- Zbyszek
-
-
Podobieństwa pomiędzy Legią ,a Lechem są znaczniejsze , niż różnice.
Właścicielami obu klubów są osoby prywatne, które poza nimi nie posiadają innych Spółek ,ani Firm. Tym samym oba kluby zerwały z metodą znaną z okresu PRL .a i dziś kultywowaną ,że klub jest przybudówką dla głównego interesu, swego rodzaju zabawowym kaprysem i bez pieniędzy Firmy cienko przędzie.
Jednocześnie obaj właściciele i Dariusz Mioduski i Piotr Rutkowski są żadni sukcesu ,ale brakuje im cierpliwości i za wszystkie sportowe niepowodzenia obwiniają trenerów.
Lech na półmetku sezonu 2023/24 zajmował 3 miejsce w tabeli ,ale dla Piotra Rutkowskiego było to za mało i zwolnił trenera Johana van den Broma , zastępując go związanym z Lechem od 2000 roku Mariuszem Rumakiem. Tenże Rumak dowiózł wóz Lecha na linię mety na 5 miejscu.Co w skutkach było zbawienne , bo Lech nie obciążony grą w Pucharach zdobył w sezonie 2024/25 Tytuł Mistrzowski.
Zobaczymy jak i czy Piotr Rutkowski zareaguje na niepowodzenia Lecha , który odpadł w eliminacjach do LM i LE ,a i w lidze spisuje się nieszczególnie ( 5 miejsce) .
Może znowu na okres przejściowy zatrudni Rumaka 
.
Ja kpię z jego nazwiska , jako ,że nie przystaje ono do braku sukcesów tego trenera , ale nie odbieram mu wiedzy na temat futbolu.Jest to bowiem jeden z lepiej wyedukowanych trenerów w Polsce , gdyż łączy on pracę trenerską z pracą w Zakładzie Statystyki AWF w Poznaniu . Pracę naukową i trenerską łączyli np. Władysław Żmuda ( Widzew), Antoni Piechniczek czy Andrzej Strejlau.
Mariusz Rumak stanowi negatywny przykład tego,że wiedzy teoretycznej wielu nie potrafi przełożyć na praktyczne dokonania. Przy czym akurat Rumak jak i jego następca Frederiksen są zauroczeni niemiecką szkołą : Rumak -wertykalnością,a Duńczyk - Joachimem Loewem .
Trener Rumak jest autorem kilku opracowań teoretycznych, w tym pracy pt :"Regresja liniowa segmentacyjna skuteczności strzelonych bramek w piłce nożnej " , którą prezentował na kilku kursach doskonalących dla trenerów.
W swej pracy Rumak przypomina ,że pierwsze opracowania oparte na statystyce z przełomu lat 60-tych i 70-tych napisali Anglicy Reep i Benjamin , a dotyczyły one rozkładów podań w przeprowadzonych akcjach na boisku z rozkładu Poissona oraz z ujemnym rozkładem dwuzmianowym. Z kolei Niemiec Ridder zajmował się wpływem czerwonej kartki na na skuteczność gry zespołu , co kontynuował Rumak zajmując się kodyfikacją sekwencji zdarzeń ( to temat na inne opowiadanie).
Te i wiele innych badań wskazywały na nasilenie się skuteczności strzeleckiej w końcowych minutach spotkań . Jak to zbadał Rumak w 8 wybranych ligach liczba strzelonych bramek w kwadransowych przedziałach czasowych rośnie według tendencji liniowej. Jego zdaniem pozwala to na wykorzystanie modelu regresji liniowej do modelowania skuteczności strzeleckiej zależnie od czasu przebiegu meczu piłkarskiego . Ponieważ nie dysponował danymi szczegółowymi ,ale sumarycznymi to wniósł do wniosków regresję liniową segmentacyjną, w której segmentacja oznacza interwały czasowe. Na przykładzie 120 spotkań w Ekstraklasie dowiódł ,że sumaryczna ilość bramek w interwałach ( co 15 minut) wynosiła odpowiednio 32,38,47,61, 57 i 65. Podobny wynik dał przegląd np. ligi holenderskiej : 128, 140, 147,169,170 i 198.Rumak zastosował wzory RLS dla ciągów liczbowych oraz wykresy i funkcje z uwzględnieniem czynnika losowego i wyszło mu ,że istnieje stała tendencja rosnącej skuteczności strzeleckiej średnio na poziomie 0,0078 w każdym 1 minutowym interwale czasowym. Oznacza to ,że oznaczona skuteczność strzelecka ma dodatni trend liniowy przyjmujący maksymalną wartość w 90-tej minucie meczu wynoszącą 1,759 , a więc w "ostatniej " minucie uzyskać można 1,76 skuteczności strzeleckiej. Jak widzieliśmy w meczu z Szachtarem prognoza przybrała kształt materialny . Natomiast jak to zauważył Gawin nie można strzelić bramki w końcówce meczu jak ze strachu zamyka się na własnej połowie.
