Nasz Murzyn

Pamiętamy wiersz dla dzieci Juliana Tuwima „Murzynek bambo w Afryce mieszka”. Zgodnie z wykpiwaną, wszechobecną „poprawnością wszelaką” jest obecnie piętnowany i przywoływany jako negatywny przykład.

Ale co jest złego w "Murzynku Bambo"?

- Istnieje coś takiego jak dyskryminowanie niezamierzone, a nawet nieświadome. Mamy dobre intencje, chcemy być przeciw rasizmowi, ale nam to nie wychodzi. Proszę sobie wyobrazić, że nawet w wypowiedziach działaczy antyrasistowskich można znaleźć deprecjację. Liczy się nie to, co chcemy powiedzieć, ale to, co swoimi słowami powodujemy. Zaczęliśmy szukać polskich tekstów, które wywołują protesty u mniejszości. Tak dotarliśmy do Tuwima i teledysków Arki Noego. Autor "Murzynka Bambo" sam był dyskryminowany i można założyć, że nie miał złych intencji. Ale tekst powstał w czasach, gdy Polska marzyła o koloniach. Ten kontekst jest tu bardzo ważny. Tuwim chciał pokazać dzieciom, że nie ma nic strasznego w małym Murzynku. To łobuz taki jak my sami. Ale we współczesnych książeczkach dla dzieci ten Murzynek jest w spódniczce z liści palmowych, z bananem w ręku, w słomianej chacie. To obraz czysto kolonialny, a przecież dzisiejszy kontekst jest inny. Tuwim pisze o nim "ten nasz koleżka". Dziś "koleżka" to określenie lekko obraźliwe, to ktoś, kogo traktujemy pobłażliwie, to nie partner. Obraźliwy "bambus" też prawdopodobnie pochodzi z tekstu Tuwima - od imienia Bambo (...)  mówimy zwykle "Murzyn". Obraz takich osób w Polsce jest brutalny. Myślimy o nich, że są głupi, brudni i że śmierdzą. Stąd powiedzonka typu: "śmierdzi jak z murzyńskiej chaty", "ciemno jak w dupie u Murzyna". Kojarzą się z zacofaniem, biedą, niewolnictwem. Możemy przecież powiedzieć o kimś, kogo wykorzystujemy, "to jest mój biały Murzyn". To wszystko negatywne konotacje.

Dr Tomasz Piekot, językoznawca z Uniwersytetu Wrocławskiego prowadzi badania nad dyskryminacją ze względu na kolor skóry. (wroclaw.gazeta.pl)

Gdy czytam o buczeniu na stadionie:

„Zwyczaj ten jest u nas praktykowany już od kilku pokoleń. Gdy zaczynałem swoją przygodę ze stadionem, w połowie lat 90-tych, to już wtedy się buczało, tak jak krzyczało na Widzew "Żydy", a na liniowego "chujowy". Jest to część naszego kibicowskiego rzemiosła, a nie rasizm. Rzemiosło, które i tak przez ciągle postępujący i politycznie poprawny modern football jest już ograniczone do absolutnego minimum. (...) Raz jeszcze powtarzam, buczenie nie jest rasizmem w takim względzie i obszarze jak nam się to próbuje wmówić. To jest przede wszystkim deprymowanie przeciwnika, może i ostre, ale jednak tylko deprymowanie, w dodatku jedno z wielu. Jak byśmy byli rasistami, to i Dossę byśmy też wybuczeli.”  źródło: forum.legionisci.com

To autor tych słów jawi mi się z niczym Julian Tuwim z wierszykiem dla dzieci. Intencje szczytne i honorowe u obu, a że jacyś doktoranci jajogłowi, propagują tezy zgodne z dominującą „poprawnoiscią polityczną, moralną, etyczną” to problem ich lewackiej proweniencji,  którą chcą narzucać. Można wyjść z takiego założenia i je pielęgnować, rozpowszechniać, z równie czystymi intencjami  stworzyłem zatem poemat kibicowski dla Dossy:

Murzynek Dossa w Warszawie mieszka,
Czarną ma skórę ten nasz koleżka.

Trenuje  pilnie przez całe ranki
Dla swej murzyńskiej sławy i kaski.

