Mogłoby się wydawać...

Mogłoby się wydawać, że dla grającej wiosną z meczu na mecz coraz lepiej Legii nie ma lepszego przerywnika w zmaganiach ligowych od starcia z Ruchem. Znajdujący się na fali wznoszącej piłkarze lidera tabeli jechali w końcu w gości do Chorzowa, gdzie raptem trzy dni temu przekonująco wygrało Podbeskidzie Bielsko-Biała. Słoneczko wreszcie świeci, grubość pokrywy śnieżnej systematycznie spada - nic tylko grać i wygrywać, prawda?

Mogłoby się wydawać, że dzielnie włączająca się do walki o utrzymanie ekipa trenera Jacka Zielińskiego to w stawce półfinalistów Pucharu Polski zespół zdecydowanie najsłabszy. Zwłaszcza, że u gospodarzy nie wystąpił dziś chociażby Marek Zieńczuk, a zimą ich szeregi opuścił regularnie strzelający Legii bramki Arkadiusz Piech. Niestety dla legionistów, po przerwie ligowej na środek obrony Ruchu wrócił doświadczony i twardo grający duet Marek Szyndrowski-Marcin Baszczyński, co  wraz z debiutem w dorosłej drużynie bramkarza Krzysztofa Kamińskiego miało to się okazać dla Legii barierą nie do pokonania. Tym bardziej, że trener Jan Urban zdecydował się na mocno eksperymentalne zestawienie z ledwie dwójką piłkarzy stricte ofensywnych i raptem dwoma-trzema (zależnie od tego, jak potraktować Marka Saganowskiego) zawodnikami z podstawowego składu.

Mogłoby się wydawać, że nawet przy takim zestawieniu Legia powinna już dzisiaj zapewnić sobie awans do finału - zwłaszcza, że przez dobrą godzinę grała z przewagą jednego zawodnika po drugiej żółtej kartce dla zdecydowanie przemotywowanego Igora Lewczuka. Niestety, poważnym problemem była dziś ogólna ospałość legionistów i brak dopieszczenia poszczególnych zagrań. Przyjezdni tworzyli zespół lepszy i stwarzali sobie groźne sytuacje bramkowe, ale prezentowali w nich denerwującą - i dobrze niestety znaną stołecznym kibicom - dezynwolturę, która ostatecznie doprowadziła do zakończenia meczu bezbramkowym remisem. W starciu z walczącymi o spore pieniądze gospodarzami (prezes klubu uzależnił dyskusję o karach za ostatnie kompromitujące występy od postawy chorzowian w meczu pucharowym) legioniści sprawiali wrażenie sytych, zadowolonych i pewnych swojej wyższości. Szkoda tylko, że nie potrafili jej udowodnić na boisku, gdzie długimi fragmentami zupełnie nie było widać, która z ekip gra w osłabieniu.

Mogłoby się wydawać, że dzisiejsze spotkanie będzie dla zawodników ze stolicy znakomitą okazją na pokazanie trenerowi, że zasługują na częstsze występy w podstawowej jedenastce. Tutaj spotkało nas rozczarowanie, bo Jakub Rzeźniczak szybko zszedł z kontuzją, Tomasz Jodłowiec na pozycji defensywnego pomocnika był mało widoczny (a przesunięcie go do przodu powinno raczej zintensyfikować jego udział w grze), a Wojciech Skaba fatalnymi wykopami ożywił poważne obawy, które należy mieć co do obsady naszej bramki po ewentualnej sprzedaży Dusana Kuciaka. Bardzo źle wypadł powrót na Cichą Tomasza Brzyskiego, którego stałe fragmenty gry nie stwarzały praktycznie żadnego zagrożenia pod bramką chorzowian. Słynący w naszych warunkach z kopania stojącej piłki zawodnik najlepsze dośrodkowanie w całym meczu zanotował z akcji - a i tak było to dośrodkowanie, które wybili obrońcy. Na plus wyróżnili się praktycznie tylko Michał Kucharczyk i Janusz Gol. Niestety, ten pierwszy - choć bardzo aktywny i chętny do gry - prezentuje fatalną dyspozycję strzelecką, a nie pomagał swojej sprawie również akcjami rozgrywanymi wytrwale według schematu: przyjęcie dalekiego podania - poprawienie sobie piłki na nodze - dośrodkowanie prosto w plecy/nogę obrońcy.

A Gol? Mogłoby się wydawać, że wygwizdywany na Łazienkowskiej jeszcze przed pierwszym kontaktem z piłką pomocnik jest już w obliczu coraz lepszej postawy duetu Daniel Łukasik-Dominik Furman w fazie schyłkowej swojej przygody z Legią i nie ma jej nic do zaoferowania. Tymczasem dziś, w otoczeniu słabych lub słabo angażujących się partnerów był zdecydowanie najlepszym zawodnikiem "wojskowych". Wypracował kolegom trzy czyste sytuacje strzeleckie, bardzo dobrze grał w odbiorze (widać to było choćby w sytuacji bramkowej Kucharczyka z drugiej połowy meczu, kiedy to Gol najpierw zanotował przytomny odbiór na kole środkowym, po czym błyskawicznie idealnie obsłużył skrzydłowego) i uratował Legię przed stratą bramki, fantastycznie wybijając piłkę głową z linii bramkowej w jednej z nielicznych groźnych sytuacji Ruchu. Mimo bardzo dobrej gry i w jego przypadku można się jednak przyczepić do skuteczności strzeleckiej (na początku drugiej połowy znalazł się niekryty na szóstym metrze i miał obowiązek trafić w bramkę) i durnej żółtej kartki, która mogła w dalszych fazach meczu skutkować wykluczeniem. Dodatkowo trzeba ze smutkiem zaznaczyć, że swoją pomeczową wypowiedzią bohater z Moskwy raczej nie zyska sobie przychylności warszawskiej publiki; tu jest Legia i standardy są zwyczajnie wyższe.

Mogłoby się wydawać, że Ruch to w stawce półfinalistów Pucharu Polski zespół mający najmniejsze szanse na nawiązanie wyrównanej rywalizacji z niepokonanymi w tych rozgrywkach od 16 marca 2010 roku legionistami. Pierwszy mecz tej rywalizacji skończył się tymczasem w miarę sprawiedliwym remisem, a przy pewnej dozie szczęścia gospodarze mogli sobie nawet wypracować przed rewanżem na Łazienkowskiej skromną bramkową zaliczkę. Dobra postawa Gola i podtrzymanie passy meczów bez porażki w "Turnieju Tysiąca Drużyn" to dla Legii bodaj jedyne plusy po tym dość miernym w jej wykonaniu spotkaniu. Poziom zaangażowania zarówno w meczu rewanżowym na Łazienkowskiej, jak i w majowej potyczce ligowej z Ruchem będzie musiał być znacznie wyższy. Może wtedy nie trzeba będzie pisać o tym, co mogłoby się wydawać.