Zespoły Lecha i Legii mają zdecydowanie najwyższe budżety na sezon 2025/26 : Lech 176 mln, Legia -zwiększony ze 190 mln na 220,8 mln z uwagi na wzrost wydatków płacowych. Tym budżetom powinna odpowiadać jakość zawodników - co poniżej opiszę w układzie : wiek i skąd trafił do klubu :
1. Lech - bramkarz Bartosz Mrozek ( 25 lat, wychowanek Lecha) ;
- obrońcy :Elias Anderson ( 29 lat z Viborga Dania), Alex Douglas ( 24 lata z Vasteras Szwecja ) , Robert Gumny ( 27 lat wychowanek Lecha z Augsburga), Michał Gurgul ( 19 lat, wychowanek ), Antonio Milicz ( 31 lat z Anderlechtu, w którym grzał ławę), Wojciech Mońka ( 18 lat , wychowanek) , Joel Pereira ( lat 29 z Gil Vicente), Mateusz Skrzypczak ( lat 24 wychowanek Lecha , z Jagiellonii), Joao Moutinho ( lat 27 ze Spezii) ;
- pomocnicy : Leo Bengston ( lat 27 z Aris Limassol), Ali Gholizadeh ( 29 lat z Kasimpura Turcja , grał kilka lat w Charleroi ), Daniel Hakans ( 25 lat z Valerengii), Filip Jagiełło ( lat 28 ze Spezii), Antoni Kozubal ( lat 21 , wychowanek) , Kornel Lisman ( lat 19 z FASE Szczecin) , Radosław Murawski ( lat 31 z Yukatel Denispor Turcja), Gisli Thorlandson ( lat 21 z Vikingur Islandia), Patryk Walemark ( lat 24 z Hoerenven Holandia), Bryan Fabema ( lat 22 z Realu Sociedad), Timothy Ouma ( lat 21 wypożyczony ze Slavii Praga) ;
- napastnicy : Mikael Ishak ( lat 32 z Nurberga), Pablo Rodriguez ( lat 24 wypożyczony z Lecce), Luis Palma ( lat 25 wypożyczony z Celtiku), Taofeck Ismahel ( lat 25 wypożyczony z Górnika Zabrze) , Yannick Agnerol ( lat 22 wypożyczony z Halmstads) .
Legia ; bramkarz Kacper Tobiasz ( lat 23 , wychowanek )
- obrońcy : Kamil Piątkowski (lat 25 z Red Bull Salzburg), Arkadiusz Reca ( lat 30 ze Spezzi), Petar Stojanovicz ( lat 30 z Empoli) , Marco Burch ( lat 25 z Luzern), Artur Jędrzejczyk (lat 38 z Legii ), Steve Kapuadi ( lat 27 z Wisły Płock), Patryk Kun ( lat 30 z Rakowa), Radovan Pankov ( lat 30 z Cukericki Serbia , grał kilka lat w Partizanie), Ruben Vinagre ( lat 26 z Hellas Verona), Paweł Wszołek ( lat 33 z Legii),
- pomocnicy - Damian Szymański ( lat 30 z AEK Ateny), Henrigue Arreoil ( lat 20 ze Sportingu) , Kacper Urbański ( lat 21 z Bologny) , Noah Weisshaupt ( lat 24 wypożyczony z Freiburga) , Ermal Krasniqui ( lat 27 wypożyczony ze Sparty Praga) , Rafał Augustyniak ( lat 32 z Uralu Jekaterinburg) , Wahan Biczachczjan ( lat 26 z Pogoni), Kacper Chodyna ( lat 26 z Zagłębia Lubin), Jurgen Elitim ( lat 26 z Rancing Santander), Claude Goncalves (lat 31 z Ludogorca) , Bartosz Kapustka ( lat 29 z Leicester) , Wojciech Urbański ( lat 20 z Wisły Kraków),
- napastnicy - Antonio Colak ( lat 32 ze Spezii0, Jean Pierre Nsame ( lat 32 z Como), Mileta Rajovicz ( lat 26 z Watfordu via Broendby), Jakub Żewłakow 9 lat 19 wychowanek).
Jak by nie patrzeć w Legii jest więcej zawodników z zacnym CV, niż w Lechu.
W grze Lecha pod wodzą Frederiksena wyraźnie można dostrzec wzorowanie się na grze reprezentacji Niemiec z czasu kiedy jej selekcjonerem był Joachim Loew. Łatwo jest skwitować zdobycie Tytułu przez Lecha w sezonie 2024/25 tym,że nie grali w Pucharach ,ale trzeba zwrócić uwagę na taktykę , lecz i na bardzo umiejętne wykorzystanie potencjału i umiejętności , głównie dwóch zawodników : Sousy oraz Radosława Murawskiego.
Sousa był znakomitym , nietuzinkowym kreatorem gry ofensywnej , natomiast grę defensywną Lecha z pozycji defensywnego pomocnika organizował i nią kierował Murawski.
To ich brak ( Sousa sprzedany do Turcji , Murawski kontuzjowany) wpłynęło znacząco na pogorszenie poziomu gry zespołu.
Przypomina to podobny brak z podobnym efektem kiedy to z Legii przed rundą wiosenną sezonu 2014/15 odeszli Duda i Radovicz - a za nimi odszedł z klubu trener Berg.
Jako się rzekło Lech w sezonie 2024/25 był grupą harmonijnie ze sobą współpracujących zawodników. Na miano liderów zasłużyli Sousa i Murawski. Jednocześnie po okresie Rumakowania trener Frederiksen postawił na pomysłowy, ekspansywny futbol oparty na racjonalnej wertykalności ( sekwencjonizm sieciowy).
Dysponował on zgranym kwartetem obrońców , z których Pereira wyróżniał się wspomaganiem działań ofensywnych ( grał podobnie jak Philipp Lahm) , a Milicz aktywnym udziałem przy stałych fragmentach gry.
