Mentosy

Nic się nie stało, Polacy, nic się nie stało! „Uważam, że nic jeszcze nie osiągnęliśmy. Na pewno jesteśmy szczęśliwi po tym meczu, ale nie popadajmy w jakąś euforię. Uważam, że żeby coś osiągnąć droga jest bardzo długa. Trzeba się jeszcze bić i udowadniać, by móc mówić o jakimś sukcesie”  - Grzegorz Krychowiak po meczu z Szwajcarią. Co się zatem musi wydarzyć, by coś się stało?

Pokonajmy wpierw Portugalię! Czy to możliwe? Polski kibic w uniesieniu zakrzyknie, no jasne, cykniemy Ronaldo i spółkę, bukmacher odpowie - wątpliwe. Piłkarz stwierdzi – a  czemu nie! Trzeba się bić! I tu mamy kibicowsko-zawodnicze biało-czerwone zjednoczenie, solidarność prawie pełną. Wbrew pierwotnym prognozom ekspertów, dla których pięć meczów na Euro to kres możliwości ekipy Nawałki, wbrew wyliczeniom analityków przypisujących nam małe szanse na półfinał, wbrew handlowym korporacjom, które zawierzyły w statystyczne dane i uznały szósty mecz na turnieju za mało prawdopodobny, tym samym uczyniły go wyzwaniem jako promocyjny wabik.

W tej symbiozie, zawartej w odezwie, że trzeba się piłkarsko bić na murawie i wtedy wszystko jest możliwe, jest też pewien rozdźwięk miedzy euforycznymi kibicami i dziennikarzami w ekstazie, a twardo stąpającymi po ziemi profesjonalnymi piłkarzami, imponującymi mimo młodego wieku dojrzałością i spokojną, wyważoną  oceną realiów. Gdy  odlatujący od rzeczywistości, nawiedzony dziennikarz pyta się na konferencji: „To było błogosławieństwo, te niewykorzystane sytuacje z Niemcami,  drugie miejsce w grupie i awans do tej mniej mistrzowskiej części drabinki, czy gdzieś przeszła myśl taka,  że możemy zagrać z drużynami w naszym zasięgu, czy w takim razie wszystko co mniej niż finał to będzie niedosyt?” (6’57 konferencji z 26 czerwca) nie kryjący zdziwienia pytaniem Arek Milik odpowiedział że „Zawsze grali i będą grać o zwycięstwo ... teoretycznie faworyci na papierze grają po drugiej stronie drabinki, ale to nie znaczy że po naszej stronie są słabi rywale ... każdy zespół może z każdym wygrać na tym turnieju ... z tym finałem to spokojnie, pan się troszeczkę rozpędził ... cieszymy się ... chcemy awansować do kolejnej rundy ... mamy dobry zespół, musimy udowodnić że zasługujemy na awans i to wyszarpać na boisku”. Tyle dwudziestodwulatek w skrócie, jako przeszło dwa razy starszy, równie rezolutnie i rozważnie na to pytanie bym samemu nie odpowiedział. Kiedy reporter podczas wywiadu przywołał kibicowskie przekonanie że „nie no, ta Portugalia do cyknięcia” to Kuba Błaszczykowski  z westchnieniem stwierdził że „Fajnie to nazwałeś ... racjonalnie i na chłodno, Portugalia jest zawsze silną reprezentacją ... mają indywidualności, ale my mamy drużynę ... szanujemy każdego rywala, bez tego nie da się w sporcie (cokolwiek osiągnąć), ale znamy też swoją wartość  co już udowadnialiśmy”. Ponownie trudno sensowniej by było byłego kapitana wyręczyć. I doprawdy w tym tonie brzmią prawie wszystkie wypowiedzi  kadrowiczów Nawałki. Co ważniejsze, za tymi słowami podążyła równie rozważna postawa na murawie, nikt nie odlatuje, nikt też się po kątach nie chowa, nie przeprasza że żyje i nie chodzi ze spuszczoną głową. Z pokorą, bez fanfaronady, ale i bez kompleksów, robią co do nich należy, krok po kroku, Nawałka ich natchnął i przekonał, że jako drużyna są w stanie zrealizować to co sobie założyli.

