Nagie miecze!?

Czy dzień 11 października 2014 roku zapisze się złotymi zgłoskami  w historii polskiego futbolowego oręża? Czy przywołane „nagie miecze”, pomnikowy archetyp polsko-niemieckich stosunków, tym razem symbolicznie obwieszczą, że król choć niedawno namaszczony, jest faktycznie nagi?

Czy mistrzowie świata są do pokonania i to przez chudopachołków z okolic siedemdziesiątej pozycji w rycerskim rankingu, czy też raczej po raz enty parweniusze przekonają się, że w rycerskie szranki nie mają po co stawać, odbierając lekcje pokory od teutońskich fechtmistrzów? A skoro tych zmożonych ranami, braknie, czy zbić na kwaśne jabłko wojów z nad Wisły i Odry mogą nawet knechci znad Renu i Łaby?

Ha, w naszych szeregach, już podnoszą się głosy, że czy to z pierwszym, czy to z drugim niemieckim zaciągiem mierzyć się napinając wszystkie muskuły nie warto, sromota porażki i tak jest pewna, a z zadanych ran przed dużo ważniejszym pojedynkiem ze szkockimi braveheartami  można się nie wygrzebać. Zatem wszystkie siły należy zachować nie na 11, a na 14 października ponieważ w tej dacie należy szukać przełomu, wygranej rozpoczynającej marsz po drugie miejsce w grupie? Tym samym mamy medialną kibicowsko-dziennikarską dyskusję. „Odpuścić” batalię z mistrzami świata, koncentrując się na równorzędnym, a przynajmniej wydającym się „w zasięgu” przeciwniku, czy też honorowo walczyć o całą pulę, bez kunktatorskich, zachowawczych założeń? Pierwszą opcję zda się w nieco zawoalowany sposób sugerował Mateusz Borek, zdecydowanym otwartym jej orędownikiem jest Andrzej Grajewski powołujący się na własną znajomość realiów futbolowych po obu stronach Odry, ci chcą uchodzić za realistów, optymistów twierdzących, że właśnie kiedy jak nie teraz jest największa szansa na odniesienie pierwszej wiktorii nad sąsiadem, na dodatek w królewskiej mistrzowskiej  glorii, jest chyba jednak więcej. Czyli nadzieja w narodzie nie ginie!? Fakt jest faktem, że już przed meczem rozbrzmiewają wewnętrzne gorączkowe polemiczne potyczki.

http://www.zamek.malbork.pl/uploaded/fck_files/image/obrazkiwydarzenia/2010/2010_grunwald_na_wesolo/grunwald_na_wesolo_GP.jpg

Od kibicowsko-dziennikarskich sporów dużo ważniejsze jest nastawienie trenersko-piłkarskie. Tu jednak jedno zastrzeżenie, przedmeczowe  werbalne deklaracje płynące i ze sztabu szkoleniowego i od samych zawodników, nie mają tu kompletnie żadnego znaczenia, wiadomo, że przed kamerami i mikrofonami będą zapewniać, że „dadzą z siebie wszystko”, „nikogo się nie boją, każdego można pokonać” i oni też „wychodzą na murawę, żeby wygrać” itp. itd. Jak będzie w rzeczywistości , to jednak dopiero 90 minut w sobotni wieczór pokaże. Już był sławny w gębie motywator, „kiełbasy w górę” zawsze zalecający, ale onegdaj przeciwko Angolom na Wembley siedmiu defensorów na plac desygnował, a cała jedenastka wyglądała jakby wyszła „z pełnymi portkami”.

Czy Nawałka jest przekonany że z Niemcami  trzeba stoczyć bój o trzy punkty, czy w odpowiedni sposób natchnie do tego swoich podopiecznych i czy oni wiarę swego pryncypała podzielą, a przy tym czy  faktycznie stać ich będzie na „mission impossible”, czy zamierzą siły na zamiary, czy zamiar okaże się nie podług sił, to stwierdzimy po meczu. Wówczas będą albo wiwaty, spazmy euforii, (najmniejszy głos krytycznej analizy przed kolejnym eliminacyjnym spotkaniem uzna się za obrazoburczy), albo „realiści” z ciężko skrywanym „triumfem” oznajmią, że przecież jakikolwiek pozytywny wynik nie miał prawa paść, skoro polska piłka to dno, to bajdurzących o szansach na wygraną z mistrzem świata należało w oczywisty sposób powysyłać do psychiatryków.  Albo, albo, emocjonalna opiniotwórcza skrajność - nasza chyba narodowa specjalność!?

