cóż, zawodnicy to jednak nie roboty, nie wyobrażam sobie meczu, w którym nikt nie popełnia żadnych błędów, a wszyscy od pierwszej do dziewięćdziesiątej minuty przemieszczają się po murawie z precyzją cyborgów. Powtórzę zatem - lepszego wejścia w ligowy sezon nie można było sobie wymyślić. Możemy się tylko cieszyć, bo jest z czego.

A skoro w tym momencie jesteśmy w stanie grać tak mocno jak dziś - trzeba z tego korzystać i zasuwać ile fabryka dała. Nie kombinować, nie gwiazdorzyć i nie oglądać się na innych. Każdy kolejny skok mecz jest najważniejszy.

Legia Warszawa - Korona Kielce 4:0