Teren przed linią obrony całkowicie kontrolował Murawski mając do pomocy utalentowanego Kozubala , zmuszając ofensywnych graczy rywali Lecha do szukania piłki przy liniach bocznych lub za plecami obrońców. Pewno to poświecenie Murawskiego przyczyniło się do jego kontuzji.Ten renesans formy Murawskiego był zaskoczeniem,a pewno też wynikał z tego ,że Frederiksen określił mu w Lechu rolę zbliżoną do libero , jaką w reprezentacji Niemiec Loewa wypełniał np. na MŚ w 2014 roku Schweinsteiger czytający w imponujący sposób grę, inteligentnie się ustawiający , świetnie odbierający piłki , dobrze broniący i inicjujący akcje zaczepne. Nadto Murawski był "emocjonalnym' liderem zespołu.
Nie byłoby sukcesu Lecha bez pewniaka w bramce Bartosza Mrozka , który jest zawodnikiem Lecha od 10 lat ,ale przegrywał rywalizację i był wypożyczany do Elany, do GKS i do Stali Mielec.To Rumak zrobił go nr 1,ale dopiero w ubiegłym sezonie pokazał pełnię umiejętności.To jeden z niewielu nowocześnie grających bramkarzy w naszej ESie, wzorowanym na grze Manuela Neuera. Potrafi on przy wysokiej strefie grać jako libero ,ale też celnie wznowić grę od bramki. Mrozek nie tylko obserwuje piłkę,ale przewidując gdzie za chwilę może się znaleźć i zmienia swą pozycje tak w pionie , jak i w poziomie. Swą postawą daje poczucie pewności graczom defensywnym .
W ofensywie gracze Lecha byli rozczłonkowani dbając przede wszystkim o wykorzystanie całej szerokości boiska. Tym ,który taktyczne zamysły potrafił realizować był ofensywny pomocnik Sousa, potrafiący przenieść piłkę pomiędzy formacjami, a także wykorzystywać błędy w ustawieniu rywali.W obecnym Lechu Sousę stara się naśladować Jagiełło, ze skutkiem takim sobie. Wartością dodaną Sousy było i to ,że trenerzy rywali doceniając jego rolę przydzielali mu "plastra" lub krycie z przekazywaniem co osłabiało ich szyki obronne , bowiem Sousa ściągał kryjących do boku lub w głąb pola gry, robiąc miejsce dla Ishaka.
Frederiksen tak jak Loew odmiennie rozumiał rolę bocznych obrońców widząc w nich nie tylko swego rodzaju wahadłowych ,ale i jako środkowych pomocników asekurujących zarówno grę obronną jak i ofensywną.Dzięki temu Lech potrafił grać skutecznie przede wszystkim szybkim atakiem, nie obawiając się,że rywale zdobędą teren po stracie piłki. Oprócz Murawskiego, Sousy, Mrozka i Pereiry piątym bohaterem zespołu Lecha był Mikel Ishak, który grając jako klasyczny środkowy napastnik potrafił też rozpoczynać akcje jako cofnięty ofensywny pomocnik . Spełniał on w Lechu rolę którą Loew nazwał raumdeuter co oznacza ruchliwego, biorącego udział w całości akcji i pod jej koniec wbiegającego w pole karne , wszechstronnego , bramkostrzelnego gracza ofensywnego ( najbardziej znani z tamtego okresu to Klose, Mulller i Gorze).
W moim przekonaniu w ubiegłym sezonie Frederiksen wycisnął z zawodników Lecha fulla i oni już lepsi nie będą. Więc moim zdaniem wczoraj nie było powodu ,aby taktycznie ustawić zespół Legii tak jak by nasz zespół miał do czynienia z Lechem z ubiegłego sezonu.
Wczoraj w Lechu z powodu kontuzji zabrakło 4 podstawowych zawodników ; Murawskiego , Gholizadeha, Hakansa i Walemarka.
Mnie zaskakuje sytuacja w który uznany za słabego w Górniku Ismaheel jest podstawowym skrzydłowym w Lechu ,a żeby było śmieszniej ogrywa on jak chce Vinagre, który zaliczył grę w Wolverhampton, Olympiakosie , Sportingu , Evertonie czy Hellas Verona .
Zespół Lecha ustawiony jest i gra klasycznie w systemie 4-2-3-1 , który jest elastyczny ,ale nie dla Frederiksena ,bo jego Lech gra schematycznie i przewidywalnie . Wedle trenera różnicę na korzyść ma czynić nie system ,ale wyższa jakość zawodników. I trzeba przyznać,że jak wczoraj zawodnicy Lecha wchodzili w atak pozycyjny to wiedzieli o co w tej zabawie chodzi . W odróżnieniu od Legii Frederiksen oparł grę ofensywną na mobilnych skrzydłowych , przez co zmuszał nasz zespół do cofania się pod bramkę większością zawodników.
W II połowie Lech zdołał narzucić arytmię gry i w tej metodzie czuł się lepiej, gdyż Legia jako mniej zgrany kolektyw zaczęła się gubić w akcjach . Nadto rywale zeszli z ataku pozycyjnego na rzecz szybkiego ataku co oznaczało ,że remis zespół Lecha zadawala, a wygrana byłaby tylko bonusem .Owszem atakowali ,ale głównie po to, aby utrzymywać piłkę daleko do swojej bramki. Trener Frederiksen dokonywał zmian ,ale nie wpływały one na sposób gry. W ten sposób , jak słusznie pisze Gawin mecz stał się zwyczajnie nudny.
