West Ham - Chelsea okiem legionisty

Kilka tygodni i wreszcie jest decyzja! A raczej są dostępne bilety na mecz jednej z drużyn angielskiej Premiership. Chęć obejrzenia na żywo meczu w Anglii miałem już od dawna. Problem był jeden - bilety, w zasadzie ich brak. Wybór meczu West Ham - Chelsea to raczej konieczność. Nabycie biletów na Arsenal, z którym sympatyzuję od dawna, to utopia.

Dotyczy to właściwie wszystkich czołowych drużyn, nie masz 300 funtów aby kupić bilet przez pośrednika  w pakiecie z hotelem, nie obejrzysz ani Liverpoolu, ani MU. Z West Hamem sprawa była prosta, po założeniu konta na oficjalnej stronie klubu kupno biletu nie sprawia problemu. Kilka klików myszką, płatność i pozostaje czekać na listonosza. Tu jednak przeżyłem pierwszy mały szok, jak na polskiego studenta cena biletu kosmicznie droga, miejsca za bramkami 60 funtów, z boku na wysokości pola karnego 65 funtów. Prawie mój karnet na Legię, ale jak to się mówi, żyje się raz, klik i wybrałem ten droższy.

W tym miejscu chętnie podzielę się Wami relacją z meczu który nie zachwycił i nie porwał. Co nie zmienia faktu - mecz Premiership zaliczony!

Po godzinie 15:40 wyszedłem ze sklepu Harrods`a. Jednego z najbardziej znanych sklepów, w którym (nie mogę o tym nie wspomnieć) cena 1 kg jabłek wynosiła 9 funtów! Tak, patrzyłem i nie dowierzałem. Tuż pod sklepem znajdowała się stacja metra. Jak się okazało zamknięta. Miałem jednak niecałe dwie godziny aby dotrzeć na mecz, więc nie panikowałem. Oczywiście chciałem być wcześniej w celu zwiedzenia okolicy, sklepu oraz stadionu. Dojście do kolejnej najbliższej stacji metra zajęło jakieś 15 minut. Na podróż łącznie chciałem przeznaczyć 40 minut. Jakie było moje zdziwienie, gdy podczas podróży z centrum metrem okazało się, że kilka stacji nie funkcjonuje i aby dostać się na Upton Park, czeka mnie przesiadka do pociągu, który zawiezie mnie na West Ham. Stamtąd jeszcze dwa przystanki i jestem na miejscu. Znalezienie stacji kolejowej nie było problemem, tłum wesołych kibiców Chelsea stał na peronie oczekując na nadjeżdżający pociąg. Między nimi można było dostrzec nielicznych kibiców drużyny gospodarzy. Podróż trwała 15 minut, podczas których śpiewy nie ustawały. Ostania faza podróży - zapchane skaczącymi, wrzeszczącymi kibicami - metro. Zupełnie jakbym się znalazł w Polsce. Nie ma żadnej różnicy. Walenie w sufit, krzyki, przelewający się alkohol. Jak widać, nie tylko w Polsce jest to na porządku dziennym. Co jakiś czas z głośników wagonu można było słyszeć konduktora który informował o tym, że pociąg nie ruszy, jeśli tańce nie ustaną.
Podróż ze stacji metra na stadion zajęła kilka dobrych minut. Warto wspomnieć o policjantach, którzy w tłumie kibiców szli pojedynczo, pilnując porządku. Sytuacja, która u nas w Polsce wydaje się absurdalna i raczej brak by było odważnego.

Wszystko byłoby fajnie, gdyby nie godzina - 17:15. Czyli mam 15 minut, aby kupić pamiątkowy szalik i zobaczyć choć trochę obiekt West Hamu, który - nie ma co ukrywać  - nie zachwyca. Niekształtna budowla, słabo oświetlona (nawet herb drużyny nie został podświetlony), znajdująca się między blokami tuż obok kościoła nie robiła wielkiego wrażenia. Ot, zwykły stary stadion. Niejeden klub w Polsce mógłby pochwalić się lepszym obiektem.

Oficjalny sklep również pozostawiał wiele do życzenia. Sporej wielkości magazyn, w którym ilość asortymentu nie zachwyciła. Koszulki nie ciekawe, gadżety nie rzucały się w oczy. Jedyne pozytywne wrażenie to spory wybór szalików klubowych w rozsądnej cenie.

