Ho-lig-łódź, czyli po sezonie, przed sezonem. (1/4)

Bądź tu mądry i pisz wiersze. Znaczy te, jak im było, podsumowania. Ledwie jeden sezon się skończył, już drugi za rogiem, człowiek nawet oddechu złapać nie zdoła, bo ciągle grają, grają, jeszcze grają, znowu grają, dalej grają... Jedyne, co tak naprawdę pozostaje, to odwołać się do prastarego, nie ulęgającego żadnym modom powiedzenia, że najlepsze scenariusze pisze życie.

Jak, jak? Że niby co ma piernik do wiatraka? O, jak się przyjrzeć bliżej, całkiem sporo. Co prawda w najbliższym czasie do stolicy polskiego filmu Ekstraklasa nie zawita (a szkoda), ale i tak na naszych ligowych boiskach praktycznie co tydzień mamy niezłe kino. I to wcale nie tylko, jak utrzymywał pewien eksszkoleniowiec Cracovii, Kino Oko. Dobra, dość tego. Skoro przerwa letnia króciuchna, to i wstępu za długiego pisać nie należy. Niniejszym zapraszam na subiektywny przegląd boiskowo-filmowy Ekstraklasy.

Zacznijmy od tych, którzy w przyszłym sezonie rozrywać będą już nieco inną widownię.

PGE GKS Bełchatów 21 punktów (31 przed podziałem), 9 zwycięstw/9 remisów/19 porażek, bramki 35:60 – spadek.

GRANO: „Inspektor Kiereś” – mizerna podróba amerykańskiego serialu kryminalno-sensacyjnego klasy F.

Pamięta ktoś jeszcze, że na początku poprzedniego sezonu Bełchatów znajdował się w samiutkim czubie Ekstraklasy? Początek, znaczy się, jak u Hitchcocka. Tyle tylko, że Mistrz Alfred w następnej kolejności podnosił napięcie. Bełchatowian stać było jedynie na podnoszenie ciśnienia u własnych kibiców.

Jednym z działań służącym ku powyższemu było wywalenie w trakcie sezonu trenera Kieresia. Cóż, najwyraźniej szefostwo PGE GKSu doszło do wniosku, że – niczym policjanci w amerykańskich serialach – facet będzie miał szansę ogarnąć sprawę dopiero wtedy, gdy zostanie od niej odsunięty.

W zamian ściągnięto szkoleniowca Mistrza Litwy. Gdyby PGE GKS, zamiast w T-Mobile Ekstraklasie, występował w Tauron Basket Lidze, podobne pociągnięcie należałoby uznać za błysk geniuszu. Niestety (?) zadaniem bełchatowskich sportowców (?) było kopanie białej piłki po trawie, nie klepanie pomarańczowej po parkiecie, toteż wyszło jak wyszło.

Trener, czy raczej: inspektor Kiereś powrócił ostatecznie do łask, jednakże na happy end nie starczyło już ani czasu, ani możliwości.

COMING SOON: A cholera wie. W sumie guzik mnie to obchodzi.

Zawisza Bydgoszcz 24 (29), 10/8/19, 45:63 – spadek.

GRANO: „Czarny Rycerz” – comedie noir.

Zaczęło się... Wrrróć! Najpierw należałoby nadmienić, że w roli przełożonego rycerskiego zakonu obsadzony został niejaki Radosław Osuch, który z rycerstwem ma +/- tyleż wspólnego, co piszący te słowa z baletem. Komediowy potencjał produkcji od samego początku wydawał się zatem zdecydowanie niebagatelny.

A zaczęło się niczym w lekkiej francuskiej komedii pomyłek. Zawisza wystartował w europejskich pucharach (tak, serio) i choć przegrał ostatecznie z belgijskim Zulte Waregem, to zdołał wprowadzić widza w jakże mylne wrażenie, że jest poważnym zespołem. A przecież prowadził ów zespół jakiś Portugalczyk (chyba), który nawet nieprzesadnie się starał udawać trenera. Większość jego podopiecznych mianem piłkarza określić można było też jedynie dla żartu.

Mniej do śmiechu było jednak bydgoskim kibicom, którzy zerkali w tabelę szukając kto tam niby jest za ich zespołem i z przerażeniem nie dostrzegali nikogo. Aż wreszcie niektórzy z nich sami postanowili wpasować się w ten groteskowy czarny humor i porozstawiali trumny na stadionie. Żeby było zabawniej, nie pozrywali uprzednio z nich metek.

Zanim jednak doszło do tego tragikomicznego incydentu, szef całego bajzlu pogonił luzytańskiego templariusza gdzie pieprz rośnie i zafundował sobie (oraz klubowi) Rumaka. W sumie racja, co to za rycerz bez konia. Znów, żeby było zabawniej, rzeczony szef postanowił oszukać – w tym podobno jest naprawdę nie najgorszy – wszystkich wokół pokazując, że to niby potrafi być rozsądny. Mimo mizernego wyniku punktowego, w przerwie zimowej pozostawił na stanowisku trenera, wytrąbił za to sporą część personelu kopiącego.

