Rotacyjnie czy stabilnie

Niejako w przerwie dwumeczu z Ajaksem, mamy „przerywnik”, „rozgrzewkę”, czyli mecz z Koroną w Ekstraklasie. Niektórzy się obruszą na takie dictum i dezawuowanie wartości ligowych punktów, które wszak mogą być przydatne do ubiegania się o wyśnioną, wymarzoną Ligę Mistrzów. Znajdą się zatem zapewne i tacy, dla których spotkanie w Kielcach w hierarchii ważności należałoby postawić przed rewanżem z Ajaksem.

Osobiście nie mam wątpliwości, piłkarze i ci którzy doświadczyli amsterdamskiej murawy i ci w rolach kibiców, będą zapewniali tak jak Bartosz Bereszyński:

- Nie możemy pozwolić sobie na kolejną wpadkę, musimy jechać do Kielc po trzy punkty i przywieźć je do Warszawy
- My dobrze wiemy, że naszym największym celem jest Liga Mistrzów, a nie będziemy mieli szans w niej zagrać, jeśli nie zdobędziemy mistrzostwa Polski. Nie możemy pozwolić sobie na kolejną wpadkę, musimy jechać po trzy punkty i przywieźć je do Warszawy. Mecz z Ajaksem jest dopiero za tydzień, na dzisiaj najważniejsze jest spotkanie z Koroną.
(legia.com)

Z takim przekazem wszyscy w klubie powinni być zgodni, tylko że to są słowa, obowiązujące deklaracje, formułki,  we mnie jest bardzo silne przekonanie, że ci którzy „spięli” się na Ajax i naprawdę dużo z siebie dali, nie wyszło im w kontekście wyniku, ale są żądni rewanżu, to choćby się waliło i paliło takich wewnętrznych emocji jak w rywalizacji pucharowej w tej ligowej konfrontacji nie doświadczą. Nawet jeżeli w zewnętrznej wizerunkowej warstwie to ten mecz pucharowy rewanżowy, przy pustych trybunach,  bardziej będzie kojarzył się ze sparingiem.

Przy rotacjach niektórzy dowodzą, ze fizycznie zawodowy piłkarz powinien być przygotowany na przebiegnięcie w zróżnicowanym tempie 11-13 km w przeciągu 90 minut co trzy dni. Dla wytrenowanego organizmu taki „jogging” wycieńczającym fizycznie szokiem być nie powinien. Może i redaktorzy telewizyjni, maratończycy Smokowski z Rosłoniem taki kilometraż i zaliczają codziennie. Tyle tylko, że bieganie mimo wszystko tak jakby jednak nie to samo. To co dla jednych może stanowić psychiczny wewnętrzny relaks, dla drugich będzie stanowiło duże nerwowe obciążenie, stres, maksymalne emocjonalne pobudzenie.

Owszem do ligowego meczu można podejść i na bazie doświadczenia i jeżeli umiejętności na to pozwalają to przy rutynowej koncentracji można wykazać swoją wyższość, ale jeżeli rywal  się przeciwstawi,  klasą aż tak bardzo odbiegał nie będzie, to pod względem ambicji, zaangażowania, tego co nazywamy cechami wolicjonalnymi będzie nas przewyższał, przy założeniu że faworytowi trzy dni wcześniej i kilka dni później przyjdzie przedzierzgnięcie się właśnie  w rolę identycznego „kopciuszka” i samemu cechami wolicjonalnymi, ową wolą charakteru, ambicji będzie starał się zniwelować przewagę jakościową rywala, wszystkie siły i fizyczne i mentalne skupi żeby mu sprostać.

Wyczerpanie nie fizyczne, ale właśnie psychiczne, to ubytek energetyczny, który może być bardziej kluczowym, gdy polskie drużyny rok za rokiem nie potrafiły godzić występów ligowych z pucharowymi, z reguły coś było kosztem czegoś.

Po tych rozważaniach, czas na kluczowe pytanie. Jakim składem na Koronę? „Żelaznym” tym z Amsterdamu, możliwie najsilniejszym, nie przejmując się „dyrdymałami” o energetycznych fizyczno-mentalnych ubytkach, czy też tym „drugim”, który zebrał bęcki od Baby Jagi z Białegostoku? Gdyby nie owa wpadka byłbym pewien że Berg pozostanie konsekwentny i dla „żelaznych” pozostawi meczowy cykl tygodniowy. Sprawdził się w potyczce z ogranym Ajaksem, Legia faworytowi nie ustępowała wybieganiem, kondycją, wręcz dyktowała pod tym względem warunki, zatem szkoleniowe metody się po raz kolejny sprawdzają. Należy się liczyć, że w czwartek zaciekły bój może trwać nie 90 a 120 minut, wykluczyć tego nie wolno, zatem i w przygotowaniach do rewanżu taki czynnik powinien być uwzględniony.

Opłaca się łamać „siedmiodniówkę” ryzykując „trzydniówkę”? Według mnie nie warto, ale to nie ja jestem pod presją, nie do mnie będą kierowane pretensje po ewentualnej drugiej ligowej porażce. Nie ulega  wątpliwości zgrzytanie zębami by było głośne. Czy w takiej sytuacji  „druga” jedenastka jest w stanie się zrehabilitować? Na dwoje babka wróżyła!

Zatem, może Norweg spróbuje połączyć wodę z ogniem, da Panu Bogu świeczkę i diabłu ogarek? Wybierze z „żelaznych” takich którzy na rutynowym doświadczeniu i tak nie zejdą poniżej pewnego poziomu, przy tym jakoś specjalnie się nie wyeksploatują i z nimi połączy „drugoplanowych” którzy z pewnością chcieliby się wykazać i dowieść że mogą się stać „pierwszoplanowymi”. Kogo do pierwszej grupy zaliczyć? Rutyniarz Kuciak bywał przykładem, że liga go i dekoncentrowała i irytowała, z doświadczonych Ivicy i Jodły ten drugi właśnie ostatnio dał dowód że „trzydniówka” łączeniu wody z ogniem nie służy. Łatwiej wskazać kandydatów „aspirantów”: Bereszyński, Lewczuk, Brzytwa w obronie, Furman w środkowej strefie, Ryczkowski jako ofensywny pomocnik. Kto jeszcze? Jak to wszystko i wszystkich połączyć, by wilk w czwartek był syty i owca wcześniej w niedzielę ocalała, jakiś korzystny rezultat z Kielc wywiozła?

Osobiście w ogóle ligowym najbliższym  wynikiem bym się nie przejmował, ale to subiektywne nastawienie, gdybyśmy kosztem konfrontacji z kieleckimi scyzorykami wyeliminowali Ajax, to taki deal, „myk” biorę w ciemno!

Malarz – Bereszyński, Lewczuk, (   Astiz 45’ / Dossa J.45’   )  Brzyski – Furman, Kalinkowski – Ryczkowski (Kosecki), Pinto, Szwoch (Bartczak) - Saganowski

P.S.
Przedmeczowe wieści od „Scyzoryków” są następujące: