"SaPiech"

To miał być weekend, który umożliwi mistrzowi powrót na fotel lidera. A to z kolei, miało pozwolić na spokojną pracę w przerwie na reprezentacje. Regeneracja sił i wzmocniona kadra (zaplanowane powroty kontuzjowanych) miała nam pozwolić nie tylko na walkę o Europę, ale też o utrzymanie prymatu w lidze. Niestety, porażka z walecznymi „Góralami” przekreśliła większość z tych pięknych planów.

Owszem, czas a regenerację, oraz na wytężoną pracę musi być, ale pozycję lidera ligi trzeba będzie atakować z dalszych miejsc w tabeli. Miejmy nadzieję, że nie przekreśli to planów Henninga Berga i ten spokojny okres wykorzystamy w stu procentach. Jednak na razie skupmy się wydarzeniach, które miały miejsce w Bielsku Białej. Oraz na nierównej walce, jaką sami ze sobą, stoczyli stołeczni piłkarze…

* * * * SaPiech * * * *

W poprzedniej kolejce, podczas meczu z Koroną dostrzegłem w grze napastnika Legii, Orlando Sa zalążki ruchów, jakimi czarował nas Danjiel Ljuboja. Niestety, w niedzielę w grze Portugalczyka widać było wpływ innego z legijnych kolegów. Co prawda, Sa strzelił kolejną bramkę, czyli teoretycznie zrobił to, czego oczekuje się od napastnika - dał sygnał zespołowi, że na Bielskim stadionie nie działa żadna magia, a grającemu tu Podbeskidziu da się strzelić gola. Początkowo koledzy szybko podchwycili dany przez Orlando przykład i raz, po raz zaczęli zagrażać bramce Peskovicia. Niestety OSA jak dał wzór innym zawodnikom Legii, tak później sam poszedł w ślady swojego kolegi z zespołu, który tym razem został w Warszawie – Arkadiusza Piecha. Wszyscy dobrze pamiętamy jak Piech zaprzepaścił szanse na pozytywny wynik z Górniakiem Zabrze, posyłając wszystkie możliwe piłki z daleka od bramki rywali. Dziś podobnej sztuki dokonał Orlando Sa, który oprócz strzelonego gola, zaprzepaścił, co najmniej trzy kolejne sytuacje, potocznie zwane stuprocentowymi. Nie będę ukrywał, że wolałbym, aby Portugalczyk wrócił do wzorowania się na piłkarzach pokroju Serba, niż na naszych lokalnych „herosach”.

* * * * Spalony Dossa Junior * * * *

Oglądając niedzielne zmagania zachodziłem w głowę, jakim cudem zespół wykonujący stałe fragmenty gry może spalić wszystkie chyba próby wrzucania piłki z pola. Oczywiście prym wiódł, nie po raz pierwszy zresztą, Dossa Junior. Wraz z upływającym czasem i z kolejnymi „popisami” naszego defensora moje oczy otwierały się coraz szerzej i szerzej. Aby wreszcie pod koniec spotkania zostać oczami szeroko zamkniętymi, sorry, każdy ma prawo mieć dość. Ja miałem, ile można schrzanić nieźle zagrywanych piłek. Kurczę, w paleniu własnych sytuacji osiągnęliśmy mistrzostwo świata. Odnoszę wrażenie, że gdyby przywiązać Cypryjczyka do słupka to tego meczu byśmy nie przegrali. Gracze Podbeskidzia zupełnie nie radzili sobie z wyrzutkami Tomasza Brzyskiego. Niestety z większością w ogóle nie musieli, bo nasz Junior zachowywał się jak nie przymierzając kompletny junior.

