Trampolina Beresia?

Możliwy transfer Bartosza Bereszyńskiego, choć jest jeszcze tylko faktem medialnym, zdążył wzbudzić nadzwyczajne emocje wśród kibiców Legii. Zawodnik, który rozegrał w naszych barwach zaledwie jedną rundę, nagle okazuje się być rozchwytywany przez zachodnich potentatów i być może opuści nas już w przyszłym tygodniu.

Kwestia jest wielowątkowa, żeby nie zanudzić na śmierć czytelników czarnej-eLki nieuniknionymi i wtórnymi w tej sytuacji powtórzeniami, pozwolę sobie w wielkim skrócie poruszyć trzy z owych wątków.

Po pierwsze, czy Bereszyński jest naprawdę aż tak dobry? Odpowiedź jest oczywista, jeżeli rzeczywiście chce go Benfica, to... musi być. Dwa miliony euro to co prawda nie majątek dla zachodnich potentatów, ale też i nie grosze, nie wydaje się ich na byle kogo, zwłaszcza w Portugalii, w której finansowe problemy wielkich firm nie są żadną tajemnicą, to nie Rosja, gdzie rządzący klubem oligarcha może kupić gracza dla kaprysu.

W tym miejscu drobna uwaga. Postawa Beresia wiosną była przez nas oceniana niejednoznacznie, oprócz wielokrotnie podkreślanej świetnej fizycznej formy Bartka i jego imponującego zaangażowania, pojawiały się uwagi dotyczące problemów z ustawieniem w grze defensywnej (nadrabianych w indywidualnych pojedynkach) oraz braku potwierdzonej efektywności ofensywnej w postaci bramek i asyst. Kilka dni temu oglądałem na C+ powtórkę jesiennego meczu Lecha Poznań ze Śląskiem Wrocław, szczególną uwagę poświęcając Bereszyńskiemu (pojawił się na boisku po przerwie) i powiem tak - dostrzec w tamtym Bereszyńskim 'coś', to naprawdę mistrzostwo świata. Bereś powinien co roku przesyłać kartki świąteczne ludziom, którzy 'wymyślili' go w Legii i którzy przestawili go na prawą obronę, to dzięki nim wygląda teraz jak kopia Łukasza Piszczka, niezmordowanego atlety przemierzającego kilometry na skrzydle, którego potwierdzona w Europie marka mogła nawiasem mówiąc bardzo pozytywnie wpłynąć na popularność bliżej nikomu nie znanego młodego defensora z Polski. Wielkie wyrazy uznania dla naszego sztabu za to, że 'stworzyliśmy' zawodnika, z którego jeszcze wiele pożytku (oby!) będzie miał cały polski futbol.

Kwestia druga, czy Bereszyński powinien iść do Benfiki już teraz? Jego pół roku w Legii to okres szalony, warto zwrócić uwagę, że naznaczony kilkoma mikrourazami, nie można wykluczyć, że biorącymi się z tego, że zawodnik dawał z siebie więcej, niż był na to przygotowany. Benfica to inny piłkarski świat, większa konkurencja, większe wymagania. Mimo fatalnych tegorocznych przypadków klubu z Lizbony (nawykowe przegrywanie wszystkich trofeów w ostatnich minutach meczów), to nadal jedna z legendarnych europejskich marek. Czy Bereszyński jest gotów na takie wyzwanie jako piłkarz, jako człowiek? Czy nie lepiej byłoby, gdyby został u nas, okrzepł i dopiero nabrawszy potwierdzonej pewności piłkarskiej klasy, zmienił klub na lepszy? Odpowiedź znów jest prosta, sprowadza się do znanego powiedzenia o tym, ze żelazo trzeba kuć, póki jest gorące, lub, jak kto woli, do starożytnej dewizy o chwytaniu dnia. Nie ma na co czekać.

Czytam, że jest rozpatrywana opcja, w której Bereszyński jest sprzedany do Benfiki już teraz, ale zostaje u nas jeszcze pół roku. Przyznam, że nie widzę większego sensu w takim rozwiązaniu, zwłaszcza z punktu widzenia Bereszyńskiego. Zdecydowanie lepiej żeby Bartek dołączył do nowego klubu przed sezonem, przepracował z nim pełny okres przygotowawczy, niżby miał meldować się w Lizbonie w połowie rozgrywek, w których zimowa przerwa wygląda zgoła odmiennie niż u nas, poza tym jesienią, z powodu dużego natężenia meczów podyktowanego startem Benfiki w Lidze Mistrzów, może być Bereszyńskiemu znacznie łatwiej o meczowe minuty. Chłopaku, jeżeli masz zmienić klub, zrób to od razu i nie kombinuj. Nikt pozostający przy zdrowych zmysłach nie będzie miał Ci tego za złe.

