Pożegnanie z ligą

Sezon 2011/2012 już za nami, jedni się cieszą, inni chodzą z głową w ramionach. Rok, jak co rok, powie ktoś z boku. Jednak tylko pod warunkiem, że nie uczestniczy od środka w tym wszystkim, czym jest nasza liga. Zaangażowanym, związanym z uczestniczącymi w niej zespołami emocje nie pozwalają na taki luksus. Analizując wydarzenia tego sezonu postanowiłem na chwilę oderwać się od ocen Legii Warszawa i pokusić się o podsumowanie zakończonych rozgrywek bardziej „globalnie”. Poprosiłem autorów czarnej-eLki o pomoc i wzięcie udziału w głosowaniu, miało ono na celu wskazanie jasnych stron zakończonych rozgrywek w wykonaniu naszych ligowców.

W naszej zabawie skupiliśmy się na tym, by wyłonić najlepszą drużynę, trenera, piłkarza oraz sędziego. Chodziło o to by przedstawić tych, którzy to zrobili na nas największe wrażenie w zakończonym sezonie. Aby było jasne chcę zauważyć, iż nie było żadnych kryteriów, dla jednych liczyły się wrażenia artystyczne, dla innych ogrom wykonanej ciężkiej pracy. Jedni docenili miejsce w tabeli na koniec tegorocznej rywalizacji, inni skupili się na różnicy pomiędzy przedsezonowymi przewidywaniami a osiągniętym wynikiem. Byli tacy, którzy wskazywali na konsekwencję i przejrzystość sędziowskich decyzji, ale też i tacy, którzy doceniali „nieobecność” rozjemcy na placu. Zasada była jedna, do każdej kategorii wpisujemy trzy kandydatury, pierwsza dostaje trzy punkty a ostatnia jeden. Dla porządku zaznaczę, iż maksymalna ilość punktów, jaką można było zdobyć to 18. Jak nam to wyszło? Wyniki wraz z uzyskanymi punktami oraz krótkim uzasadnieniem poniżej:

Drużyna:

1. Ruch Chorzów – 12 pkt.
2. Śląsk Wrocław – 11 pkt.
3. Legia Warszawa – 6 pkt.

Ruch Chorzów drużyną roku, to było więcej niż pewne. Biorąc pod uwagę fakt, z jakiego pułapu startowali „Niebiescy”, oraz fakt zachowania szans do „ostatniej minuty” zarówno na mistrzostwo jak i na puchar Polski. Nie udało się, to prawda, jednak nie zapominajmy, że Ruch był ekipą mającą grać o środek tabeli. Oczywiście pod warunkiem w miarę szybkiego zapewnienia sobie utrzymania w lidze, a to udało im się uzyskać ze sporą nawiązką. Brawa dla zespołu z Chorzowa, należą im się za walkę, za umiejętne wykorzystanie wszystkich słabości rywali. Tak niewiele brakowałoby ten XV tytuł w historii stał się faktem.

Śląsk Wrocław, bezapelacyjnie największy zwycięzca tego sezonu. Niby był wśród kandydatów do tytułu od samego początku, jednak trzeba przyznać, że na starcie został nieco zlekceważony przez Wielkich tej ligi. Bardzo szybko jednak pokazał, że będzie się liczył w walce o najwyższe trofea, a na półmetku odskoczył na cztery punkty. Biorąc pod uwagę skuteczność gry ekipy Lenczyka, niewielu wierzyło w udaną pogoń. Jednak w przerwie zimowej trener postanowił zmienić styl wrocławian na bardziej dojrzały, trzeba przyznać, że eksperyment wypadł fatalnie. Pan Orest jednak nie czekał, szybko wrócił do starych przyzwyczajeń. Chwile trwało zanim zespół powrócił na właściwe tory, ale w porę przebudziła się maszyna w zielono -biało - czerwonych barwach. W dodatku na tyle skutecznie by wygrać trzy ostatnie spotkania i zostać mistrzem polski ad. 2011/2012. Było ciężko, to fakt, jednak finał jakże szczęśliwy dla zawodników trenowanych przez Oresta Lenczyka. A zwycięzców się nie sądzi.

Legia Warszawa, ponoć największy przegrany sezonu 2011/2012. Ja się z tym jednak nie zgadzam. Oczywiście tak jak i reszta kibiców stołecznego zespołu, marzyłem o głównym trofeum, ale widząc grę zespołu jeszcze na jesieni nie spodziewałem się, że podopieczni Macieja Skorży dadzą radę nawiązać skuteczną walkę ze Śląskiem Wrocław. Zbyt wiele sił kosztowała warszawiaków walka na trzech frontach, chcąc być sprawiedliwym trzeba im oddać, że z zespołów grających w ostatnich latach na wiosnę w europejskich pucharach zdobyli najwięcej. Wydaje się, że do pełnego sukcesu zabrakło im tych cech, jakie zaprezentowali główni rywale. Umiejętności wykorzystania własnej siły (Śląsk Wrocław) jak i skorzystania ze słabości przeciwnika (Ruch Chorzów).

Trener:

1. Waldemar Fornalik – 14 pkt.
2. Orest Lenczyk – 9 pkt.
3. Pavel Hapal - 6 pkt.

Wybór Ruchu Chorzów na drużynę sezonu 2011/2012 determinuje nominację Waldemara Fornalika na najlepszego trenera. Trener „Niebieskich” w tym roku przeszedł samego siebie, nikt, ale to nikt nie przypuszczał, że trenowana przez niego ekipa może dojść tak daleko. Pomimo mnóstwa przeciwności, jakimi były ubytki kadrowe, niewielki budżet zmuszający do poszukiwań zawodników niechcianych, oraz ogromne problemy finansowe awansował do europejskich pucharów (o miejscu w lidze wspomniałem już wcześniej). W dodatku prowadzeni przez tego szkoleniowca zawodnicy nie tylko utrzymują wysoką dyspozycję, ale też wyraźnie podnoszą swoje umiejętności. Waldemar Fornalik doskonale potrafi wykorzystywać swoich graccy, a taktykę zespołu ustawia tak, aby ich cechy pomogły w odniesieniu kolejnych zwycięstw.

Orest Lenczyk to największy konkurent „Waldek Kinga”, jednak jego szanse zredukowała bardzo słaba dyspozycja prowadzonego zespołu. Jedynie umiejętne „tasowanie” składem w poszukiwaniu optymalnego ustawienia pozwoliły rzutem na taśmę zdobyć najcenniejsze trofeum. Trener Lenczyk nie kombinował, widząc fatalną formę swoich podopiecznych postawił na te elementy, które mogły przynieść zwycięstwo, w efekcie Śląsk Wrocław grał obrzydliwą, ale skuteczną piłkę (te dwie cechy odróżniają trenera Lenczyka od szkoleniowca warszawskiej Legii. Kto wie, może gdyby trener Skorża zastosował podobne metody teraz On byłby „number one”). Mając na uwadze końcowy sukces nikt tego jednak roztrząsał nie będzie. Niemniej jednak sposób gry i styl, jaki prezentowali podopieczni nestora naszych trenerów musiał odbić się na naszych ocenach. Zapewne afera „podsłuchowa” też odegrała swoją rolę, nie tak wyobrażam sobie relacje trenera z własnym zespołem. W tej konkurencji szkoleniowiec Ruchu również wydaje się bezkonkurencyjny.

Ostatnie miejsce na pudle przypadło szkoleniowcowi Zagłębia Lubin, Czechowi Pavlovi Hapalowi. Teoretycznie nie powinien być rozpatrywany, przejął zespół od Jana Urbana i... przegrał wszystko, co było do przegrania. Włodarze „Miedziowych” nie wykonywali jednak nerwowych ruchów. Runda wiosenne nagrodziła w pełni ich spokój, lubińskie Zagłębie było najlepszym zespołem drugiej tury rozgrywek. Dystansując nie tylko mistrza, ale całą stawkę zespołów z „ambicjami”. Co ciekawe u Hapala zaowocowało to, za co ganiony był/jest trener Maciej Skorża. Przez cały okres wiosenny krytykowany był za wystawianie bezproduktywnego Darvydasa Sernasa, nie dawano spokoju nabytkom niedawnego opiekuna MSK Žilina. Szkoleniowiec stał jednak murem za swoimi podopiecznymi, nie interesowały go ani opinie dziennikarzy, ani naszych rodzimych ekspertów. Osiągnął sukces i teraz to On jest górą, to jego metody są wychwalane, a im bliżej końca tym mniej głosów krytycznych. Niestety dla szkoleniowca Legii, jemu się nie udało, dziś to krytycy mają rację. To tylko pokazuje jak cienka jest linia dzieląca sukces od porażki.

Piłkarz:

1. Sebastian Mila - 14 pkt.
2. Danijel Ljuboja - 7 pkt.
3. Arkadiusz Piech – 4 pkt.

Klasyfikację na najlepszego piłkarza zwyciężył Sebastian Mila, przedstawiciel wymarłego gatunku. Jedyny piłkarz w naszej rodzimej lidze zasługujący na to by nosić „dychę” na plecach. Nie dość, że świetnie potrafi regulować tempo gry to jeszcze doskonale wykonuje stałe fragmenty gry. Te niezwykle rzadko spotykane w naszej lidze cechy powodują, iż Sebastian ma ogromny wpływ na grę swojego zespołu. Nie ma wątpliwości, Śląsk Wrocław z Milą i bez Sebastiana to dwie różne drużyny. Żaden inny zawodnik w Ekstraklasie nie miał aż takiego wpływu na swoją drużynę. Co ciekawe są tacy, którzy dostrzegają cechy prezentowane przez rozgrywającego wrocławian w Rafale Wolskim. Ja aż tak daleko bym się nie posuwał, przed młodym legionistą jeszcze daleka droga, aby faktycznie można było dostrzec w jego sposobie gry klasę Sebastiana. Choć niewątpliwie "Wolak" jest na dobrej drodze, to wciąż wiele treningów przed nim.

Aż takiego wpływu jak zwycięzca naszej klasyfikacji na swój zespół nie miał Danijel Ljuboja. Serbski internacjonał zrobił dla Legii bardzo wiele, ale Z drugiej jednak strony Danijel ma jedną przewagę nad piłkarzem Śląska, mianowicie potrafi zaprezentować swoje walory na tle rywali w rozgrywkach międzynarodowych. Sebastian „gasł” w meczach wrocławskiej drużyny, jakie ta rozgrywała w lidze Europy. Ljuboji jakby nie robiło różnicy gdzie występuje czy na stadionie w Łodzi czy na Łużnikach. Paradoksalnie najciężej grało mu się na placu budowy w Białymstoku czy na kameralnym obiekcie Podbeskidzia Bielsko-Biała. Trzeba jednak przyznać, że graczom z zachodu ciężko przestawić się na naszą ligową młockę. Coś mi jednak mówi, że i Leo Messi miałby problem z grą gdyby jeden z obrońców przeciwnika skupiał się tylko na kolejnych ciosach w jego plecy, gdy tylko na horyzoncie pojawia się piłka. Tyle, że sędziowie w Europie zwracają uwagę na takie faule, niby niewielkie, ale jednak przewinienie niepozwalające na normalną grę w piłkę. Serb pewnie by się przystosował, ale to wymaga jednak czasu. Ten sezon i tak należał do niego, aż niemożliwym wydaje się policzenie w ilu akcjach bramkowych swojej drużyny brał udział Danijel. Nie zawsze była to asysta, ale często to On swoim zagraniem umożliwiał rozwinięcie się akcji bramkowej (idealny przykład to gol akcja zakończona golem Kucharczyka z Ruchem Chorzów).

Trzecie miejsce w naszej zabawie zajął piłkarski wojownik, bo tak trzeba nazywać napastnika wicemistrza polski Arkadiusza Piecha. Nie tyle umiejętności, nie bajeczna technika, a właśnie serce do walki to znak firmowy napastnika „Niebieskich”. Potrafi porwać swoją grą kolegów, często jest tak, że wchodzi w mecz jak „buldog w kurnik”, a przeciwnicy tylko patrzą jak Arek po raz kolejny podnosi ręce w geście triumfu. Przy okazji wcale nie imponuje skutecznością, wcale nie ma jakichś specjalnych warunków fizycznych a jednak wcale jemu to nie przeszkadza raz po raz dochodzić do sytuacji strzeleckich. A, że potrafi zagrozić bramce przeciwników kilka razy w meczu to i skuteczność wcale nie martwi. Doskonale zastąpił Andrzeja Niedzielna a moim zdaniem nawet przeskoczył niedawnego i obecnego kolegę z zespołu. Jest tak dobry, że gdy sławniejszy kolega wrócił do zespołu to już nikt nie myślał o tym by to Piecha posadzić na ławce. Moim zdaniem powinno znaleźć się dla niego miejsce w szerokiej kadrze na euro, ale o tym decydują inni.

Sędzia:

