Legia - Celtic 4-1: Bezcenne

To był magiczny wieczór! W pierwszym meczu trzeciej rundy kwalifikacji do Ligi Mistrzów Legia rozbiła w Warszawie Celtic 4:1. W 8. minucie meczu bramkę dla gości zdobyl Callum McGregor. Szybko wyrównał Miro Radović, który przed przerwą podwyższył wynik na 2:1 dla Legii. W drugiej połowie dominacja naszego zespołu była już bezdyskusyjna. Grający w dziesiątkę Szkoci stracili kolejne dwie bramki.

Chciałem wylosowania Celtiku z nadzieją, że to będzie właśnie taki mecz – niezapomniane widowisko, które przejdzie do historii Legii. Oczywiście awansu do kolejnej rundy pewni jeszcze być nie możemy. Za tydzień w Edynburgu Celtic rzuci się na Legię z całą złością, siłą i determinacją, na jaką będzie stać tę drużynę. Ze Szkotami gramy dwumecz, a za nami dopiero jego pierwsza połowa. Ale dziś – cieszmy się. Bo w środowy wieczór otrzymaliśmy potężny zastrzyk pozytywnej energii, spektakularnych wrażeń i uzasadnionej kibicowskiej dumy z naszej drużyny.

Zaczęło się, co tu gadać, słabo. Tomek Brzyski usiłował podawać w poprzek boiska, Szkoci odebrali piłkę i przenieśli akcję pod nasze pole karne. McGregor z łatwością ograł Brzytwę, nikt do niego nie doskoczył żeby zablokować strzał, zrobiło się 0:1. Kto z nas nie pomyślał wtedy o meczu ze Steauą? O tamtym oczekiwaniu i emocjach, które prysnęły w kilka minut? Na szczęście Legia podniosła się niemal natychmiast. Tym razem to my zaliczyliśmy odbiór piłki, Michał Żyro podał do Miro Radovicia i po dziesięciu minutach mecz zaczynał się od nowa.

Pierwsze dwa kwadranse należały do Szkotów, którzy częściej byli przy piłce i swobodniej wymieniali podania. Imponował zwłaszcza szybki i zdecydowany Kris Commons, który w 24. minucie meczu solidnie nas postraszył, uciekając Kubie Rzeźniczakowi i uderzając tuż nad bramką Dusana Kuciaka. Ale w miarę upływu czasu Legia coraz łatwiej przerywała ataki gości w środku pola i wyprowadzała szybkie ciosy. Michał Kucharczyk po jednym z przechwytów powinien wyprowadzić Rado na pozycję sam na sam z bramkarzem, ale zdecydował się na strzał, który został zablokowany. Na szczęście Kuchy odkupił swoje winy z nawiązką, najpierw przytomnie zgrywając na środek pola karnego piłkę, którą do bramki wbił Rado, a potem mijając w pełnym biegu Ambrose'a i wymuszając pokazanie nigeryjskiemu obrońcy czerwonej kartki.

Drugą połowę Legia rozegrała perfekcyjnie. To był modelowy przykład wykorzystania osłabienia przeciwnika. Po kilku pierwszych minutach, w których goście próbowali podtrzymać sposób gry z pierwszej połowy, Szkoci zostali bezceremonialnie zepchnięci na swoją połowę. Długie piłki wykopywane przez obrońców Celtiku w kierunku osamotnionego Commonsa wyglądały wręcz rozpaczliwie. Legia praktycznie do zera zminimalizowała ryzyko utraty bramki i myślała o powiększeniu przewagi. Udało się zdobyć dwa gole. Cztery do jednego z Celtikiem – to bez dwóch zdań piękny wynik.

Prosta arytmetyka wprawdzie kusi, żeby dodać jeszcze znakomite sytuacje strzeleckie zmarnowane przez Michała Żyro, rzuty karne zepsute przez Ivicę Vrdoljaka, niezłe sytuacje Kuby Koseckiego i Marka Saganowskiego, rękę van Dijka w polu karnym i troszeczkę utyskiwać, że nie wygraliśmy 6:1 lub 7:1, co już z całą pewnością rozstrzygnęłoby losy rywalizacji. Ale... to przecież nie działa w ten sposób. Czasem co kopniesz w stronę bramki przeciwnika, wpada do sieci, a innym razem potrzebujesz tuzina 'setek', żeby zdobyć jednego gola. To nie arytmetyka, to sport. Mimo zmarnowanych sytuacji, w drugiej połowie oglądaliśmy prawdziwy koncert gry Legii.

Fantastyczny mecz rozegrał Miro Radović. Chyba jedynym sposobem Celtiku na odebranie mu piłki było staranowanie przez potężnego van Dijka. Dwie bramki i cudowna asysta po wkręceniu w ziemię reprezentanta Hondurasu Izaguirre – to imponujący bilans, a nie zapominajmy o kilku innych wyśmienitych zagraniach, choćby podaniu do Kucharczyka w sytuacji, kiedy czerwoną kartkę zobaczył Ambrose, czy finezyjnym podaniu piętą do Michała Żyro, który niestety nie potrafił w tej sytuacji pokonać Forstera. Mimo fatalnej historii z rzutami karnymi, bardzo dobrze zagrał Ivica Vrdoljak, podobnie zresztą jak i Tomasz Jodłowiec. Parze naszych środkowych pomocników, po trudnym początku meczu, udało się 'ułożyć' środek pola. Znakomicie spisał się Łukasz Broź, nie tylko niemal nie do ogrania na swojej stronie boiska, ale i zgrabnie podłączający się do ataków. To on podawał Ondrejowi Dudzie w sytuacji, która doprowadziła do pierwszego ze zmarnowanych rzutów karnych, to on wyłożył 'patelnię' Kubie Koseckiemu przy czwartej bramce dla Legii.

Co mogło pójść lepiej? Cóż, chwilami wydawało się, że legioniści podejmują złe decyzje, że gubi ich pośpiech, że za bardzo chcą. Ale nie wybrzydzajmy. Zostawmy trochę skuteczności na kolejne mecze.

Trudno oprzeć się wrażeniu, że Celtic nieco nas zlekceważył i okrutnie oszukał się na takim podejściu. Trener Deila wpuścił do składu Bergeta, który ledwo co pojawił się w drużynie mistrza Szkocji, jakby chciał jak najszybciej zacząć go ogrywać, nie oglądając się na doraźne skutki uboczne. Szkoci wyszli na nas wysoko, pressingiem, a środkowi obrońcy z optymistycznym zapałem rozpędzali się z piłką, sunąc na naszą połowę. Zupełnie jakby grali w swojej Scottish Premier League przeciw Hamilton Academicals czy Inverness Caledonian Thistle... A kiedy zaczynaliśmy odbierać im futbolówkę i wyprowadzać coraz groźniejsze ataki, nie wiedzieli jak zareagować, nie byli gotowi na taki rozwój wydarzeń. Ale to ich problem. Legia zrobiła co do niej należało w tej sytuacji – i zrobiła to w naprawdę wielkim stylu!