Zanim to niechybnie nastąpi, jeszcze na spokojnie, do wybranej partii można się zapisać. Zatem niżej podpisany, iocosus twierdzi, że z niego… optymista! W wygraną z Germanami wierzę, choć Neuer, Mueller, Goetze, Schuerrle, Kroos, Hummels to fechtmistrze, a nie knechci, a rację ma i też Kamil Glik twierdząc, że ci którzy zastąpią wiekowych lub kontuzjowanych czempionów będą chcieli się za wszelką cenę wykazać, odpłacić się Joachimowi Loewowi za wykazane zaufanie, zatem i „osłabienie” może być jedynie pozorne. Mój optymizm nie wynika również z jakiejś wielkiej atencji wobec Adama Nawałki, ba, nawet wręcz przeciwnie, raczej dotychczasowymi decyzjami jestem rozczarowany niż zbudowany. Wybraniec Zibiego przez rok czasu zda się nie rozwiązał żadnego problemu gnębiącego kadrę od 2008 roku, od zwycięstwa w Chorzowie z Czechami. Czarodziejskiej różki elegancki pan Adam niestety nie posiadł przynajmniej w sparingach jej nie użył, repra cały czas stanowi raczej zlepek piłkarzy, indywidualistów niż dobrze rozumiejący się i zgrany kolektyw. Lewy jak bywał osamotniony w ataku, tak ciągle nim pozostaje, cztery bramki z amatorami z Gibraltaru nie są pod tym względem probierzem. Lewego obrońcy selekcjoner nie znalazł, w najważniejszych meczach sezonu być może wybiegnie na plac piłkarz, który w kadrze na tej pozycji nigdy nie grał, czyli Artur Jędrzejczyk. W reprezentacji jest wakat w linii pomocy i na pozycji „8” i „10”, na skrzydłach przy absencji  Błaszczykowskiego pewniaków brak, Grosik od udanego występu z Gibraltarem zaliczył tylko 70 minut w Ligue 1, Rybus na kadrze permanentnie nie pokazuje tego na co go stać. Kwestia kapitana reprezentacji, a w zasadzie chyba źle skrywana ambicjonalna rywalizacja o liderowanie na kadrze cały czas się tli, brzydko pachnie, truje atmosferę, jest nierozwiązana . Ostatnia moja przykra refleksja, w eliminacje do Euro 2016 wkraczamy z subiektywną oceną posiadania najgorszej pary środkowych obrońców na przestrzeni  ostatnich kilku dekad.

Co mi karze zatem sądzić, że możemy pokusić się o wygraną z najlepszą ekipą globu?

Zaklęcia! No przecież w końcu po sześciu latach jakiś mecz z czołową drużyną powinniśmy wygrać, nawet przypadkiem, dlaczego nie z triumfatorami mundialu, przecież  każdy futbolowy spec twierdzi że poziom się wyrównuje, Portugalię ogrywa Albania, a Hiszpanów Słowacja. Zachodnich sąsiadów ostatnio pokonali i siatkarze i piłkarze ręczni i nawet koszykarze, jesteśmy w grach zespołowych zmorą Niemców, winniśmy się im śnić po nocach, ale żeby to się ziściło futboliści muszą prawem serii wziąć przykład z kolegów z  innych dyscyplin. Palec boży sprawił, że Kuba Błaszczykowski jest ciągle kontuzjowany, być może dzięki temu zespół skonsoliduje się wokół Lewego, przysłowiowy „brak chemii” przestanie być reprezentacyjnym problemem. Kamil Glik udowodni w końcu, że to włoscy kibice mają rację opiewając kapitana Torino pieśniami, wbrew wątpiącym w talent sceptykom pokroju iocosusa. Łukasz Szukała w polu karnym przy rzucie rożnym stanie na palcach, dzięki temu piłka uderzy go w głowę doprowadzając do rozpaczy bezradnego Neuera.

Jestem optymistą! A nawet jeżeli przegramy, to przecież korona nam z głowy nie spadnie, bo nie my ją nosimy, niech kto inny się przejmuje, 11 października nie mamy nic do stracenia. Kontuzje mogą się przydarzyć i podczas treningu, rozruchu, oszczędzać się na Szkotów nie ma sensu.  Lewy, Piszczek, Krychowiak, Glik mecze co trzy dni powinni wytrzymać, zgodnie ze statusem graczy o już międzynarodowej renomie, na pozycjach „uzupełniających” niech Nawałka rotuje bo i tak „pewniaków”  na nich nie posiada, a być może odkryje „swoich” Bronowickich, Golańskich.