Wreszcie kwestia trzecia to polityka transferowa Legii. Jest poza dyskusją, że odejść z Legii może każdy, zwłaszcza za takie pieniądze, sądzę wręcz, że kwestia klauzuli Bereszyńskiego jest tu drugorzędna, ponieważ za dwa miliony euro puścilibyśmy Bartka nawet gdyby nie miał odpowiedniego zapisu w kontrakcie. 

Problem nie sprowadza się do sprzedawania zawodników, ale do uzupełniania opuszczanych wakatów. Tutaj trzeba zwrócić baczną uwagę na dwa aspekty. Przy okazji pierwszego zainteresowanych mógłbym odesłać do komentarza Mohikanina zamieszczonego Na Aucie czarnej-eLki. Faktem jest, że za godziwe pieniądze sprzedajemy w zasadzie tylko zawodników rozwojowych (dyskusyjny jest tu jedynie casus Jędrzejczyka, być może rychły Kuciaka, chociaż do bramkarzy należy przyłożyć inną miarę), kontraktujemy natomiast głównie zawodników doświadczonych. Stawiamy coraz wyraźniej na podnoszenie bieżącej sportowej wartości pierwszego zespołu, co oczywiście trudno krytykować, jednak skoro stajemy się powoli eksporterem futbolowych talentów, i finansowo taka rola ewidentnie nam się opłaca, to musimy zadbać o to, żeby te talenty miały stały dopływ do naszej kadry. Wydaje się, ze na razie proporcja nie jest jeszcze zachwiana, jest otwarta przestrzeń dla młodzieży na pozycji defensywnego pomocnika, na lewym skrzydle, jest trudny do zaklasyfikowania Ojamaa, ale dalsze ruchy transferowe naszych decydentów oraz przyszłość zawodników wypożyczanych do innych klubów zasługują na szczegółowe monitorowanie. Z powyższym poniekąd wiąże się kwestia tajemniczych 'klauzul odstępnego'. Mamy tu do czynienia z pewnym paradoksem. Jeżeli zakładamy powodzenie projektu pod nazwą Legia Warszawa, jeżeli zakładamy że zaczniemy regularnie występować w europejskich pucharach, że coraz płynniej będzie rozwijać się nasza Akademia, to musimy brać pod uwagę, że, może jeszcze nie dziś, ale, kto wie, być może już jutro, za naszych najbardziej utalentowanych piłkarzy, będziemy w stanie otrzymywać sumy potencjalnie wyższe niż powtarzające się coraz częściej dwa miliony euro. Klauzul w obecnej postaci nie powinno być zatem w ogóle, ze wszystkimi wiążącymi się z tym konsekwencjami, także negatywnymi (zerwanie jednych czy drugich negocjacji), ewentualnie muszą być wyższe, ponieważ ich aktualny poziom godzi w przyszły finansowy interes klubu. No chyba że pracujemy nad czymś, w powodzenie czego nikt na poważnie nie wierzy?

Wyobraźmy sobie, że robimy furorę w eliminacjach Ligi Mistrzów, pokonując ten (przysłowiowy już) Celtic i nagle znajdują się chętni na wykupienie kompletu zawodników z klauzulami, w rezultacie jeszcze przed głównymi rozgrywkami tracimy piłkarzy (Łukasika? Koseckiego?), a w drużynie z dnia na dzień robi się ziejąca pokoleniowa dziura. Oczywiście teoretyzujemy, równie dobrze możemy przepaść już w trzeciej rundzie, a nasi młodzi mogą odegrać rolę statystów, taką jak w pojedynkach z Rosenborgiem w zeszłym roku, ale... droga Rybusa, Wolskiego czy Bereszyńskiego pokazuje, że nie powinniśmy lekceważyć potencjału własnej młodzieży, nie jesteśmy w stanie do końca przewidzieć postępów, które poczyni młody chłopak, na którego ktoś w pewnym momencie odważy się postawić. Decydując się na pewien model funkcjonowania klubu, musimy planować nie o jeden, lecz o dwa kroki do przodu.