Oczywiście można stwierdzić, że i plan minimum i maksimum już został wykonany, a w takim razie cele są zrealizowane, a jeżeli tak to nieubłaganie musi nastąpić chwila samozadowolenia, a z nią i pewne samouspokojenie, przy którym pobudzić się ponownie do maksymalnego wysiłku, na krawędzi własnych możliwości może być trudno. Taka groźba istnieje, nie sposób jej wykluczyć, ale właśnie wszystkie przytoczone cytaty zdają się świadczyć, że ta ekipa idąc kroczek po kroczku własnego celu jeszcze nie zrealizowała. Nie wiadomo z jakim skutkiem, ale chce się o ten cel ciągle bić, czyli wygrać najbliższy mecz i póki co tylko to się liczy. Jak widzę Nawałkę na konferencji przedmeczowej w Marsylii skupionego, nie rozluźnionego tym co już jego zespół osiągnął, ale wręcz zwartego w sobie, skoncentrowanego, bez cienia uśmiechu, poważnego, nawet rzec by można  pochmurnego, przyczajonego niczym borsuk przed atakiem, to wiem, że samozadowolenia i samouspokojenia w nim jeszcze nie ma. Jeśli brać na poważnie to co piłkarze mówią, a nie dali powodów żeby im nie wierzyć, to w nastawieniu mentalnym są zgodni  z trenerem. To są „mentosy”, nie landrynki, dropsy, ale ‘mentalne herosy’, faceci których siła wewnętrzna, opanowanie, spokój, pewność  ale i pokora, świadomość siebie i dążeń stanowi niepodważalny atut. Jeśli potwierdzą to na marsylskiej murawie  zwycięstwo z Portugalią stanie się bardziej prawdopodobne, choć bynajmniej nie przesądzone.

Kibic ma prawo zakrzyknąć: Tylko zwycięstwo! Ale na chłodno, trzeba wyraźnie stwierdzić, przy najlepszym nastawieniu mentalnym, optymalnym wyborze taktyki i jej równie dobrej realizacji, przy maksymalnym wysiłku i determinacji  ten mecz z Portugalią i tak możemy przegrać. Klasa rywala, kunszt posiadanych indywidualności sprawia, że z czymś  takim trzeba się liczyć. Oczywiście na boisku należy dążyć  do wygranej i w to wierzyć, ale to podopieczni Fernando Santosa są faworytem i nie powinno się o tym zapominać. Jestem w tym gronie, które wolało za rywala w ćwierćfinale Ronaldo z Nanim zamiast Modricia z Rakiticiem. Uważałem Chorwatów za lepiej zorganizowany zespół, za to o równie wysokim potencjale zaawansowania technicznego, ale Portugalczycy wyczekali „Krawaciarzy”, przeciwstawili się dobrze zespoloną defensywą i  ostatecznie okazali się zdolni do zadania decydującego ciosu. Wyeliminowali  tym samym  zespół powszechnie chwalony za grę, podczas gdy sami  za swą dyspozycję byli raczej krytykowani, tylko co jest istotniejsze, przeczołganie się przez grupę, czy taktyczne przetrzymanie i  odprawienie z kwitkiem tych którzy już sami siebie widzieli w finale?

Duża cześć dziennikarzy podnosi frustrację Ronaldo na obecnym Euro, ale póki co  to nielubianej  Krystynie z kolegami wykazaną cierpliwością i konsekwencją udało się wytrącić z równowagi i sfrustrować chorwackich wirtuozów. Fernandro Santos: „Wierzę, choć nie jestem przekonany. Ale widzę potencjał tego zespołu. Nigdy się o nich nie martwiłem. Może nie zawsze robiliśmy to, co chcieliśmy, ale nasza walka trwa dalej. Kolejny mecz, kolejna batalia, tak aż do finału. Finał po finale.” Sens tych słów brzmi znajomo, świadczy że trener wie jak zbudować nastawienie w zespole, jeżeli było nadwątlone remisami w grupie to po wyeliminowaniu Chorwatów morale musi w drużynie  piąć się do góry. Taktycznie Santos przygotuje dla Polaków  wilcze doły i zasieki, wykonawców rzetelnie wykonujących jego zalecenia już wiemy, że posiada, nie zlekceważą nas, tego też musimy być pewni, brakiem wiedzy o przynależności klubowej Biało-Czerwonych zwieść bym się nie dał. O tym że CR7 z Nanim, a także Quaresmą  i Renato Sanchezem spuścić z oka na chwilę nie wolno, przekonywać nie trzeba. Jeżeli dwaj ostatni  wejdą w drugiej połowie z zapasem sił, gdy my będziemy  wypluci  i na oparach tak jak  z Helwetami  to i Santo Fabian może się okazać za krótki,  każdego z wymienionego kwartetu stać na to samo co zrobił Shaqiri.

