Uzbrojeni po zęby?

Po fiasku rozmów z Inigo Lopezem niepokój dopadł nie tylko wielu kibiców Legii, ale też trenera Jana Urbana, który stwierdził na łamach Przeglądu Sportowego, że 'nie wszystko wygląda tak, jak by chciał'. Reakcja osób odpowiedzialnych za transfery w naszym klubie była błyskawiczna - zawodnikami Legii zostali Łukasz Broź i Helio Pinto.

Henrik Ojamaa, Łukasz Broź i Helio Pinto - pozyskanie tych trzech piłkarzy świadczy o tym, że rozpoczęta zimą ofensywa transferowa Legii trwa. Efekty bieżącego okienka już teraz należy ocenić jako bardzo interesujące, a przecież to najprawdopodobniej nie koniec transferowych ruchów Legii. Wszak oprócz awizowanego  Raphaela Augusto z Fluminense, czekamy jeszcze na transfery obrońców (Dosa Junior? Ivan Gonzalez? Raul Bravo?), a być może również kolejnego napastnika.

Transferowa aktywność Legii przesądza dwie kwestie. Po pierwsze, Ligi Mistrzów chcemy już teraz i zamierzamy o nią walczyć, niezależnie od tego, że, realnie na rzecz patrząc, o awans będzie nam piekielnie ciężko, nawet mimo zakontraktowania kilku nowych nazwisk. Nad rozstrzygnięciem dylematu związanego z dopuszczalnym ryzykiem w rywalizacji o zaistnienie w Europie zastanawialiśmy się już pod tym tekstem. Jak widać, włodarze Legii decydują się na wariant raczej ofensywny niż zachowawczy.

Po drugie, sterujemy w kierunku posiadania dwóch solidnych zawodników na każdą pozycję, na niektóre obecnie wręcz trzech. Taki ekstensywny kształt naszej kadry świadczy o tym, że bardzo poważnie traktujemy rywalizację na wszystkich frontach, jednocześnie nakazuje zintensyfikować wysiłki mające na celu wypożyczenie najbardziej utalentowanych wychowanków Akademii do słabszych klubów, w których mogliby liczyć na niezbędne w ich wieku ogranie, zapowiada się bowiem, że w Legii o przebicie do kadry meczowej może być im szalenie ciężko.

Abstrahując od powyższych wniosków natury ogólnej, każdy dokonywany obecnie transfer należy traktować indywidualnie. Estończyk Ojamaa, zawodnik zaledwie 22-letni, wydaje się, że niesłychanie poważnie traktujący swoją karierę, szukający w Legii szansy dla dalszego rozwoju, to z pewnością transfer bardzo obiecujący i kierunek, w którym chciałoby się, żeby Legia podążała jak najczęściej.

Jednak samą młodością i ambicją klasowej drużyny się raczej nie zbuduje, stąd pełna aprobata również dla pozyskania cypryjskiego Portugalczyka Helio Pinto. Ten zawodnik to doświadczenie na poziomie Ligi Mistrzów, wiele sukcesów na Cyprze, zawodnik upatrzony przez trenera Urbana, transfer pilotowany, pielęgnowany, wreszcie dopięty, w dodatku w momencie, gdy wydawało się, że temat już upadł. Można zaryzykować twierdzenie, że mieliśmy do czynienia z małym majstersztykiem w wykonaniu Dominika Ebebenge i całego pionu odpowiedzialnego za transfery do klubu. Pojawienie się piłkarza środka pola o takiej charakterystyce powinno wyraźnie poprawić jakość naszego rozegrania oraz zdecydowanie wzmocnić rywalizację o miejsce za plecami napastnika, chociaż, być może, trener Urban zdecyduje się na wystawianie Pinto obok pomocnika o zadaniach stricte defensywnych, moglibyśmy w takiej sytuacji myśleć o np. zestawieniu z Vrdoljakiem, Pinto i Radoviciem. Drobna nieufność względem Pinto bierze się w moim przypadku z porównań z Alejandro Cabralem, również zawodnikiem lewonożnym, obdarzonym dobrym przeglądem pola, niezłym technicznie, ale dość statycznym i przez to przeciętnie swego czasu odnajdującym się w fizycznej polskiej lidze.

Wreszcie Łukasz Broź, transfer bodaj najbardziej kontrowersyjny, na prawej obronie mamy przecież Bereszyńskiego i Rzeźniczaka. Broż w piłkę grać niewątpliwie potrafi, w Widzewie często i chętnie podłączał się pod akcje ofensywne swojego zespołu, walor z naszego punktu widzenia nader pożądany, z uwagi na rozwiązany z winy klubu kontrakt, z pewnością jeden z ciekawszych kąsków na polskim rynku transferowym. Bezpośrednia przydatność Brozia wydaje się jednak dyskusyjna, choć należy pamiętać, ze zarówno Bereszyński, jak i Rzeźniczak mieli wiosną problemy zdrowotne, że kontrakt Kuby Rzeźniczaka wygasa za rok, że Bereszyński nagle stał się celem dla zachodnich skautów.

Dla budowy klasowej drużyny ważne są ciągłość i konsekwencja, dzięki którym można zminimalizować ryzyko spektakularnych upadków po okresowych wzlotach. Kiedy pomyśli się o wiosennej Legii, choćby tej z meczów we Wrocławiu, Białymstoku, z meczu sezonu z Lechem w Warszawie, nie sposób pozbyć się wrażenia, że ten kierunek pracy z drużyną powinien być kontynuowany, że ci zawodnicy zasłużyli na szansę dalszego rozwoju w naszych barwach. Oczywiście, odszedł Jędrzejczyk, nie ma już Ljuboi, ale nie wyobrażam sobie, żeby ważnymi ogniwami zespołu z dnia na dzień przestali być również Wawrzyniak, Kosecki, Saganowski z Dwaliszwilim, żeby Łukasik z Furmanem nie mogli grać przynajmniej tyle, ile grali w zeszłym sezonie. Transferami nie można się zachłysnąć, trzeba pamiętać co stało się w 2006 roku, kiedy ściągnęliśmy Hugo Alcantarę, Eltona, potem jeszcze Juniora, co przytrafiło się Zagłębiu w 2007, kiedy Michniewicz chciał podbijać Europę z Rui Miguelem i Andre Nunesem, na jakie manowce zaprowadziła Wisłę polityka stawiania na Jaliensów, Iliewów i Jovanoviciów.

Z drugiej strony, drużynę trzeba jednak uzupełniać i wzmacniać. Gorliwość, z którą zabrała się za realizację tego zadania Legia odbieram bardzo pozytywnie, wierząc, że dyrektor Mazurek wraz trenerem Urbanem będą wiedzieli jak prawidłowo rozłożyć proporcje między dobrym a... lepszym.