W Legii zabrakło w obronie Piątkowskiego, a poza młodym Żewłakowem i Nsame pozostali zawodnicy byli gotowi do gry.Trener Iordanescu nie wstawił do składu typowych skrzydłowych , bowiem ani K. Urbański ani Biczachczjan takowymi nie są . Pewnikiem trener wymyślił sobie ,żeby Legia miała większy procent utrzymania się przy piłce zgodnie z zasadą ,że" jak my mamy piłkę to rywal jej nie ma".Tylko,że ten zamysł ,jeżeli był to nie zaistniał, bo to Lech w tej statystce przeważał. Lepszym pomysłem byłby pokręcanie tempa , tak ,aby wyczerpać siły rywali , gdyż Legia ma silniejszą ławę, niż Lech.
Pozytywem było to ,że nasi zawodnicy , głównie K. Urbański oddawali strzały z dystansu na bramkę Lecha , dzięki czemu nie tylko można zdobyć bramkę,ale mają one zadziałanie taktyczne ( dezorganizacja linii obrony). Zwłaszcza w I połowie nasi zawodnicy dość łatwo przedostawali się w rejon pola karnego Lecha i chyba to sprawiało,że akcje nasze prowadzone były chaotycznie , brak było ich przygotowania , precyzyjnego rozegrania i wykończenia.
Od początku spotkania w naszym zespole wyróżniali się : K. Urbański,Augustyniak i Wszołek . Niestety,ale w bocznych sektorach zamiast dwóch biorących udział w defensywie był tylko jeden , bo po lewej Urbański przeszkadzał jak mógł,ale Vinagre nie tylko słabo ( jak zwykle ) radził sobie w grze kombinacyjnej ,ale przegrywał wszystkie indywidualne pojedynki i Ismaheelem , zaś po prawej Biczachczjan zostawiał Palmę sam na sam z Wszołkiem. Moim zdaniem obaj powinni w przerwie zostać zmienieni .
Być może Iordanescu uważa ,że Vinagre dojdzie do formy metodą startową ,ale na razie to nie działa.
Można było dostrzec poprawę w bardziej sprawnym wychodzeniu z fazy przejściowej do natarcia ,ale nadal wielkim nierozwiązanym problemem Legii jest finalizacja, gdyż ,mniej zdobytych bramek od Legii mają tylko Arka i Piast.
Nie potrafiliśmy także znaleźć recepty na arytmię gry jaką wprowadził Lech od początku II połowy. Nasi zawodnicy zaczęli gubić się prostych sytuacjach, tracić piłki - co było wynikiem tego ,że zanim nasz zawodnik oddał piłkę to musiał się rozejrzeć, gdzie ma zagrać ,a w tym czasie gracz Lecha zabierał ją spod nóg lub przechwytywał podanie.
Trener Iordanescu dokonywał zmian ,ale były one spóźnione i niczego do poprawy gry ofensywnej nie wniosły, gdyż nadal zgranie naszej drużyny pozostawia wiele do życzenia. Osobiście wolałbym, aby nad nim pracować na treningach, a nie w warunkach meczowych. Ten mankament można nadrobić walecznością, ofiarnością, bojowością, agresją czyli przemożną chęcią pokonania rywala , lecz naszym zawodnikom generalnie brakuje pewności siebie i gdzieś tam w tyle głowy tkwi prykaz : po pierwsze nie przegrać.
Wczoraj sędzia Piotr Lasyk dobrze zaczął prowadzenie zawodów , na luzie, z uśmiechem na ustach , czym "rozbrajał" zapalczywość zawodników.Oglądałem mecz na TVP Sport i w 7' komentatorzy Laskowski i Podoliński dali plamy krzycząc "ręka' po tym jak Elitim zagrał piłkę w polu karnym ,która trafiła go w rękę.Usiłowali "usprawiedliwić " arbitra ,że pewno było to poza polem karnym. Otóż od 2022 roku nie ma przewinienia, jeżeli piłkarz sam trafia w swoją rękę lub zagrywa piłkę ręką, po odbiciu od swojej części ciała.Ponadto Lasyk nie dawał się nabierać na pady zawodników obu drużyn po dotknięciach rękami.
Niestety, ale Lasyk wczoraj kultywował nieaktualne nawyki , gdyż nawet kiedy słusznie stosował przywilej korzyści - to po stracie piłki przez zespół z tego korzystający nie wracał do podyktowania rzutu wolnego przeciw drużynie przewiniającej i np. w 22 ' powinien wrócić do przewinienia , ukarać Kozubala żółtą kartka i podyktować przeciwko Lechowi rzut wolny.
W 30 ' tylko upomniał Ishaka ustnie zamiast ukarać go za ostry faul na Kapustce.
W 47' ukarał Radu ( asystent Iordanescu) żółtą kartką za protest przeciwko ukaraniu Pereiry tylko żółtą kartką za brutalny faul ( podcięcie od tyłu ) na Urbańskim. Moim zdaniem, gdyby pokazał Pereirze czerwony kartonik ,też by ta decyzja się broniła.
W 51 'Ishak kopnął leżącego Tobiasza , kiedy ten opanował piłkę za co obligiem jest kara upomnienia. Chyba wczoraj Lasyk założył ochronkę na Ishaka.W 58 ' Reca nie sfaulował Ishaka, gdyż Szwed przegrał pojedynek ciało w ciało ,a Reca ani go nie kopnął nogami ani nie popchnął rekami. W 92' Ouma sfaulował Goncalvesa na żółtą kartkę ( przerwanie obiecującej akcji).
