Śmieszna reprezentacja

Inauguracja wiosennych zmagań o awans do mundialu w Brazylii przyniosła srogi zawód wszystkim kibicom reprezentacji Polski. W meczu rozegranym pod dachem Stadionu Narodowego podopieczni Waldemara Fornalika zaprezentowali się wręcz fatalnie, zasłużenie przegrywając z Ukrainą 1:3.

Postanowiłem odczekać z wpisem do dzisiejszego poranka, żeby ochłonąć po tym co zobaczyłem wczoraj wieczorem, ukojenie przyszło niestety co najwyżej połowiczne, ale przynajmniej gniew został zastąpiony przez rozbawienie, a rozbawiony jestem sobą, swoją kibicowską naiwnością.

Bo wiecie, zdawało mi się, jak się okazuje zupełnie bez sensu, że w futbolu reprezentacyjnym najważniejsze są rzeczy takie jak zgranie i zrozumienie. Że osiąga się je selekcyjną konsekwencją, powtarzalnością, utrwalaniem tego co dobre, pracą nad tym co złe. Po meczu z Anglią byłem w swojej naiwności święcie przekonany, że trener Fornalik jest na dobrej drodze w budowie reprezentacji, że doskonale wie co czyni, że będzie już tylko lepiej... Cóż, śmiechu warta okazała się ta moja wiara. Za szczególnie humorystyczne uważam, że zupełnie szczerze wierzyłem, że trener Fornalik to twardy facet, gość, który prędzej odstawi od kadry Roberta Lewandowskiego, niż pozwoli, żeby ktokolwiek właził mu na selekcjonerską głowę. Tymczasem 'Waldek King' nie tylko pozwolił, żeby dziennikarze powołali mu do kadry Radosława Majewskiego, ale jeszcze usłużnie wystawił go w pierwszym składzie, nie wspominając już o zestawieniu lewej flanki w sposób, który ostatnio widzieliśmy w pierwszej połowie meczu z Grecją, czy nowatorskiej we współczesnej historii reprezentacji Polski koncepcji zestawienia środka pola z jednym defensywnym pomocnikiem, co obserwowaliśmy w drugiej połowie wczorajszego meczu.

Śmieszny jestem, niereformowalnie kibicując tej reprezentacji, która dawno już przestała być drużyną piłki nożnej, a stała się towarem podobnym do pomidorów krojonych bez skórki dostępnych około dwa złote w sklepach głównego sponsora reprezentacji. Kabaretowym zjawiskiem jest telewizja publiczna zachowująca się jak hałaśliwa przekupka na targu, z komentatorem, dojrzałym mężczyzną, który, co by o nim nie powiedzieć, wiele już w życiu widział, o wielu meczach opowiadał i który zasługuje na szacunek, zmuszanym do przypominania o wyborze 'najlepszego gracza meczu' kilka razy podczas dziewięćdziesięciu minut, do pieprzenia o smartfonach i innych gówno za przeproszeniem wartych nagrodach. Śmieszne jest, że swoim zainteresowaniem i straceńczym przywiązaniem do idei reprezentacji Polski, firmujemy takie idiotyczne zboczenia.