W Polsce, wchodząc na stadion Legii wpierw jestem zobowiązany pokazać kartę kibica ochronie, minąć barierkę, następnie poddać się kontroli. W Londynie jesteśmy zdani sami na siebie. Wejście kołowrotem, po wcześniejszym wsadzeniu biletu do czytnika. Jestem. Wchodzę po krętych schodach na górę i... pierwsze, co rzuca się w oczy, to stos butelek Carlsberga na parapetach.

Kolejna myśl: "Halo to koniec? Gdzie kontrola, kto sprawdzi czy nie wnoszę racy". Nie, nic  tych rzeczy. Nikt mnie nie macał, nikt nie żądał okazania biletu, czy innego dowodu tożsamości. Wszedłem, znalazłem miejsce i zasiadłem na trybunie (chciałem z piwem ale nie można, picie dozwolone jest wszędzie za wyjątkiem trybun). Piłkarze akurat wychodzą z tunelu. Jestem idealnie na czas.

Kibice wypełnili stadion po brzegi. Na wejście stojący tłum odśpiewał hymn klubowy, żadna oprawa na ten mecz przygotowana nie była, o dopingu znanym z naszych stadionów też można zapomnieć. Co jakiś czas ktoś coś krzyknął, zaintonował, kilka razy w słabym wykonaniu można było usłyszeć pieśń klubową. Kibice przyjezdni, którzy zjawili się w licznej grupie również siedzieli w ciszy. Mecz ewidentnie nie ułożył się po myśli gospodarzy. Pierwsze minuty należały do nich, następnie kilka głupich błędów (zupełnie jakbym widział naszą Legie) i 0-2 dla Chelsea. Na przerwę 3/4 stadionu udaje się przez trybunę napić się piwka, zjeść.

Druga część spotkania należała do drużyny gości. West Ham próbował ataków, ale z marnym skutkiem. Nic im nie wychodziło, choć trzeba przyznać że dwie-trzy akcje mogły się podobać. Niestety, zabrakło dokładności i szczęścia. W 80. minucie Lampard strzelił trzecią bramkę. I jak wielkie było moje zdziwienie gdy dokładnie w  tym momencie pół stadionu wstało i zaczęło wychodzić. Trybuna naprzeciwko mnie, zatłoczona, w ciągu dwóch minut świeciła pustkami.

Na Upton Park bawili się już tylko kibice Chelsea, nie ustając w śpiewach do zakończenia spotkania. Tylko oni mieli powody do radości, ich drużyna wygrała, choć styl gry mógł być, jak na tak klasowy zespół, lepszy.

Półtorej godziny szybko minęło. Mecz się zakończył, czas wracać, tym bardziej że rodzina czeka w centrum. Po drodze do metra szybki kebab (obrzydliwy!) i nagle... kolejne zdziwienie. Dochodząc do stacji metra widzę wielki tłum idący wzdłuż muru, oddalający się od wejścia głównego, oddzielony barierkami, za którymi idący kibice wchodzą już do metra. Co 5 metrów stoi policjant pilnujący aby nie przejść przeszkody wcześniej. Wszystko dopięte, zadbano o każdy szczegół. 5 minut spaceru i znajduje się na końcu kolejki prowadzącej do metra, które teraz znajdowało się 500 metrów ode mnie. Lekko się przeraziłem, godzina czekania jak nic. Czyli w centrum będę za dwie. Dotarłem w półtorej, ponieważ okazało się, że kolejka kibiców korzystających z metra poruszała się bardzo sprawnie do przodu, niestety w drodze powrotnej przesiadka również była konieczna. Kolejna godzina to powrót do hotelu. Odpoczynek i relacja z meczu dla najbliższych.

Przed wylotem nie mogłem odpuścić Arsenalu, stadion gigant, a historia klubu opisana wokół niego. Piękne.

Liga angielska zaliczana jest do najlepszych lig świata. Pomimo różnicy klas między dwoma zespołami, sposób operowania piłką jest zdecydowanie lepszy niż w naszej Ekstraklasie, szybkość oraz płynność prowadzonych akcji również. Jeśli jest czas i chęci warto wybrać się, przeżyć przygodę samemu. Nic tak nie cieszy fana piłki nożnej jak kawałek dobrego futbolu i przy okazji lekka odskocznia od krajowej ligi. I wierzcie, to wszystko wygląda zupełnie inaczej na żywo niż w NC+.

Następne odwiedzam Monachium! No chyba że ktoś z Was jest w stanie załatwić bilet na Arsenal lub Liverpool