Miał jeszcze kilka mocno wątpliwych decyzji, które bezpośrednio nie wpłynęły na wynik .ale cechował je nadmierny woluntaryzm i przez to wczorajszych zawodów nie może zaliczyć do udanych.
O wczorajszym spotkaniu można napisać to co Zagłoba w "Potopie"' był rzekł do Rocha Kowalskiego :" Złapał Kozak Tatarzyna ,a Tatarzyn za łeb trzyma".
W grze Legii widać postęp ,ale,aby wygrywać wygrane mecze to musi nastąpić zdecydowana poprawa w sferze mentalnej.
Nasz zespół musi przestać bać się przegrywać.
.
Ja kpię z jego nazwiska , jako ,że nie przystaje ono do braku sukcesów tego trenera , ale nie odbieram mu wiedzy na temat futbolu.Jest to bowiem jeden z lepiej wyedukowanych trenerów w Polsce , gdyż łączy on pracę trenerską z pracą w Zakładzie Statystyki AWF w Poznaniu . Pracę naukową i trenerską łączyli np. Władysław Żmuda ( Widzew), Antoni Piechniczek czy Andrzej Strejlau.
Mariusz Rumak stanowi negatywny przykład tego,że wiedzy teoretycznej wielu nie potrafi przełożyć na praktyczne dokonania. Przy czym akurat Rumak jak i jego następca Frederiksen są zauroczeni niemiecką szkołą : Rumak -wertykalnością,a Duńczyk - Joachimem Loewem .
Trener Rumak jest autorem kilku opracowań teoretycznych, w tym pracy pt :"Regresja liniowa segmentacyjna skuteczności strzelonych bramek w piłce nożnej " , którą prezentował na kilku kursach doskonalących dla trenerów.
W swej pracy Rumak przypomina ,że pierwsze opracowania oparte na statystyce z przełomu lat 60-tych i 70-tych napisali Anglicy Reep i Benjamin , a dotyczyły one rozkładów podań w przeprowadzonych akcjach na boisku z rozkładu Poissona oraz z ujemnym rozkładem dwuzmianowym. Z kolei Niemiec Ridder zajmował się wpływem czerwonej kartki na na skuteczność gry zespołu , co kontynuował Rumak zajmując się kodyfikacją sekwencji zdarzeń ( to temat na inne opowiadanie).
Te i wiele innych badań wskazywały na nasilenie się skuteczności strzeleckiej w końcowych minutach spotkań . Jak to zbadał Rumak w 8 wybranych ligach liczba strzelonych bramek w kwadransowych przedziałach czasowych rośnie według tendencji liniowej. Jego zdaniem pozwala to na wykorzystanie modelu regresji liniowej do modelowania skuteczności strzeleckiej zależnie od czasu przebiegu meczu piłkarskiego . Ponieważ nie dysponował danymi szczegółowymi ,ale sumarycznymi to wniósł do wniosków regresję liniową segmentacyjną, w której segmentacja oznacza interwały czasowe. Na przykładzie 120 spotkań w Ekstraklasie dowiódł ,że sumaryczna ilość bramek w interwałach ( co 15 minut) wynosiła odpowiednio 32,38,47,61, 57 i 65. Podobny wynik dał przegląd np. ligi holenderskiej : 128, 140, 147,169,170 i 198.Rumak zastosował wzory RLS dla ciągów liczbowych oraz wykresy i funkcje z uwzględnieniem czynnika losowego i wyszło mu ,że istnieje stała tendencja rosnącej skuteczności strzeleckiej średnio na poziomie 0,0078 w każdym 1 minutowym interwale czasowym. Oznacza to ,że oznaczona skuteczność strzelecka ma dodatni trend liniowy przyjmujący maksymalną wartość w 90-tej minucie meczu wynoszącą 1,759 , a więc w "ostatniej " minucie uzyskać można 1,76 skuteczności strzeleckiej. Jak widzieliśmy w meczu z Szachtarem prognoza przybrała kształt materialny . Natomiast jak to zauważył Gawin nie można strzelić bramki w końcówce meczu jak ze strachu zamyka się na własnej połowie.
Zespoły Lecha i Legii mają zdecydowanie najwyższe budżety na sezon 2025/26 : Lech 176 mln, Legia -zwiększony ze 190 mln na 220,8 mln z uwagi na wzrost wydatków płacowych. Tym budżetom powinna odpowiadać jakość zawodników - co poniżej opiszę w układzie : wiek i skąd trafił do klubu :
1. Lech - bramkarz Bartosz Mrozek ( 25 lat, wychowanek Lecha) ;
- obrońcy :Elias Anderson ( 29 lat z Viborga Dania), Alex Douglas ( 24 lata z Vasteras Szwecja ) , Robert Gumny ( 27 lat wychowanek Lecha z Augsburga), Michał Gurgul ( 19 lat, wychowanek ), Antonio Milicz ( 31 lat z Anderlechtu, w którym grzał ławę), Wojciech Mońka ( 18 lat , wychowanek) , Joel Pereira ( lat 29 z Gil Vicente), Mateusz Skrzypczak ( lat 24 wychowanek Lecha , z Jagiellonii), Joao Moutinho ( lat 27 ze Spezii) ;
- pomocnicy : Leo Bengston ( lat 27 z Aris Limassol), Ali Gholizadeh ( 29 lat z Kasimpura Turcja , grał kilka lat w Charleroi ), Daniel Hakans ( 25 lat z Valerengii), Filip Jagiełło ( lat 28 ze Spezii), Antoni Kozubal ( lat 21 , wychowanek) , Kornel Lisman ( lat 19 z FASE Szczecin) , Radosław Murawski ( lat 31 z Yukatel Denispor Turcja), Gisli Thorlandson ( lat 21 z Vikingur Islandia), Patryk Walemark ( lat 24 z Hoerenven Holandia), Bryan Fabema ( lat 22 z Realu Sociedad), Timothy Ouma ( lat 21 wypożyczony ze Slavii Praga) ;
- napastnicy : Mikael Ishak ( lat 32 z Nurberga), Pablo Rodriguez ( lat 24 wypożyczony z Lecce), Luis Palma ( lat 25 wypożyczony z Celtiku), Taofeck Ismahel ( lat 25 wypożyczony z Górnika Zabrze) , Yannick Agnerol ( lat 22 wypożyczony z Halmstads) .
