Legia - Górnik Z. 1-1: Strzelać nie kazano

Legii znów nie udało się odnieść ligowego zwycięstwa na Łazienkowskiej. Po porażce 0:1 z Bełchatowem, tym razem nasza drużyna zremisowała 1:1 z Górnikiem Zabrze. Do przerwy prowadzili goście, którzy zdobyli gola po rzucie wolnym i pechowej interwencji naszych obrońców. Bramkę samobójczą zaliczono Igorowi Lewczukowi. W drugiej połowie wyrównał Marek Saganowski.

Kiedy w sobotnie popołudnie poznałem skład Legii, mając w pamięci to co zobaczyłem w meczu Górnika Zabrze z Lechem Poznań w poprzedniej kolejce, pomyślałem sobie – będzie ciężko. Być może wyjście z tak ostrożnego i pesymistycznego założenia przyczyniło się do tego, że gra Legii była dla mnie pozytywnym zaskoczeniem. Były sytuacje, były fragmenty, w których Legia osiągała ogromną przewagę. Niestety, zabrakło zwycięstwa.

Za zmarnowaną szansę na zainkasowanie zasłużonych trzech punktów najprościej obarczyć odpowiedzialnością zawodników formacji ofensywnej – i tak też niestety trzeba uczynić w tym przypadku. Choćby Arkadiusza Piecha, który powinien przynajmniej raz trafić do siatki głową w pierwszej połowie, tymczasem w pierwszej sytuacji źle nadstawił głowę do dośrodkowania 'na nos' w wykonaniu Tomasza Brzyskiego, a za drugim razem nie był w stanie zmieścić piłki w pustej, opuszczonej przez Steinborsa bramce. Do tego dodajmy niedokładne, spóźnione podanie do Dossy Juniora w drugiej połowie, kiedy Dossa powinien tylko dostawić nogę i wpakować futbolówkę do siatki. Tak, Piechowi póki co nic się w Legii nie udaje. Ale i Kuba Kosecki, który dla odmiany imponuje wyborną formą, powinien przynajmniej raz w meczu celnie podać piłkę albo groźnie uderzyć na bramkę w następstwie swoich rajdów skrzydłem. W drugiej połowie meczu z Górnikiem miał miejsce fragment gry o długości przynajmniej kwadransa, który przypominał, nie przymierzając, końcówkę pierwszego meczu Legii z St Patrick's Athletic. Przeciwnik zamknięty na przedpolu bramki, ratujący się bezwładnymi wykopami, piłka fruwająca wzdłuż i wszerz pola karnego gości. Ale efekt równie niezadowalający – bo w postaci tylko jednego gola.

Podobnie jak Piechowi, nieszczególnie układa się póki co gra w Legii naszemu drugiemu nabytkowi, Igorowi Lewczukowi. Trudno powiedzieć, żeby Lewczuk popełniał jakieś karygodne błędy, zawodził na całej linii, ale ten piłkarz na pewno jeszcze nie czuje się w Legii 'jak u siebie'. W meczu z Górnikiem w dodatku przyplątał mu się pech, bo zupełnie nie ze swojej winy został strzelcem bramki dla gości. Tego gola faktycznie strzelili do spółki Dossa Junior i Dusan Kuciak – obaj źle obliczyli lot piłki, Dusan niepotrzebnie opuścił swój posterunek i jeszcze staranował Dossę.

Wyjściowe ustawienie Legii, które oglądaliśmy w meczach z Bełchatowem i Górnikiem Zabrze nie jest taktyczną 'kalką' żelaznej, pucharowej jedenastki z uwagi na brak w składzie ofensywnego pomocnika takiego jak Miro Radović lub Ondrej Duda. Marek Saganowski nie cofa się tak głęboko po piłkę i generalnie nie jest stworzony do tego, żeby robić przewagę dryblingiem (chociaż w drugiej połowie meczu z Górnikiem zaimponował, 'kiwając' w jednej akcji Gancarczyka i Dancha i oddając strzał na bramkę Steinborsa). Trener Jan Urban próbował radzić sobie z podobnym problemem, wystawiając na pozycji ofensywnego pomocnika Helio Pinto, ale ta opcja najwyraźniej nie jest brana pod uwagę przez Henninga Berga. Po trzech zmianach zaordynowanych przez norweskiego szkoleniowca w drugiej połowie sobotniego meczu mogliśmy za to obejrzeć Pinto jako trzeciego środkowego pomocnika, ustawionego nieco z prawej strony i robiącego miejsce Bartoszowi Bereszyńskiemu. Legia w tej fazie meczu praktycznie przeszła na grę trzema obrońcami. Niestety, i ten pomysł nie zadziałał. Ligowej wersji Legii z meczów z Bełchatowem i Górnikiem brakuje póki co skuteczności, to oczywiste, ale i spokoju, pewności siebie, również zaufania do kolegów. Trudno ocenić co tu jest przyczyną, a co skutkiem.

Powrót Henrika Ojamy odbył się bez fanfar. Ojamaa wyróżnił się jednym bardzo dobrym podaniem do Marka Saganowskiego w pierwszej połowie (w akcji, w której Sagan wyciągnął z bramki Steinborsa i podał do Piecha), pozwolił również sfaulować się Rafałowi Kosznikowi tuż przed polem karnym, to była zresztą świetna sytuacja dla Helio Pinto, niestety Portugalczyk w tym sezonie jeszcze nie 'wstrzelił się' rzutami wolnymi. Ogólnie Ojamaa sprawiał jednak wrażenie zawodnika grającego dość zachowawczo i mało aktywnie. Trochę brakowało nam w pierwszej połowie prawego skrzydła.

Na pewno nie zawiódł za to Bartłomiej Kalinkowski, który dzielnie walczył w środku pola między innymi z Radosławem Sobolewskim i próbował odważnie rozciągać naszą grę długimi podaniami, inicjując choćby tę akcję, w której Brzytwa dogrywał piłkę Piechowi. Kali na pewno wyglądał lepiej niż dwa tygodnie temu w meczu z Bełchatowem i wysłał Henningowi Bergowi czytelny sygnał, że w razie potrzeby można na niego liczyć.

Jeszcze krótko o sprawach pozapiłkarskich. Zaproszenie na mecz uczestników Powstania Warszawskiego było bez wątpienia pięknym gestem klubu, zachowanie kibiców przed meczem i doping bez przekleństw – również klasa. Szkoda tylko, że nie przyłączyli się kibice Górnika, którzy nawet w takim dniu nie byli w stanie odmówić sobie odśpiewania swojego 'hymnu'...