* * * * Tort Sagana * * * *

Setny gol w karierze (w Ekstraklasie) pozwolił Saganowi odsapnąć, nasz napastnik rozluźnił się do tego stopnia, że postanowił pacnąć kilka razy „dyńką” w tort. Niestety, ten "wyskok" zamazał nieco wyczyny z boiska, a opinia profesjonalizmu doświadczonego zawodnika Legii została trochę nadszarpnięta. "Rysa na szkle" - jak śpiewała Urszula. Co gorsza obecnie te pozaboiskowe wyczyny, bardziej przystają do owego pacnięcia, niż do zachowania właściwego napastnikowi Mistrzów Polski. Przyznaję się bez bicia, obserwując poczynania boiskowe Sagana, coraz częściej łapię się na tym, że zupełnie nie wiem, o co w tym wszystkim chodzi. A gdy widzę, że Marek zamiast czyhać w okolicach pola karnego rywali, schodzi do środka, aby rozgrywać, to zaczynam się zastanawiać czy moja wiedza o futbolu nie potrzebuje znaczącego remontu. Na nasze nieszczęście, szybko się okazuje, że z moją wizją piłki, przynajmniej na razie, wszystko ok i czego, jak czego, ale rozgrywającego z Marka Saganowskiego nie będzie. Tylko w takim razie, po co ta operacja na żywym organizmie, te próby zestawiania legijnego napadu, jak nie z Piechem to z Orlando Sa. Fajnie, cieszę się, że mamy kilku niezłych jak na nasze ligowe warunki napastników, ale nie zmienia to faktu, że nijak nam nie wychodzą próby upychania ich wszystkich w składzie.

* * * * Bo wygrywać to trzeba mieć * * * *

Podbeskidzie Bielsko Biała po raz kolejny pokonało zespół z Łazienkowskiej3, po raz kolejny pokazało, że twardość i konsekwencja zupełnie wystarczą, aby w naszej lidze odnosić dobre rezultaty. Prawdą jednak jest, że to legioniści przegrali mecz z „Góralami” na własne życzenie. Już nawet nie chodzi o zmarnowane sytuacje Sa, spalone Dossy, czy opisywane już zagubienie się Sagana, a o to, jak bardzo nie chciało nam się chcieć tam grać. Awans do Ligi Europy wart jest świętowania, ale klasowy zespół poznaje się po tym, czy na drugi dzień po sukcesie, jest w stanie zejść na ziemię i powalczyć o ligowe punkty. Niestety, drużyna prowadzone przez Henninga Berga po raz kolejny nie zdała tego prostego, zdawałoby się egzaminu. Pierwsza połowa, choć przegrana, wyglądała jeszcze, jako tako, Daliśmy się zaskoczyć, ale też sami stworzyliśmy okazje do ukłucia rywali. Natomiast dramatycznie wypadła druga odsłona tego meczu, gdy to legioniści „wzmocnieni” swoimi „gwiazdorami” pokazywali całemu światu jak należy… stać i czekać aż rywal padnie na ziemię i poprosi o jak najniższy wymiar kary. Nie poprosił, a postawa legionistów, wołała o pomstę do nieba. Forma zaprezentowana przez Radovicia, Żyro, Jodłowca, czy Rzeźniczaka z Kuciakiem, dorównywała tradycyjnie już, słabo prezentującemu się Bereszyńskiemu (bardzo źle wygląda ten chłopak). Gdy dodamy do tego kompletnie bezproduktywnego Koseckiego i wspomnianego już Saganowskiego to mamy pełen obraz klęski. Dodajmy klęski w pełni zasłużonej.

* * * * Mistrzów się nie pierze * * * *

Pierze, pierze, stwierdziło Podbeskidzie, ino ich się „wyżymo” - dopowiem od siebie. Dlatego też nie zamierzam wyżymać, ale mistrzostwo do czegoś do licha zobowiązuje. Nie godzi się, aby mistrz stał na boisku i patrzył jak rywal wyprzedza a potem jak gdyby nigdy nic, „wali” w bramkę jak w drzwi stodoły. Nie godzi się wykonać z milion stałych fragmentów gry, a każdy dokładnie tak samo spierniczyć. W końcu nie godzi się dokonać zmian, które osłabią zespół, bo zwodnicy, którzy weszli na boisko zachowywali się jakby kompletnie nie zrozumieli, po co tu się znaleźli. Dlatego też, raz jeszcze, na koniec – Panowie Mistrzowie, tak się nie godzi. Przegrać mecz to nie wstyd, a le przegrać, gdy ma się do czynienia z rywalem lepszym. W niedzielę, w Bielsko Białej przegraliśmy z rywalem, który był zdeterminowany, ale to wciąż my mogliśmy, a nawet powinnyśmy to spotkanie wygrać. Wystarczyło tylko chcieć, a nie tylko mieć nadzieję, że się uda.