Legia ; bramkarz Kacper Tobiasz ( lat 23 , wychowanek )
- obrońcy : Kamil Piątkowski (lat 25 z Red Bull Salzburg), Arkadiusz Reca ( lat 30 ze Spezzi), Petar Stojanovicz ( lat 30 z Empoli) , Marco Burch ( lat 25 z Luzern), Artur Jędrzejczyk (lat 38 z Legii ), Steve Kapuadi ( lat 27 z Wisły Płock), Patryk Kun ( lat 30 z Rakowa), Radovan Pankov ( lat 30 z Cukericki Serbia , grał kilka lat w Partizanie), Ruben Vinagre ( lat 26 z Hellas Verona), Paweł Wszołek ( lat 33 z Legii),
- pomocnicy - Damian Szymański ( lat 30 z AEK Ateny), Henrigue Arreoil ( lat 20 ze Sportingu) , Kacper Urbański ( lat 21 z Bologny) , Noah Weisshaupt ( lat 24 wypożyczony z Freiburga) , Ermal Krasniqui ( lat 27 wypożyczony ze Sparty Praga) , Rafał Augustyniak ( lat 32 z Uralu Jekaterinburg) , Wahan Biczachczjan ( lat 26 z Pogoni), Kacper Chodyna ( lat 26 z Zagłębia Lubin), Jurgen Elitim ( lat 26 z Rancing Santander), Claude Goncalves (lat 31 z Ludogorca) , Bartosz Kapustka ( lat 29 z Leicester) , Wojciech Urbański ( lat 20 z Wisły Kraków),
- napastnicy - Antonio Colak ( lat 32 ze Spezii0, Jean Pierre Nsame ( lat 32 z Como), Mileta Rajovicz ( lat 26 z Watfordu via Broendby), Jakub Żewłakow 9 lat 19 wychowanek).
Jak by nie patrzeć w Legii jest więcej zawodników z zacnym CV, niż w Lechu.
W grze Lecha pod wodzą Frederiksena wyraźnie można dostrzec wzorowanie się na grze reprezentacji Niemiec z czasu kiedy jej selekcjonerem był Joachim Loew. Łatwo jest skwitować zdobycie Tytułu przez Lecha w sezonie 2024/25 tym,że nie grali w Pucharach ,ale trzeba zwrócić uwagę na taktykę , lecz i na bardzo umiejętne wykorzystanie potencjału i umiejętności , głównie dwóch zawodników : Sousy oraz Radosława Murawskiego.
Sousa był znakomitym , nietuzinkowym kreatorem gry ofensywnej , natomiast grę defensywną Lecha z pozycji defensywnego pomocnika organizował i nią kierował Murawski.
To ich brak ( Sousa sprzedany do Turcji , Murawski kontuzjowany) wpłynęło znacząco na pogorszenie poziomu gry zespołu.
Przypomina to podobny brak z podobnym efektem kiedy to z Legii przed rundą wiosenną sezonu 2014/15 odeszli Duda i Radovicz - a za nimi odszedł z klubu trener Berg.
Jako się rzekło Lech w sezonie 2024/25 był grupą harmonijnie ze sobą współpracujących zawodników. Na miano liderów zasłużyli Sousa i Murawski. Jednocześnie po okresie Rumakowania trener Frederiksen postawił na pomysłowy, ekspansywny futbol oparty na racjonalnej wertykalności ( sekwencjonizm sieciowy).
Dysponował on zgranym kwartetem obrońców , z których Pereira wyróżniał się wspomaganiem działań ofensywnych ( grał podobnie jak Philipp Lahm) , a Milicz aktywnym udziałem przy stałych fragmentach gry.
Teren przed linią obrony całkowicie kontrolował Murawski mając do pomocy utalentowanego Kozubala , zmuszając ofensywnych graczy rywali Lecha do szukania piłki przy liniach bocznych lub za plecami obrońców. Pewno to poświecenie Murawskiego przyczyniło się do jego kontuzji.Ten renesans formy Murawskiego był zaskoczeniem,a pewno też wynikał z tego ,że Frederiksen określił mu w Lechu rolę zbliżoną do libero , jaką w reprezentacji Niemiec Loewa wypełniał np. na MŚ w 2014 roku Schweinsteiger czytający w imponujący sposób grę, inteligentnie się ustawiający , świetnie odbierający piłki , dobrze broniący i inicjujący akcje zaczepne. Nadto Murawski był "emocjonalnym' liderem zespołu.
