Para piętnaście. cz. 4

i. FIFA Infantino, czyli profeta Kowalczyk.

Jeszcze ze dwa lata temu wydawało się, że koniec rządów Seppa Blattera w FIFA może być tylko taki, jak koniec rządów innego działaczowskiego dinozaura, Julio Grondony, w AFA – naturalny. Ot, po prostu: któregoś pięknego dnia przyjdzie wreszcie zegarmistrz światła purpurowy i – jak to ładnie ujął Diego Maradona – uwolni wreszcie świat od tego gangstera.

Niespełna rok temu, gdy stało się jasne, że nie będzie trzeba czekać aż tak długo, powiało nadzieją. A przynajmniej gros futbolowego światka właśnie taki powiew bardzo chciał poczuć. No bo oto przecież, po niemal dwóch dekadach, najbardziej eksponowane stanowisko w futbolu opuszczał człowiek, który ucieleśniał całe zepsucie światowej kopanej: wszechobecną korupcję, kupczenie stołkami, handel prawami organizacji wielkich imprez i długi szereg innych wałków. Od tej pory mogło być przecież tylko lepiej, prawda?

Dziś, gdy wiadomo już, kto został nowym szefem FIFA, można śmiało powiedzieć, że raczej nie będzie. I to wcale nie dlatego, że jednego łysego Szwajcara zastąpił inny, jeszcze bardziej łysy Szwajcar* (Gianni Infantino jest tylko pół-Włochem). OK., można niby się pocieszać, że nie będzie też gorzej. Na stołku mógł się przecież rozsiąść osobnik podejrzewany o podżeganie do morderstw i tortur, na tle którego była prawa ręka Michela Platiniego jawi się zupełnie sympatycznie. Ale właśnie: była prawa ręka Michela Platiniego. Facet, który przez ostatnie lata był niezwykle blisko skompromitowanego eks-bossa UEFA’y i nawet jeśli – czemu raczej trudno dać wiarę – czynnie w nich nie uczestniczył, na pewno miał ich świadomość. Sam zresztą dał się poznać jako, ekhem, sprawny reformator: (współ)autor przegranej idei FFP oraz projektu pod uroczą nazwą Liga Narodów.

Generalnie wynik tych wyborów najtrafniej – choć raczej nieświadomie – przewidział swego czasu Wojciech Kowalczyk. Szyld już się zmienił. Jedziemy dalej.

ii. Warszawiacy i Górale, czyli wielki krok dla Legii, kolejny duży dla całej polskiej piłki.

Jeszcze pod koniec lat dziewięćdziesiątych moja osiadła w Zakopanem ciotka podśmiewała się troszeczkę z mieszkańców swych okolic, co to za chicagowskie dutki pokupowali sobie byli fikuśnych sprzętów RTV i AGD zapomniawszy, że nie mają w domach... elektryczności.

Jeszcze całkiem niedawno polski futbol wyglądał ciut jak te niegdysiejsze góralskie chałupy. A w zasadzie to nadal wygląda. Stadiony śliczne i efektowne, tylko jakoś nie ma kto na nich grać, a co za tym idzie, nie bardzo jest komu na nie przychodzić.

Po takich wieściach, jak ta o pomyślnej finalizacji rozmów na temat budowy ośrodka szkoleniowego Legii w gminie Grodzisk Mazowiecki, wypada odłożyć na bok wszelkie kibicowskie animozje i zwyczajnie się cieszyć. W kolejnym miejscu podłączono prąd.

iii. Państwo Nieograniczonych Środków.

Przez następnych kilka miesięcy kibice europejskich klubów mogą spać w miarę spokojnie. Przedsezonowe okno transferowe w Chinach właśnie się zamknęło, toteż prawdopodobieństwo, że kolejny gwiazdor wyfrunie ze Starego Kontynentu do ChRL na kilka miesięcy spadło (niemal) do zera. Trudno się jednak oprzeć wrażeniu, że trzysta trzydzieści milionów euro z okładem wydanych tylko w tym roku przez kluby z Państwa Środka na nowych piłkarzy to dopiero początek procesu budowy potęgi tamtejszego futbolu.

O tym się zresztą mówi od jakiegoś czasu. Ba, taki Krzysztof Stanowski może sobie chodzić w glorii proroka, bo przecież już rok temu przewidział chińską ofensywę. Mnie jednak spojrzenie szefa Weszło! – podzielane przez wielu Europejczyków – wydaje się nader protekcjonalne, a przede wszystkim z gruntu fałszywe. I nie chodzi nawet o jakieś bajanie o chińskiej omnipotencji. Rzecz w tym, że futbolowym możnym z Pekinu i Szanghaju ani w głowie jakieś wrogie przejęcia Barcelon i Reali. Choć w podrabianiu wszystkiego jak leci Chińczycy są arcymistrzami świata, futbol zapragnęli mieć swój, oryginalny.

Te trzysta trzydzieści milionów to tylko impuls. Zachęta dla niemal półtoramiliardowej, karnej nacji, której właśnie kazano uczyć się futbolu w szkołach, by potraktowała ten futbol poważnie. Podobno cele Chińczyków to zorganizować Mundial i wygrać Mundial. Wcale bym się nie zdziwił, gdyby oba udało im się zrealizować znacznie wcześniej, niż to wieszczy Stanowski.

* Ot, ciekawostka: wiecie jaka odległość dzieli Visp i Brig, czyli miejscowości, w których przyszli na świat Blatter i Infantino? Dziewięć i pół kilometra. Mawia się czasem o chichocie historii. Tym razem zachichotała geografia.