A gdy na stadion z szatni wybiega,
Psoci, figluje - to jego praca.

Aż Trener krzyczy: "Dossa, łobuzie!"
A Dossa czarną nadyma buzię.

Trener powiada: "Napij się mleka",
A on za bramkę szybko ucieka.

Trener powiada: "Idź do kąpieli",
A on się boi, że się wybieli.

Lecz Trener kocha swojego synka,
Bo dobry chłopak z tego Murzynka.

Szkoda, że w Polsce czarny, wesoły,
Z małpy odgłosem jest kojarzony.

No wieńczące przesłanie pozytywne, poprawne... Tylko czy aby na pewno Dossie ten cały niewinny wierszyk by się spodobał!?  Jak byśmy byli rasistami, to i Dossę byśmy też wybuczeli. – no nie, „naszych Murzynów” nie ruszamy!!!

Była gwiazda serialu "Rodzina zastępcza" w programie 'Studio TTV" przypomniała pewne zdarzenie z przeszłości, kiedy została zaczepiona przez wracających z meczu kibiców.

"Próbowałam uniknąć kontaktu z nimi, odsunąć się jakoś... W którymś momencie [doszło już do tego], że zaczęli sobie mną rzucać, krzycząc cudowne hasła typu: 'Polska dla Polaków', 'White Power'... Wpadłam na któregoś z panów, który stał pod latarnią. On mnie złapał, popatrzył na mnie i krzyknął: "'Co wy, telewizji nie oglądacie? Przecież to nasz murzyn!'" - zakończyła opowieść Aleksandra Szwed. (film.interia.pl)

Jeszcze taka rasistowska refleksja, rozpętywanie napinki  jacy to kibice są rasistami, oczywiście ci niedobrzy, nienawidzący wszystkich, niepoprawni do szpiku kości, ci źli kibole z Żylety, jest wielokrotnie podszyte hipokryzją. Ot służy, żeby jedna strona dowaliła drugiej stronie, żeby się utwierdzić jak bardzo jest durnowata, a że samemu coś tam niekiedy się wymsknie o „asfalcie” to już insza inszość.  Zamiast zacietrzewionej dwustronnej napinki, lepiej znajdować  pozytywne efekty, sygnały.

Pełna aprobata dla Jurasa i przypomnienie:

„Zacząłem odróżniać dobro od zła, wyciągać konsekwencję swoich słów czy czynów. Zacząłem samodzielnie myśleć. Czy udawałem małpę, kiedy do piłki dochodził czarnoskóry zawodnik? Tak. Świat się zmienia, futbol się zmienia. Ludzie się zmieniają. Ja po prostu dorosłem. Poznałem historię mojego kraju i okrzyk ”Auschwitz Birkenau” już nie był dla mnie żartobliwą zaśpiewką. Podczas sportowej kariery poznałem wielu czarnoskórych zawodników, z którymi po zawodach chodziłem na piwo. „Małpowanie” przestało mnie już bawić. (...) Możemy, my kibice Legii Warszawa, a tak nazywam każdego, którego dobro klubu jest na pierwszym miejscu, najprościej mówiąc OGARNĄĆ SIĘ. Znajmy umiar w naszych działaniach, poznajmy konsekwencję. Dogadajmy się kiedy można, a kiedy nie wypada poszaleć. Nie ma mowy o drastycznych zmianach w życiu kibicowskim. Absolutnie. Świat Kibica piłki nożnej jest specyficzny i tak fascynujący, że trwam w nim już tyle lat. Nie ma Żylety bez opraw i fanatycznego dopingu. Może być natomiast wspólne ustalenie kiedy, gdzie i jak. Wspólne z klubem. Nikt nam nie zabierze naszej „kibolskiej” tożsamości. Nigdy! Jeżeli chcemy, aby Legia Warszawa była klubem europejskim z prawdziwego zdarzenia, to czas, abyśmy my kibice, zrobili również mały krok w tym kierunku.” (http://www.worldofbetsafe.com/pl/juras-blog/juras-blog-lokerenska-czkawka/)

Dobrze że ten kierunek został zaaprobowany, oby w nim wytrwać i żeby nie okazał się tylko sloganem.