Dzień dwudziesty drugi: Demolka

Poznaliśmy pierwszego finalistę mistrzostw świata. Została nim reprezentacja Niemiec, która w meczu półfinałowym rozgromiła Brazylię 7:1. Losy meczu rozstrzygnęły się między 23. a 29. minutą. Niemcy zdobyli wtedy cztery bramki, ustalając wynik pierwszej połowy na 5:0 i praktycznie przesądzając losy awansu do finału. Półfinałowy pogrom gospodarzy z pewnością zajmie eksponowane miejsce w mundialowych kronikach, podobnie jak i wyczyn Miroslava Klosego, który zdobył swoją szesnastą bramkę w historii występów na mistrzostwach świata.

Trudno rozbierać wtorkowy mecz na czynniki pierwsze pod względem czysto piłkarskim. Różnica jakości między reprezentacjami Niemiec i Brazylii nie jest przecież aż tak potężna, żeby usprawiedliwić końcowy wynik w postaci zwycięstwa Niemców 7:1. Sposób, w jaki Niemcy strzelali bramki w pierwszej połowie, bezkarnie 'klepiąc' zupełnie biernych Brazylijczyków, zdaje się świadczyć nie tyle o tym, że zderzyły się dwie drużyny znajdujące się obecnie na przeciwnych biegunach pod względem poziomu gry w piłkę nożną, lecz raczej o tym, że jedna z tych drużyn kompletnie rozsypała się pod względem mentalnym i taktycznym.

Brazylijczycy naprawdę wierzyli w zwycięstwo, co w sumie nie powinno nikogo dziwić. Potomkowie Garrinchy i Socratesa mieliby wystraszyć się drużyny, która nie umiała pokonać Ghany i potrzebowała dogrywki, żeby strzelić bramkę Algierii? Scolari i jego ludzie musieli być pewni, że są w stanie zaatakować Niemców i zepchnąć ich do obrony, że dodatkowa motywacja biorąca się z atmosfery wsparcia dla kontuzjowanego Neymara, wzmocniona jeszcze fanatycznym dopingiem publiczności, pozwoli im wznieść się na poziom wystarczający do prowadzenia wyrównanej gry i odniesienia zwycięstwa.

A potem nastąpił niezręczny moment – otóż okazało się, że nie wystarczy wnieść na stadion koszulki Neymara i drzeć się wniebogłosy podczas hymnu narodowego, że chęć zwycięstwa należy jeszcze poprzeć pomysłem na grę i umiejętnościami, że przeciwnik ma w środku pola fenomenalnie dysponowanych Kroosa, Khedirę i Schweinsteigera i jest w stanie poprowadzić piłkę niczym po sznurku od jednego pola karnego do drugiego. Brazylijczyków sparaliżowała beznadziejnie stracona bramka na 0:1 po zdumiewającym błędzie w kryciu, na skutek którego Mueller miał mnóstwo czasu i miejsca na celny strzał po rzucie rożnym, a kolejne bramki powiększały szok i niedowierzanie drużyny Scolariego, ułatwiając Niemcom przeprowadzanie następnych zabójczych akcji. To był czysty triumf profesjonalizmu i doskonałego przygotowania drużyny do meczu nad dziecięcą naiwnością i brakiem umiejętności reagowania na przebieg wydarzeń na boisku.

Błędem jest zrzucanie odpowiedzialności za wynik na nieobecność Thiago Silvy czy Neymara, nieprawdą twierdzenie, że można było przewidzieć klęskę brazylijskiej drużyny na podstawie przeciętnych występów we wcześniejszych meczach. We wtorkowy wieczór reprezentacja Brazylii w pewnym momencie po prostu stanęła, przestała grać w piłkę, zupełnie straciła koncept, koncentrację i wolę walki. Aż chce się napisać wprost – żenada.

Tak sobie myślę, że jeżeli ktoś mógł zrobić coś takiego Brazylii – to właśnie Niemcy Joachima Loewa. Drużyna, która nie lubi kalkulować, nie chce cofać się taktycznie na swoją połowę, nie musi odpoczywać. Wynik mógł być wyższy, sam Mesut Oezil mógł przecież zadbać o to, żeby mecz zakończył się wynikiem 8:0 zamiast 7:1. Niemcom należą się najwyższe słowa uznania i szacunku - tym półfinałowym popisem trwale zapisali się w historii, niezależnie od tego co wydarzy się w finale. A już w październiku ta niesamowita drużyna przyjedzie do Warszawy, by zmierzyć się z reprezentacją Polski w meczu eliminacji do mistrzostw Europy...

Dziś drugi półfinał, w nim klasyczne starcie drużyn Holandii i Argentyny. Miejmy nadzieję, że tym razem obejrzymy widowisko emocjonujące i wyrównane - godne tej fazy turnieju.