1. Tomasz Musiał - 13 pkt.
2. Hubert Siejewicz - 10 pkt.
3. Dawid Piasecki – 2 pkt.

Najlepszym polskim arbitrem w sezonie 2011/2012 został Tomasz Musiał z Krakowa. Biorąc pod uwagę perypetie tego sędziego związane z debiutem w Ekstraklasie w sezonie 2010/2011, a raczej brakiem debiutu to można powiedzieć że przebył drogę od zera do bohatera. Dwa lata temu był obiektem drwin piłkarskiej Polski teraz jest na jej ustach w zupełnie innym kontekście. Jak widać dłuższe przebywanie z pielgrzymami na Jasną Górę zapewniło mu przychylność niebios a dobrze wykonywana praca zatarła tamto niefortunne wydarzenie. Należy docenić u tego arbitra to że bardzo dobrze „czuje” grę. Osobiście lubię sposób prowadzenia zawodów przez tego sędziego. Ustawia poprzeczkę dla czystej sportowej walki dość wysoko a jednocześnie potrafi zapanować nad zawodnikami i nie dopuszcza do tego żeby mecz przeistoczył się w rzeź niewiniątek. Nie nadużywa przy tym kartek a już praktycznie w ogóle nie stosuje popularnej u niektórych arbitrów metody „uspokojenie”meczu poprzez wykartkowanie zawodników. W 21 meczach pokazał 56 kartek co daje średnia 2,67 kartki na mecz. Także z tego powodu ma bardzo dobry kontakt z zawodnikami którzy doceniają sposób w jaki prowadzi zawody. Nic porozumienia między zawodnikami a arbitrem jest czasami wręcz namacalna a jak wiemy, i często widzimy, nie jest to sprawą prosta. Dodatkowo wybrał sobie bardzo dobrych asystentów w osobach Sebastiana Muchy oraz Jakuba Ślusarskiego. Musiał śmieje się że jest jak na sędziego w idealnym towarzystwie bowiem jego asystentami jest prawnik i lekarz ortopeda.

Drugie miejsce zajął w naszym rankingu Hubert Siejewicz z Białegostoku. W Ekstraklasie prowadzi zawody od sezonu 2004/2005 a więc sędzia zdecydowanie bardziej doświadczony od naszego zwycięzcy. Charakterystyczną cechą tego sędziego jest „wzrok bazyliszka”. Zawodnicy często wspominają że chcieli czasami coś wymusić na arbitrze albo przekonać go do swoich racji ale natrafiając na jego słynne spojrzenie nagle potulnieli. W tym sezonie dodatkowo zyskał uznanie po udziale w świetnym filmiku „Na podsłuchu” ukazującym pracę arbitra oraz jego komunikacje z asystentami. Sędzia który pozwala grać zawodnikom, dobrze stosuje przywilej korzyści. Jest sprawiedliwy i ustawiając sobie w meczu dozwolony u zawodników zakres agresywności praktycznie zawsze to realizuje niezależnie od sytuacji na boisku. Nie znosi boiskowych „jaskółek” i tępi je bardzo zdecydowanie. Nie boi się podejmować trudnych decyzji chociaż czasami sprawia wrażenie jakby zbyt długo analizował daną sytuację. Ostatnio zdarzają mu się momenty rozkojarzenia ale prawie nigdy w kluczowych momentach spotkania. Jest bardziej surowy od Tomasza Musiała. W 17 meczach pokazał 72 kartki co daje średnią 4,24 kartki na mecz. Ma bardzo dobrych asystentów w osobach Konrada Sapeli i Radosława Siejki.

Na trzecie miejsce na podium został zaciągnięty siłą Dawid Piasecki ze Słupska. Niestety różnica pomiędzy pierwszą dwójką a resztą stawki jest dość znaczna nie tylko w przyznawanych punktach ale także w postawie na boisku podczas meczów. Pozostali arbitrzy mieli bardzo wyraźne swoje wzloty i upadki dlatego w tym miejscu zamiast panu Piaseckiemu poświęcimy kilka słów pozostałym arbitrom. Czasami zastrzeżenia dotyczyły ich pracy, czasami współpracy z asystentami, czasami winni byli sędziowie liniowi. Mieli dobre okresy w tym sezonie ale także potrafili swoimi decyzjami może nie tyle wypaczyć wynik zawodów ale zepsuć widowisko. Zdarzało im się sędziować zbyt drobiazgowo albo nie rozróżniać ostrej dopuszczalnej walki od boiskowego bandytyzmu. Potrafili wstrzymywać dobrze zapowiadające się akcje nie stosując przywileju korzyści, czasami brakowało im odwagi przy podejmowaniu trudnych decyzji. Pomimo pewnych niedociągnięć to do tak skandalicznych decyzji naszym arbitrom na szczęście jeszcze daleko.

Miało być "globalnie" wybaczcie, więc moje częste nawiązania czy wręcz porównania do sytuacji Legii Warszawa, nie jednak mam zamiaru ukrywać, że wiele spraw postrzegam przez pryzmat wydarzeń w naszym klubie. To samo tyczy się zarówno trenera Skorży jak i jego podopiecznych. Łatwiej jest zrozumieć pewne zależności i wydarzenia na podstawie zachowań innych. Tak też właśnie, dlatego pozwoliłem sobie na włączeni do tej zabawy kilka kwestii, które to wydawały mi się bardzo podobne do tego, co przeżyliśmy na Łazienkowskiej 3. Czasem z jakże zupełnie odmiennym dla nas skutkiem. No cóż, piłka nożna to strasznie wredna dyscyplina.