Paradne, że ja nadal niestrudzenie wierzę w tę drużynę złożoną z niedorajdów i łamag, potykających się na trawie, na piłce, na wszystkim co popadnie, choćby tak jak uczynił to nasz pracowity, sympatyczny, lubiany przeze mnie Daniel Łukasik przed drugą bramką dla Ukrainy. Hm, cóż to byłoby za medialne dworowanie, gdyby takiego orła wywinął Kuba Wawrzyniak, i nie miałoby żadnego znaczenia czy spektakularny pad został sprowokowany przez Ukraińca, czy nie. Przy okazji 'Miłka', któremu oczywiście życzę jak najlepiej, mniemając, że wczorajsza lekcja wyjdzie mu na zdrowie, ubawiłem się zresztą raz jeszcze, wszak mocno ufałem, że ten chłopak nie da plamy, kiedy zostanie ustawiony u boku Grzegorza Krychowiaka (nawiasem mówiąc, wczoraj po prostu beznadziejnego), a tu jak na złość zapadła mi w pamięć sytuacja z pierwszej połowy, kiedy Daniel dobrze wygarnął piłkę w środku pola, znalazł się na niezłej pozycji przed polem karnym Ukraińców, mógł albo strzelać, albo podać na lewą stronę, do kolegów wbiegających w pole karne. 'Miłek' wybrał jednak dość kontrowersyjny kompromis, kopnął piłkę zdecydowanie zbyt mocno, żeby ktokolwiek mógł do niej dobiec i stanowczo zbyt niecelnie, żeby można było to zagranie zaklasyfikować jako strzał. Rozbawiony, ujrzałem w tym momencie samego siebie w piątej klasie szkoły podstawowej, podczas meczu międzyklasowego, który rozgrywałem na pozycji obrońcy. W pewnym momencie znalazłem się nieoczekiwanie na środku boiska, miałem mnóstwo miejsca, piłkę pod nogami i otwartą drogę na połowę przeciwnika. Niepewnie ruszyłem do przodu, a koledzy z prawa i lewa darli się na mnie, żebym czym prędzej im podał. Przejęty zaistniałą sytuacją, w jednej chwili klasycznie 'ugotowałem się' i... potknąłem na piłce, runąwszy następnie jak długi. Tyle było z mojego momentu chwały, ale po latach skrywania traumatycznego wstydu, przyjemnie skonstatować, że reprezentant Polski też potrafi zachować się jak wystraszony gówniarz z piątej klasy. Tak właśnie piłka łączy ludzi - ponad podziałami. 

Nie wnikam w to, co stało się w pierwszych minutach meczu z Ukrainą. Czasem tak się w piłeczce zdarza, ot co. Jeden jest odrobinę spóźniony, drugi odrobinę szybszy, jeden nie może celnie kopnąć piłki, drugiemu wszystko wychodzi. Nie za często, ale się zdarza. Sami kiedyś tak nokautowaliśmy Norwegię w Oslo, Amerykanów w Korei, czy Portugalię na Śląskim. Potrafiliśmy otrząsnąć się po tych początkowych ciosach Jarmolenki i Gusiewa, przejęliśmy inicjatywę, ba, zdominowaliśmy Ukraińców, rozgrywając zdecydowanie najlepsze minuty we wczorajszym meczu.

Prawdziwie paskudne było dopiero to, co widzieliśmy po przerwie. To była KOMPROMITACJA polskiego futbolu, polskiej myśli szkoleniowej, polskich piłkarzy. Widzieliśmy beznadziejną zbieraninę, dwadzieścia dwie trzęsące się łydki, najlepszych w tym kraju specjalistów od kopania skóry, którzy nie byli w stanie wymienić kilku celnych podań, poprawnie wyprowadzić piłki spod własnej bramki, którzy powinni dostać od Ukraińców jeszcze ze trzy bramki i serio, wierzcie mi, żałuję, że nie dostali. Żaden prawdziwy facet nie lubi być okładany po ryju, tymczasem przy porażce 1:3 nasi pożal się Boże reprezentanci będą w znakomitej większości udawać, że to były tylko przyjacielskie kuksańce, które znosi się z uśmiechem na ustach, będą opowiadać o szansach, które mieli, o tym, że mecz źle im się ułożył, o tym, że nie wszystko jeszcze stracone i takie tam oklepane dyrdymałki. Przy porażce 1:6, o dobrą minę do złej gry byłoby znacznie ciężej.

Ech, sprytni cholera ci Ukraińcy, zlali nas, ale nie na tyle mocno, żeby przyniosło to nam jakiekolwiek pozytywne skutki.