Para piętnaście, cz. 3

i. Cztery do zera? Nie róbmy z siebie frajera.

Wielu piłkarskich szkoleniowców reaguje oburzeniem, gdy ich praca oceniana jest na podstawie tego, czy piłka wpadła do bramki, czy też nie.

Choć podobne stanowisko wygląda jak niedroga próba ucieczki przed odpowiedzialnością za (ewentualną) porażkę, nie sposób nie przyznać mu swoistej racji. Bo przecież rolą seniorskiego trenera jest nakreślenie sposobu, w jaki jego podopieczni mają atakować bramkę rywala i bronić dostępu do swojej oraz przygotowanie ich do wykonania tego zadania. W przypadku selekcjonera reprezentacji ten ostatni obowiązek ma bardzo wąski zakres, sprowadza się niemal wyłącznie do doboru właściwego personelu kopiącego. Tym bardziej jednak trudno takiego selekcjonera obarczać odpowiedzialnością za to, gdzie poleci futbolówka kopnięta przez któregoś z zawodników.

Biorąc to wszystko pod uwagę, sobotni mecz reprezentacji z Gruzją został przez Adama Nawałkę koncertowo spartaczony. Przez grubą większość meczu Biało-Czerwoni wyglądali jak za późnego Beenhakkera: czterech obrońców, przed nimi dwóch typowych przecinaków, a dalej reszta, biegająca po boisku bez widocznego ładu i składu, ewidentnie w myśl nieśmiertelnej zasady „jakoś to będzie”. Dodatkowo do sześćdziesiątej którejś minuty grali w okrojonym składzie, albowiem na placu przebywał – dla niepoznaki przebrany w biały trykot – dwunasty Gruzin. Peszkadze? Przeszkadze? Jakoś tak. Dobre serce naszego selekcjonera niewątpliwie trzeba pochwalić, jednakowoż tolerowanie tego sabotażu przez ponad godzinę to chyba jednak zbytek altruizmu.

OK., zrzędzenie po meczu wygranym 4:0 zakrawa na idiotyzm. Zadanie zostało wykonane, a co do sposobu, to obyśmy dożyli takich czasów, gdy będziemy mieć podstawy, by kręcić nań nosem. Niemniej jednak, euforia po tym wskazaniu nie zakrawa, tylko stanowi idiotyzm. Do końca eliminacji pozostały bowiem jeszcze trzy poważne spotkania (Gibraltaru, z całym szacunkiem, nie liczę). Po dotychczasowych grach nasza kadra wygląda jak co najwyżej średni jeździec, którego ni z gruchy, ni z pietruchy wsadzono na bardzo wysokiego konia. Czy pogalopujemy na tym rumaku na francuskie boiska, czy też tuż przed metą spadniemy zeń na łeb, na szyję – czas pokaże.

ii. Agonia Korony, odc. tysionc pińcet sto dziewińcet.

W Trybunie Lu... eee... na Weszło! pisali niedawno o tym, jak to Komisja Licencyjna w pocie czoła pracuje na rzecz tego, by polska piłka rosła w siłę, a ludziom (ciekawe którym?) żyło się dostatniej. Ba, mało że pracuje! Efekty jakie! Sezon stary już się skończył, nowy jeszcze nie zaczął, a tu już wiadomo, że wszystkie kluby, co do sztuki, mogą grać! Znaczy chyba, że pieniąchy mają zdrowe jak, nie przymierzając, rumiane liczko traktorzystki Maszy. I wszystko byłoby pięknie niczym na plenum KC, gdyby parę dni temu nie gruchnęła wieść, że Korona Kielce żebrze w ratuszu o niemal trzy miliony złotych dofinansowania.

Nie no, jasne. Nihil novi sub sole. Kieleccy szantażyści podobne szopki odstawiali już kilkakrotnie i – jak do tej pory – zawsze udawało im się wyrwać dodatkowe sianko. Za każdym razem jednak miejscy rajcy bulili haracz z coraz to większym niesmakiem i wcale niewykluczone, że wreszcie powiedzą „basta!”. A wtedy Złocisto-Krwiści nie przystąpią do rozgrywek (w chwili obecnej mają ledwie kilku piłkarzy na zawodowych kontraktach, nowych podpisywać nie mogą).

Jak to się ma do starań Komisji? Podobno nie działa ona na podstawie ogólnego wrażenia, tylko twardych dowodów, znaczy dokumentów. Coś tu śmierdzi, nieprawdaż? Albo Koroniarze przedstawili działaczom trefne papiery, albo całą tę Komisję można zwyczajowo o kant dupy...

iii. Kapitalistyczni wyzyskiwacze, czyli mój wkład własny w renesans sztuki epistolarnej.

Panie Mioduski, panie Leśnodorski, panie Wandzel!

Nie jestem, ani nigdy nie byłem kibicem Legii Warszawa. Jest to jedyny powód, dla którego nie przestanę nim być właśnie teraz, gdy doszły mnie wieści o waszym skandalicznym postępowaniu wobec Ochotniczej Straży Pożarnej Sulejówek – Miłosna.

Jako się rzekło, nie jestem kibicem waszego klubu. Niemniej jednak, w wielu dyskusjach – również z fanami drużyny z ul. Łazienkowskiej! – stawałem w obronie waszych poczynań, podkreślałem pozytywne aspekty waszych działań, ba!, zdarzało mi się nawet stawiać was za wzór ludzi profesjonalnie zarządzających klubem, umiejących wnieść do zmurszałego, zdziałaczałego środowiska polskiej piłki odrobinę ożywczej świeżości. Jakże głupi byłem i naiwny, o jakże! Teraz jednak łuski wreszcie spadły z moich oczu. Jasno i przejrzyście widzę wasze szkaradne, wiecznie wykrzywione żądzą zysku oblicza. Biznes! Biznes! Biznes! Tylko on wam w głowie! W jego imię gotowiście do najpodlejszej nawet wszeteczności. Za marne trzydzieści pięć tysięcy złotych – co to dla was?! – potrafiliście zniszczyć sens społecznikowskiego życia kibiców waszego klubu, sulejowskich strażaków, od dwudziestu lat w pocie czoła, z narażeniem własnego zdrowia przykładających rękę do tego, by mogły odbywać się mecze waszej drużyny.

Kończę już pisanie do was. I tak poświęciłem wam zbyt wiele czasu. Zwrócę się teraz do (byłych, mam nadzieję) kibiców Legii Warszawa. Bracia! Doskonale rozumiem, jak niełatwo jest wyrzec się kibicowania klubowi o pięknej, niemal stuletniej, obfitującej we wspaniałe momenty historii. Wiem, że dla wielu z Was Legia jest jak Matka. Wiem też jednak – jako i, tuszę, Wy wiecie – że są na tym świecie złym rzeczy ważne i ważniejsze. Nie pozostańcie więc obojętni na hańbę, jaką okryty został klub z Łazienkowskiej.

Chicago Fire to też całkiem fajna ekipa.