Odnośnie samego trenera, nie oczarował mnie, do tej pory drużyny nie odmienił, Davidem Copperfieldem  się nie okazał, ale …  ale Jerzy Engel zanim złamał pewną klątwę to w pierwszych sześciu sparingach smaku triumfu nie zaznał, do Kijowa z reprą na początku milenium jechał nie z większymi nadziejami, aniżeli obecnie ma prawo posiadać Nawałka.

Grajmy zatem o pełną pulę, o trzy punkty, o historyczne zwycięstwo, a jakim składem? Dziennikarskie wróble ćwierkając  anonsują  następujące personalne ustawienia:

                  
Skład nasz wielce prawdopodobny z uwzględnieniem  wymieniających się na pozycjach Lewandowskiego z Milikiem, jednakże… jednakże mam nadzieję, że to mimo wszystko ściema. Oczywiście trener dokonuje jak najbardziej adekwatnych z jego punktów widzenia wyborów, a kibic jedynie może sobie popitolić, ale jeżeli  już, to skoro na zgrupowaniu przed meczem z Gibraltarem był ćwiczony modny obecnie schemat  z trójką środkowych defensorów, to niech on będzie właśnie realizowany!?

Dotychczas defensywa była naszą piętą achillesową, zatem z mistrzami świata zaryglujmy środek własnego przedpola, trójką obrońców z dwoma defensywnymi  pomocnikami, a ciężar przechodzenia z obrony do ataku niech przejmują  Piszczek z Rybusem - boczne wahadełka. Dla tego drugiego taka pozycja, o ile w destrukcję włożyłby pełne zaangażowanie i koncentrację, nie zaniedbując przy tym ofensywnych wycieczek, być może okazałaby się strzałem w dziesiątkę!?

Pitolniczego wyjaśnienia wymagają jeszcze dwie pozycje. Czy 32-letni Sebastian Mila zbawi reprezentację? Być może nie, ale przyszło mi do głowy takie wspomnienie z piłkarskiej prehistorii, z roku 1980. Otóż w ówczesnym Euro rozgrywanym we Włoszech, czarnego konia czyli Belgię doprowadził do finału filigranowy 35-letni środkowy pomocnik Wilfried van Moer. Rok wcześniej powrócił do belgijskiej kadry po pięcioletniej przerwie, a o jego wpływie na grę niech świadczy fakt, że w tymże roku w plebiscycie Złotej Piłki France Football zajął czwarte miejsce za takimi tuzami: 1.Rummenigge, 2.Schuster, 3. Platini.  Może i przed  Sebastianem na wzór Wilfrieda dopiero apogeum reprezentacyjnych futbolowych osiągnięć. Posiada niewątpliwie osobowość, charakter, umiejętności piłkarskie, gorzej z motoryką, ale przy trenerze Pawłowskim Mila staje się im starszy tym chudszy, a zatem i żwawszy, dynamiczniejszy. W Warszawie Mila to raczej kibicowska „podpadziocha”,  ale gdyby tak Kuchy jakąś zwycięską brameczkę Niemiaszkom załadował, przekonałby ostatecznie największych wobec siebie malkontentów. Klepać mistrzów świata to my raczej nie będziemy, szans trzeba szukać w szybkim rozegraniu, w rzucaniu prostopadłych piłek za plecy obrońców i to tak żeby „libero” Neuer do nich dobiec nie zdołał, a zdaje się że właśnie Kucharczyk byłby w stanie go ewentualnie ubiec. Wolę w gazie legionistę, aniżeli formy szukającego Milika, lub równie szybkiego, ale ostatnio mało grającego Grosika.

Tyle kibicowskiego pitolenia, jaki skład desygnuje Adam Nawalka ostatecznie przekonamy się w sobotni wieczór, z jakim nastawieniem wyjdą piłkarze – również. Jeżeli zagrają z determinacją, zaangażowaniem, pomysłem, współpracując na murawie, błędy im odpuszczę, każdy wynik jako kibic zaakceptuję. Nie zdziwię się jak przegrają, ale jak wygrają również. Czyli obstawiam... 1:1!