Nie byłoby sukcesu Lecha bez pewniaka w bramce Bartosza Mrozka , który jest zawodnikiem Lecha od 10 lat ,ale przegrywał rywalizację i był wypożyczany do Elany, do GKS i do Stali Mielec.To Rumak zrobił go nr 1,ale dopiero w ubiegłym sezonie pokazał pełnię umiejętności.To jeden z niewielu nowocześnie grających bramkarzy w naszej ESie, wzorowanym na grze Manuela Neuera. Potrafi on przy wysokiej strefie grać jako libero ,ale też celnie wznowić grę od bramki. Mrozek nie tylko obserwuje piłkę,ale przewidując gdzie za chwilę może się znaleźć i zmienia swą pozycje tak w pionie , jak i w poziomie. Swą postawą daje poczucie pewności graczom defensywnym .
W ofensywie gracze Lecha byli rozczłonkowani dbając przede wszystkim o wykorzystanie całej szerokości boiska. Tym ,który taktyczne zamysły potrafił realizować był ofensywny pomocnik Sousa, potrafiący przenieść piłkę pomiędzy formacjami, a także wykorzystywać błędy w ustawieniu rywali.W obecnym Lechu Sousę stara się naśladować Jagiełło, ze skutkiem takim sobie. Wartością dodaną Sousy było i to ,że trenerzy rywali doceniając jego rolę przydzielali mu "plastra" lub krycie z przekazywaniem co osłabiało ich szyki obronne , bowiem Sousa ściągał kryjących do boku lub w głąb pola gry, robiąc miejsce dla Ishaka.
Frederiksen tak jak Loew odmiennie rozumiał rolę bocznych obrońców widząc w nich nie tylko swego rodzaju wahadłowych ,ale i jako środkowych pomocników asekurujących zarówno grę obronną jak i ofensywną.Dzięki temu Lech potrafił grać skutecznie przede wszystkim szybkim atakiem, nie obawiając się,że rywale zdobędą teren po stracie piłki. Oprócz Murawskiego, Sousy, Mrozka i Pereiry piątym bohaterem zespołu Lecha był Mikel Ishak, który grając jako klasyczny środkowy napastnik potrafił też rozpoczynać akcje jako cofnięty ofensywny pomocnik . Spełniał on w Lechu rolę którą Loew nazwał raumdeuter co oznacza ruchliwego, biorącego udział w całości akcji i pod jej koniec wbiegającego w pole karne , wszechstronnego , bramkostrzelnego gracza ofensywnego ( najbardziej znani z tamtego okresu to Klose, Mulller i Gorze).
W moim przekonaniu w ubiegłym sezonie Frederiksen wycisnął z zawodników Lecha fulla i oni już lepsi nie będą. Więc moim zdaniem wczoraj nie było powodu ,aby taktycznie ustawić zespół Legii tak jak by nasz zespół miał do czynienia z Lechem z ubiegłego sezonu.
Wczoraj w Lechu z powodu kontuzji zabrakło 4 podstawowych zawodników ; Murawskiego , Gholizadeha, Hakansa i Walemarka.
Mnie zaskakuje sytuacja w który uznany za słabego w Górniku Ismaheel jest podstawowym skrzydłowym w Lechu ,a żeby było śmieszniej ogrywa on jak chce Vinagre, który zaliczył grę w Wolverhampton, Olympiakosie , Sportingu , Evertonie czy Hellas Verona .
Zespół Lecha ustawiony jest i gra klasycznie w systemie 4-2-3-1 , który jest elastyczny ,ale nie dla Frederiksena ,bo jego Lech gra schematycznie i przewidywalnie . Wedle trenera różnicę na korzyść ma czynić nie system ,ale wyższa jakość zawodników. I trzeba przyznać,że jak wczoraj zawodnicy Lecha wchodzili w atak pozycyjny to wiedzieli o co w tej zabawie chodzi . W odróżnieniu od Legii Frederiksen oparł grę ofensywną na mobilnych skrzydłowych , przez co zmuszał nasz zespół do cofania się pod bramkę większością zawodników.
W II połowie Lech zdołał narzucić arytmię gry i w tej metodzie czuł się lepiej, gdyż Legia jako mniej zgrany kolektyw zaczęła się gubić w akcjach . Nadto rywale zeszli z ataku pozycyjnego na rzecz szybkiego ataku co oznaczało ,że remis zespół Lecha zadawala, a wygrana byłaby tylko bonusem .Owszem atakowali ,ale głównie po to, aby utrzymywać piłkę daleko do swojej bramki. Trener Frederiksen dokonywał zmian ,ale nie wpływały one na sposób gry. W ten sposób , jak słusznie pisze Gawin mecz stał się zwyczajnie nudny.
W Legii zabrakło w obronie Piątkowskiego, a poza młodym Żewłakowem i Nsame pozostali zawodnicy byli gotowi do gry.Trener Iordanescu nie wstawił do składu typowych skrzydłowych , bowiem ani K. Urbański ani Biczachczjan takowymi nie są . Pewnikiem trener wymyślił sobie ,żeby Legia miała większy procent utrzymania się przy piłce zgodnie z zasadą ,że" jak my mamy piłkę to rywal jej nie ma".Tylko,że ten zamysł ,jeżeli był to nie zaistniał, bo to Lech w tej statystce przeważał. Lepszym pomysłem byłby pokręcanie tempa , tak ,aby wyczerpać siły rywali , gdyż Legia ma silniejszą ławę, niż Lech.
