Grupa śmier... telnej nudy?

To co zaprezentowali nam wczoraj reprezentanci trzech krajów należących do największych futbolowych potęg Starego Kontynentu wzmacnia zasadność stawiania pytań o przyszłość międzynarodowych imprez piłkarskich i w ogóle futbolu w wydaniu reprezentacyjnym. Takiego 'chodzonego' próżno szukać w Lidze Mistrzów, La Lidze, Premier League, czy innym mateczniku tych wszystkich milionów euro, które wysypały się wczoraj na murawy obiektów w Charkowie i Lwowie.

Oczywiście rasowy fan futbolu będzie umiał wytłumaczyć sobie przebieg wczorajszych gier. W sumie to bardzo proste - przecież mocarze 'grupy śmierci' mierzą w tytuł mistrzowski, forma jest zatem przygotowana w sposób taki, żeby systematycznie rosła. Nie da się zacząć imprezy z wysokiego pułapu, a następnie utrzymać dyspozycję przez trzy tygodnie, elementarz. Niech będzie. Ale co wycierpieliśmy wczoraj wiemy chyba tylko my, którzy gremialnie zasypialiśmy przed odbiornikami.

Zaniepokoili mnie Niemcy, mimo że zwycięscy. Niemiecki futbol z turnieju w RPA stanowił nową jakość w piłce reprezentacyjnej - dynamika i precyzja szybkiego ataku w wykonaniu naszych zachodnich sąsiadów chwilami zapierały dech w piersiach. Wczoraj po tych walorach nie było nawet śladu.

Portugalczycy? Mecz przegrał im Pepe, a w czoło najintensywniej z całego zespołu kopał się Nani. Real Madryt i Manchester United w akcji. Niech wczorajsze przygody portugalskich wirtuozów kopanej będą przestrogą dla wszystkich tych, którzy naiwnie wierzą, że dortmundzkie trio jest w stanie samodzielnie wygrać dla reprezentacji Polski cokolwiek.

Wreszcie Holendrzy. Piłkarskie roboty, zawodnicy kompletni. Obrońcy, którzy poradziliby sobie jako skrzydłowi i napastnicy, którzy z pewnością nie zawiedliby na środku defensywy. Cóż z tego? Jak widać było na załączonym obrazku, nawet takim asom nie jest łatwo o zwycięstwo w meczu, w którym nie są w stanie wygrać z przeciwnikiem pojedynku biegowego, a piłka płata figle tak wybornie wyszkolonemu piłkarzowi jakim bezdyskusyjnie jest Robin van Persie.

Zawód, zawód, po trzykroć zawód!

Bohaterami drugiego dnia mistrzostw są natomiast Duńczycy.

Duński futbol po prostu uwielbiam. Reprezentuje on sobą przynajmniej kilka zalet i jakości, które z ogromną ochotą zaimplementowałbym w polskiej reprezentacji. Choćby tę niezwykłą twardość i odporność psychiczną, które sprawiają, że Duńczycy co do zasady nie pękają na wielkich imprezach. Albo tę konsekwencję w realizacji obranej metody budowy zespołu, dzięki której duński futbol to nieodmiennie gra świetna taktycznie, oparta na wypracowanych w pocie czoła automatyzmach. Morten Olsen, trener który przepadł w kilku eliminacjach do wielkich imprez, który w mistrzowskich turniejach notował bolesne porażki z Anglią, Czechami i Japonią, nadal piastuje eksponowane stanowisko, gwarantując swoją osobą określony poziom i jakość wykonywanej pracy. Wyobrażacie sobie coś podobnego w cyklofrenicznym polskim futbolu?

Z Duńczykami zaprzyjaźniłem się już jako dziesięcioletni chłopak podczas mundialu w Meksyku w 1986. Wtedy 'duński dynamit' potrafił złoić Urugwaj tak, że świat zobaczył w nich kandydatów na przyszłych mistrzów świata, tylko po to, by w 1/8 finału pozwolić... rozbić się w pył niepozornej wtedy Hiszpanii. Później Duńczycy zniknęli mi z pola widzenia, by wrócić w 1992. Oczywiście nie wierzyłem w nich ani przed decydującym o wyjściu z grupy meczem z Francją, ani przed półfinałem z Holandią, ani przed finałem z Niemcami. Jak było - wiemy. A Brian Laudrup i Flemming Poulsen okazali się być zawodnikami po prostu genialnymi. Po tamtym zdumiewającym triumfie, Duńczycy znów gdzieś się zapodziali, aż do 1998 roku. Wtedy na francuskich boiskach zafundowali widzom fenomenalne widowiska w fazie pucharowej, najpierw niespodziewanie miażdżąc faworyzowaną Nigerię, a następnie wydając ciężki bój doskonałej Brazylii. Właśnie tamten mecz z Brazylią, choć przegrany 2:3, doskonale obrazował ducha duńskiej drużyny, która nie prosi wielkiego przeciwnika o najniższy wymiar kary, lecz bezczelnie policzkuje go natychmiast po rozpoczęciu meczu. Skarcona, nie załamuje się, lecz odrabia straty, a kiedy wreszcie ostatecznie pada i przegrywa mecz, każdy zawodnik z całą pewnością ma prawo twierdzić, że zrobił absolutnie wszystko co było w jego mocy. Zawodowcy, twardziele, prawdziwy mężczyźni. Po 1998 Duńczycy grali potęgom na nosie jeszcze w Korei i Japonii (Francja), w Portugalii (Włochy), by potem na kilka lat osunąć się w przeciętność, między innymi nadspodziewanie łatwo pozwalając się wypchnąć za burtę mistrzostw w RPA Japończykom. Ale znów tu są skubańcy. Bez talentów na miarę Prebena Elkjaera Larsena, braci Laudrupów, Poulsena czy Tomassona. Zespół co najwyżej przeciętny, ubogi w piłkarską jakość, ekipa konstruowana z wyrobników, którym trudno było dawać jakiekolwiek szanse w najtrudniejszej grupie Euro, w której gwiazdorem linii ataku jest utalentowany Nicklas Bendtner, który jednak tyleż przypomina Zlatana Ibrahimovicia, co i... Julka Kruszankina. Żeby wyjść zgrupy, Duńczycy potrzebują jeszcze jednego cudu. Czy im się uda - nie wiem. Ale żywcem nikt tych gości na pewno nie weźmie.