Losowanie jak losowanie, wszystko to co się wydarzyło i nadal się dzieje, można było przewidzieć już w momencie gdy poznaliśmy skład grup w eliminacjach. Jesteśmy w tym miejscu, w którym wszystko wskazywało na to, że będziemy (mimo turbulencji po drodze) i stajemy przed takim wyzwaniem, jakiego należało się spodziewać. Albania miała swoje pięć minut, miała swój miesiąc miodowy z Sylvinho na ławce, myślę, że tamta euforia jest już za nimi, że trudno będzie wznieść tak przeciętnych piłkarzy ponownie na tamten poziom, nie wierzę, że raz jeszcze co jeden z drugim kopnie z trzydziestego metra, to wszystko będzie wpadać do bramki. Oczywiście jest to tak zwany solidny europejski średniak, nie ma mowy, żeby ich lekceważyć, ale jeżeli Kiwior, Zieliński i Lewandowski mają odpadać po meczu z Albanią u siebie to szkoda strzępić języka i niech światowa publika faktycznie lepiej ogląda Curacao zamiast znów nas. Potem wolałbym Ukrainę, już abstrahując od kwestii wyboru przez nich obiektu, jest to zwyczajnie bardzo średnia drużyna, grająca futbol wolny i przewidywalny, myślę, że powinni nam leżeć. Szwecja to jest dla odmiany gigantyczna niewiadoma. Oczywiście te ich kwalifikacje to jakiś żart, oczywiście brakuje tej drużynie balansu, no ale bierzmy pod uwagę wariant, w którym do marca zdrowy będzie Kulusevski, formę z gry w Newcastle odzyska w Liverpoolu Isak, a Gyökeres będzie rósł razem z Arsenalem Artety. Nie ma ani jednej reprezentacji na świecie, która pogardziłaby tak gigantyczną siłą ognia, mając ten tercet, tacy np. Holendrzy z pewnością biliby się o mistrzostwo świata. Kulusevski, Isak i Gyökeres rzecz jasna nie rozwiążą szwedzkiego problemu deficytów w środku pola i w obronie, ale trochę się boję się, żeby nie zaskoczyli nagle jak Norwegowie, którzy przez tyle lat konsekwentnie kopali się w czoło w kolejnych eliminacjach, żeby teraz nagle dwukrotnie rozwalcować Włochów. Mimo wszystko zaryzykuję twierdzenie, że z całego tego kwartetu to my jesteśmy faworytem do awansu.