Pozytywem było to ,że nasi zawodnicy , głównie K. Urbański oddawali strzały z dystansu na bramkę Lecha , dzięki czemu nie tylko można zdobyć bramkę,ale mają one zadziałanie taktyczne ( dezorganizacja linii obrony). Zwłaszcza w I połowie nasi zawodnicy dość łatwo przedostawali się w rejon pola karnego Lecha i chyba to sprawiało,że akcje nasze prowadzone były chaotycznie , brak było ich przygotowania , precyzyjnego rozegrania i wykończenia.
Od początku spotkania w naszym zespole wyróżniali się : K. Urbański,Augustyniak i Wszołek . Niestety,ale w bocznych sektorach zamiast dwóch biorących udział w defensywie był tylko jeden , bo po lewej Urbański przeszkadzał jak mógł,ale Vinagre nie tylko słabo ( jak zwykle ) radził sobie w grze kombinacyjnej ,ale przegrywał wszystkie indywidualne pojedynki i Ismaheelem , zaś po prawej Biczachczjan zostawiał Palmę sam na sam z Wszołkiem. Moim zdaniem obaj powinni w przerwie zostać zmienieni .
Być może Iordanescu uważa ,że Vinagre dojdzie do formy metodą startową ,ale na razie to nie działa.
Można było dostrzec poprawę w bardziej sprawnym wychodzeniu z fazy przejściowej do natarcia ,ale nadal wielkim nierozwiązanym problemem Legii jest finalizacja, gdyż ,mniej zdobytych bramek od Legii mają tylko Arka i Piast.
Nie potrafiliśmy także znaleźć recepty na arytmię gry jaką wprowadził Lech od początku II połowy. Nasi zawodnicy zaczęli gubić się prostych sytuacjach, tracić piłki - co było wynikiem tego ,że zanim nasz zawodnik oddał piłkę to musiał się rozejrzeć, gdzie ma zagrać ,a w tym czasie gracz Lecha zabierał ją spod nóg lub przechwytywał podanie.
Trener Iordanescu dokonywał zmian ,ale były one spóźnione i niczego do poprawy gry ofensywnej nie wniosły, gdyż nadal zgranie naszej drużyny pozostawia wiele do życzenia. Osobiście wolałbym, aby nad nim pracować na treningach, a nie w warunkach meczowych. Ten mankament można nadrobić walecznością, ofiarnością, bojowością, agresją czyli przemożną chęcią pokonania rywala , lecz naszym zawodnikom generalnie brakuje pewności siebie i gdzieś tam w tyle głowy tkwi prykaz : po pierwsze nie przegrać.
Wczoraj sędzia Piotr Lasyk dobrze zaczął prowadzenie zawodów , na luzie, z uśmiechem na ustach , czym "rozbrajał" zapalczywość zawodników.Oglądałem mecz na TVP Sport i w 7' komentatorzy Laskowski i Podoliński dali plamy krzycząc "ręka' po tym jak Elitim zagrał piłkę w polu karnym ,która trafiła go w rękę.Usiłowali "usprawiedliwić " arbitra ,że pewno było to poza polem karnym. Otóż od 2022 roku nie ma przewinienia, jeżeli piłkarz sam trafia w swoją rękę lub zagrywa piłkę ręką, po odbiciu od swojej części ciała.Ponadto Lasyk nie dawał się nabierać na pady zawodników obu drużyn po dotknięciach rękami.
Niestety, ale Lasyk wczoraj kultywował nieaktualne nawyki , gdyż nawet kiedy słusznie stosował przywilej korzyści - to po stracie piłki przez zespół z tego korzystający nie wracał do podyktowania rzutu wolnego przeciw drużynie przewiniającej i np. w 22 ' powinien wrócić do przewinienia , ukarać Kozubala żółtą kartka i podyktować przeciwko Lechowi rzut wolny.
W 30 ' tylko upomniał Ishaka ustnie zamiast ukarać go za ostry faul na Kapustce.
W 47' ukarał Radu ( asystent Iordanescu) żółtą kartką za protest przeciwko ukaraniu Pereiry tylko żółtą kartką za brutalny faul ( podcięcie od tyłu ) na Urbańskim. Moim zdaniem, gdyby pokazał Pereirze czerwony kartonik ,też by ta decyzja się broniła.
W 51 'Ishak kopnął leżącego Tobiasza , kiedy ten opanował piłkę za co obligiem jest kara upomnienia. Chyba wczoraj Lasyk założył ochronkę na Ishaka.W 58 ' Reca nie sfaulował Ishaka, gdyż Szwed przegrał pojedynek ciało w ciało ,a Reca ani go nie kopnął nogami ani nie popchnął rekami. W 92' Ouma sfaulował Goncalvesa na żółtą kartkę ( przerwanie obiecującej akcji).
Miał jeszcze kilka mocno wątpliwych decyzji, które bezpośrednio nie wpłynęły na wynik .ale cechował je nadmierny woluntaryzm i przez to wczorajszych zawodów nie może zaliczyć do udanych.
O wczorajszym spotkaniu można napisać to co Zagłoba w "Potopie"' był rzekł do Rocha Kowalskiego :" Złapał Kozak Tatarzyna ,a Tatarzyn za łeb trzyma".
W grze Legii widać postęp ,ale,aby wygrywać wygrane mecze to musi nastąpić zdecydowana poprawa w sferze mentalnej.
Nasz zespół musi przestać bać się przegrywać.
This is a comment on "Legia - Lech 0-0: Śmiech na sali"