Ponoć Portugalia „nam leży”. Ostatnie dwa spotkania zremisowaliśmy, a trzecie pamiętne z 2006 roku wygraliśmy. Tylko, że ja bym powrócił do czwartego pojedynku, również toczonego na dużej imprezie, gdzie Biało-Czerwoni  zda się byli pewni swoich umiejętności. W kontekście porównań Marek Koźmiński stwierdza:
Przed nami mecz z Portugalią. Rozumiem, że odniesienia do sytuacji z 2002 roku, kiedy Polska przegrała na mundialu w Korei 0:4, nie mają sensu?
Akurat w tym przypadku mają. Jestem w stu procentach przekonany, że gdybyśmy zagrali w nim tak, jak graliśmy w eliminacjach, czyli bardzo wysoką defensywą, to nie przegralibyśmy go tak wysoko, Portugalczycy mieliby z nami ciężko. Może nawet udałoby się nam wygrać. Tamci piłkarze portugalscy są możliwościami zbliżeni do dzisiejszych: Luis Figo to taki Ronaldo, wtedy mieli Pedro Pauletę, dziś go nie mają, ale mieli jeszcze kilka podobnych nazwisk w obronie i pomocy. A my na nich ruszyliśmy na hurra, wyprowadzili cztery kontry i się skończyło.
Taki był wtedy plan?
Tak mieliśmy grać. Odsłoniliśmy się na własne życzenie i daliśmy im grać w sposób dla nich najbardziej komfortowy. Po drugie sami nie byliśmy w stanie tak grać. W eliminacjach ustawialiśmy się na 40 metrze i broniliśmy, w mistrzostwach mieliśmy grać do przodu. I tu jest analogia: gdybyśmy zechcieli zagrać z Portugalczykami tak, jak nie gramy na tym turnieju, to byłoby źle. My w tym turnieju gramy bardzo taktyczną piłkę i to nam wychodzi. Jest czterech z tyłu, plus dwóch pomocników, a reszta jak najszybciej wraca. Ile kontr dostaliśmy w tym turnieju? Jedną, może dwie. Tak samo trzeba zagrać z Portugalią – uważnie z tyłu, a z przodu Lewy z Milikiem niech się przepychają z Pepe, niech się włączają do tego boki. (futbolfejs.pl)

Niby proste, pod radami wiceprezesa PZPN się w pełni podpisuję, ale nawet przy optymalnym planie i jego pełnej realizacji Portugalczycy są w stanie strzelić gola „z niczego”. Sekunda nieuwagi wystarczy, a wówczas  nie będzie już nic do stracenia, trzeba będzie gonić wynik zatem i się otworzyć. Możemy zostać zmuszeni do takiej gry jak w 2002 roku, bo nic innego już nam nie pozostanie, oprócz nadziei  i modlitwy kibicowskiej o inny efekt.

Piszę to wszystko, w ramach przestrogi  zdumiony entuzjazmem kibicowskim, który nas ogarnia przed konfrontacją z Portugalczykami. Niekiedy to brzmi tak jakbyśmy mieli ich wciągnąć nosem, mają zaledwie trzech dobrych piłkarzy, na turnieju z formą cieniują, Krystyna ma muchy w nosie, Nani z Quaresmą szczyt formy już za sobą, wydaje się że jakbyśmy z nimi przegrali to nie tylko niedosyt by pozostał ale i poczucie ogromnej niewykorzystanej szansy  gdzie tam na półfinał, na sam finał.

Otóż, z tą euforią to spokojnie, czy aby się troszeczkę nie rozpędzamy, każdy zespół może z każdym wygrać na tym turnieju (zatem i przegrać), musimy udowodnić  że zasługujemy na awans i to wyszarpać na boisku!  Piszę „my” bo trzymam kciuki za tych ‘mentosów’ i bardzo chciałbym sobie pośpiewać: nic się nie stało, Polacy nic się nie stało – a na to daję sobie przyzwolenie tylko w jednym przypadku, jeżeli znajdziemy się w półfinale Euro 2016! Mały kolejny  kroczek do celu by został uczyniony.