Polska z awansem!

Reprezentacja Polski pokonała Irlandię 2:1 w meczu eliminacji do mistrzostw Europy i zapewniła sobie miejsce wśród dwudziestu czterech reprezentacji, które w czerwcu przyszłego roku będą rywalizować we Francji o miano najlepszej drużyny kontynentu.

Niedzielny mecz nie był pokazem futbolu na najwyższym poziomie, ale dostarczył tego, co najbardziej pociągające w sporcie – emocji. Irlandzka gonitwa za remisem była nieporadna, niemrawa, prowadzona z wykorzystaniem najprostszych środków, jednak do ostatniego gwizdka sędziego nikt nie mógł zagwarantować, że na boisku nie wydarzy się coś, co odmieniłoby losy rywalizacji. Na szczęście fortuna nie spłatała psikusa drużynie lepszej – bo Polska bez wątpienia była drużyną lepszą - i mogliśmy świętować zasłużony awans.

To była dobra jesień dla naszej reprezentacji. Mecz z Niemcami został wprawdzie 'planowo' przegrany, ale w pierwszej połowie oglądaliśmy wyśmienity piłkarski spektakl, który pokazał, że nasza kadra zaczyna wierzyć w to, że jest w stanie sprawić kłopoty mocarzom nie tylko dzięki kontratakom wyprowadzanym z głębokiej, rozpaczliwej wręcz defensywy, jak to miało miejsce w historycznym zeszłorocznym zwycięstwie nad mistrzami świata. Potem przyszedł mecz ze Szkocją, niektórzy rzekną cudem zremisowany w ostatniej minucie, jednak jakże odmienny był to mecz niż ten zakończony identycznym wynikiem rok temu. Wtedy Szkoci górowali nad nami organizacją gry, przygotowaniem taktycznym, sprawiali wrażenie drużyny bardziej pewnej siebie, lepiej wiedzącej o co jej chodzi na boisku. Tym razem  drużyny zamieniły się  rolami. Wprawdzie traciliśmy bramki po fenomenalnych uderzeniach szkockich piłkarzy, ale od początku do końca to my prowadziliśmy grę, chcieliśmy dominować, atakować, wygrać, demonstrując wyraźny postęp w piłkarskim rozwoju w stosunku do rywalizacji sprzed dwunastu miesięcy. Wreszcie nadszedł mecz z Irlandią. Ciekaw jestem czy podczas meczu był ktoś, kto choć raz nie zakrzyknął, że przecież musimy wygrać i każdy inny wynik będzie kompromitacją, bo Irlandczycy prezentują mierne umiejętności piłkarskie i prymitywnie toporny, fizyczny styl gry. Gdzie im do naszych Lewandowskich i Krychowiaków. Ale ci Irlandczycy jeszcze wiosną potrafili nacisnąć nas tak, że w drugiej połowie 'oddychaliśmy rękawami', a w dwumeczu z Niemcami zdobyli więcej punktów niż Polska, bo aż cztery. Nie jest to drużyna, której łatwo strzelałoby się bramki, a my strzeliliśmy im dwie w jednym meczu, dokonując tej sztuki jako jedyni w tych eliminacjach. Zatem – to była po prostu bardzo dobra robota w wykonaniu naszej kadry, bez dwóch zdań.

To sukces trenera Nawałki, który wykazał się bardzo ważną cechą selekcjonera – konsekwencją. Nawałka nie stracił wiary w wybraną przez siebie grupę ludzi, a ci pięknie się mu odpłacili, jak ciągnięty 'za uszy' w pierwszych miesiącach pracy Nawałki z kadrą Milik, czy jak Mączyński, którego obecność w składzie reprezentacji wywoływała swego czasu tyle ostrej krytyki, co i zwykłych drwin, a który zagrał znakomite wręcz mecze przeciw Szkocji i Irlandii.

Awans jest również sukcesem najważniejszych piłkarzy w kadrze, którzy udźwignęli ciężar odpowiedzialności i potrafili pociągnąć za sobą pozostałych. Lewandowski jeszcze niedawno był wygwizdywany na meczach reprezentacji i sfrustrowany, uciszał... własnych kibiców. Dziś Lewandowski tyra dla kadry jak wół, nie tylko strzelając dla niej mnóstwo bramek, ale i wspierając kolegów doświadczeniem i piłkarskim sprytem. Albo Krychowiak – w meczu z Irlandią chwilami przemotywowany, chcący być wszędzie i uczestniczyć w każdej akcji, ale jednak poruszający się między pomocnikami gości z kunsztem świadczącym o tym, że to piłkarz z innej futbolowej galaktyki niż ambitni Whelan czy McClean. Dodając do tego solidność Glika i Fabiańskiego, trzeba powiedzieć, że ci, którzy mieli nie zawieść, rzeczywiście nie zawiedli.

Co dalej? W przypadku poprzednich awansów do wielkich imprez, selekcjonerzy kadry zmagali się z problemem utrzymania wytyczonego kierunku i poziomu gry drużyny. Polska w październiku, a Polska w czerwcu – to były dwie zupełnie inne reprezentacje, i niestety była to zwykle zmiana na gorsze. Teraz nadzieję na przyszłość można opierać na tym, że wspomniany wyżej kręgosłup naszej kadry to piłkarze nadal znajdujący się na fali wznoszącej, już doświadczeni, ale jeszcze nie nadmiernie wyeksploatowani. Trudno wyobrazić sobie, że nagle katastrofalnie obniżą loty. Poza tym wydaje się, że w tej drużynie naprawdę jest chemia, tak między samymi piłkarzami, jak i między nimi a selekcjonerem. Można zatem mieć cichą nadzieję, że awans na mistrzostwa Europy nie jest szczytem możliwości tej drużyny.

Gdzie jest 'sufit'? Odpowiedź na to pytanie zależy od wielu czynników. Pomijając zwykłe piłkarskie szczęście, tak w meczach reprezentacji, jak i poza nimi (kontuzje!), największym problemem jest dysproporcja w umiejętnościach między gwiazdami kadry, a jej 'żołnierzami' oraz brak sprawdzonych wariantów rezerwowych na niektórych pozycjach. Choćby Grosicki, trudno zapomnieć mu cudowną asystę w meczu z Niemcami, ale i nie sposób nie dostrzec, że jest to piłkarz mający permanentny problem z uwolnieniem swojego potencjału. W niedzielny wieczór solidny, twardy obrońca jakim jest Coleman, kolokwialnie mówiąc, nakrył Grosickiego czapką. Tyle że na ławce był jedynie Peszko, którego aktualna forma jest... jaka jest. Z drugiej strony boiska jest Błaszczykowski, nowym rozdaniem w kadrze pozbawiony nie tylko roli jej kapitana, ale i lidera. Mnie to akurat cieszy, bo zawsze chciałem, żeby Błaszczykowski pogodził się z tym, że jest po prostu... bocznym pomocnikiem, a nie alfą i omegą reprezentacji. Jeżeli Błaszczykowski trwale pogodzi się ze swoimi ograniczeniami, jeżeli będzie chciał pracować dla drużyny i będą omijać go kontuzje, śmiało może dołączyć do wspomnianego wyżej grona najważniejszych ludzi w drużynie.

Tak, pytań w przypadku reprezentacji jest wiele,wątpliwości i niewiadomych również. Ale wreszcie, pierwszy raz od ładnych paru lat, jest też radość. I jest nadzieja.