Na Rumaku bydgoszczanie mieli galopować po ligowy byt. Choć strata punktowa była spora, to przecież nie takie rzeczy Ekstraklasa widziała, więc szanse niby mieli. Ba, jak się rozpędzili, to tłukli wszystkich aż miło i wydawało się, że utrzymanie, chwilę wcześniej mało prawdopodobne, staje się faktem.

A na koniec znów wszystkich oszukali. I spadli. I tylko nie wiadomo, czy śmiać się wypada. A jeśli tak, to z kogo.

COMING SOON: „Czarny los” – dramat społeczno-historyczny.

Rycerzy, jak wiadomo, już nie ma. Nie ma też, zdaje się, w Radosławie Osuchu, chęci dalszego prezesowania klubowi, pojawiła się w jej miejsce chętka na demaskowanie brudnych sprawek polskiego futbolu. A że ani brudne sprawki polskiego futbolu niezbyt lubią demaskacje, ani Osuch się specjalnie na demaskatora nie nadaje...

No. To teraz świeża krew w naszym kinie.

Zagłębie Lubin W tzw. pierwszej lidze: 77, 23/8/3, 57:20 – awans.

GRANO: „Oda do normalności” – młodzieżowe kino pozytywistyczne.

Określanie Miedziaków mianem beniaminka jakoś nie do końca mi pasuje. Boć to przecież stały punkt programu Ekstraklasy w ubiegłych sezonach. W dodatku lubinianie stale grali ten sam evergreen pod tytułem „Polski Real Madryt”. Świetnie pracowali z młodzieżą, którą następnie wypełniali pierwszy zespół... niejednego klubu Ekstraklasy, natomiast własną seniorską kadrę budowali niemal wyłącznie w oparciu o import. Niestety (?), kasy w Lubinie jakby deko mniej, niż w Madrycie, toteż zamiast Zidane’ów i Ronaldów trafiały się najczęściej Guldany i Papadopoulosy. A co za tym idzie, zamiast częstych trofeów, niemal nieodmiennie powtarzał się ten sam scenariusz: najpierw zapowiedzi rychłych sukcesów, potem koszmarna jesień, wreszcie ratunkowa wiosna.

Aż któregoś razu ta ostatnia wzięła i nie nadejszła, wskutek czego Miedziaki znaleźli się w ciemnej du... eee... tzw. pierwszej lidze.

I, patrzcie jeno, stała się jasność. Znaczy młodość. Zawodnicy, których nazwiska wreszcie bez większych problemów dało się wymówić, zamietli podłogę ligowymi rywalami i w naprawdę niezłym stylu zapewnili klubowi powrót do Ekstraklasy.

COMING SOON: hmmm... Ciężko powiedzieć. Dwa na trzy do tej pory zaklepane transfery do klubu (Martin Polacek, Jan Vlasko) jako żywo przypominają niegdysiejsze wynalazki. Z drugiej strony, no właśnie – dwa. Dwa to nie, dajmy na to, dwadzieścia, a zatem trzon kadry powinien pozostać oparty o Polaków, którzy wywalczyli awans. Z trzeciej, jeśli w pierwszych kilku kolejkach Zagłębiu powinie się noga...

Termalica Bruk-Bet Nieciecza W tzw. pierwszej lidze: 73, 22/7/5, 60:26 – awans.

GRANO: „Co mi zrobisz, jak mnie (nie) złapiesz?” – prawie jak Bareja.

W ostatnich kilku latach gracze Termaliki prezentowali bodaj jeszcze większą regularność, niż ich współawansowicze z Lubina. Przez kilka pierwszych miesięcy każdego sezonu tłukli wszystkich jak leci, by pod koniec rozgrywek zwalniać, nabierać podejrzanie dużego szacunku dla starań rywali i w efekcie wypadać z miejsc oznaczających promocję. I gdy już wszyscy zdążyli obejrzeć tę całkiem niezłą – pamiętajmy, mowa o klubie ze wsi! – produkcję, podtarnowskie Słonie wystrychnęły wszystkich na dudka i awansowały.

COMING SOON: „Słoń w składzie (wybrakowanej) porcelany” – gatunek do określenia.

Jakkolwiek by się dalsze losy Termozagadki nie potoczyły, już w tej chwili śmiało można mówić o absolutnym ewenemencie. OK., trafiały się niegdyś Pniewy, Wronki, czy Grodzisk, jednak wsi w Ekstraklasie nie było nigdy. Ekipy z miejscowości rozmiaru Niecieczy zazwyczaj rozbijają się po bardzo niskich ligach (o ile w ogóle do ligowej piramidy przynależą), a ich zawodnicy weekendowe kopanie gały traktują jako przyjemny dodatek do codziennej pracy zarobkowej.

Czego się spodziewać po tej opowieści? Bajki o wiejskim Kopciuszku, który bez kompleksów wkroczy na salony i nieźle na nich zamiesza, przy okazji ucierając nosa paru zarozumiałym miejskim pięknotkom? A może krótkiej i smutnej historii prób przymierzania za dużego kapelusza i błyskawicznego spadku? Albo – oby nie! – dramatu organizacyjno-finansowych problemów zakończonego przedwczesnym wycofaniem się z ligi?