Wielki Tydzień

Czy w najbliższą sobotę rozstrzygną się losy tytułu mistrza Polski? Nie, to jeszcze raczej niemożliwe, co w niczym nie zmienia faktu, że waga spotkania Legii z Ruchem jest ogromna. Ciekawe ile osób przypuszczało, że ten mecz może być aż tak istotny dla układu tabeli...

Pojedynki Legii i Ruchu jako bezpośrednich rywali do mistrzowskiego tytułu niestety nie kojarzą mi się najlepiej. Przypomina mi się sezon 1988/89, kiedy to Ruch zameldował się w Ekstraklasie w charakterze beniaminka, co w niczym nie przeszkadzało chorzowianom dziarsko panoszyć się w czubie tabeli. Legia - jak to ówczesna Legia - raz zagrała lepiej, raz gorzej, jednak mimo charakterystycznej dla tamtej drużyny chimeryczności, również atakowała najwyższe lokaty w lidze. Kiedy wiosną do naszego zespołu dołączył Roman Kosecki, wydawało się, że Legia lada chwila włączy wyższy bieg, czmychnie rywalom i upragnione mistrzostwo wreszcie wróci do Warszawy. Konkurencja nie zamierzała jednak odpuszczać, wyścig ze śląskimi klubami okazał się dla nas niełatwy i najeżony potknięciami. Wreszcie w 25. kolejce (sic!) tamtego sezonu Legia podejmowała na Łazienkowskiej właśnie rzeczony Ruch. Chorzowianie byli w tamtym momencie liderem, Legia traciła do Ruchu trzy punkty. Za zwycięstwo co prawda przyznawano wówczas zaledwie dwa punkty, szansa na zniwelowanie przewagi jednym meczem jednak istniała z racji osobliwego przepisu o trzecim punkcie za zwycięstwo różnicą przynajmniej trzech bramek. Zainteresowanie meczem było na tyle duże, że nie udało nam się nabyć biletów na trybunę 'krytą', w związku z czym pierwszy raz w swojej kibicowskiej karierze zasiadłem na 'żylecie'. Nie zakochałem się - widoczność była znacznie gorsza niż z 'krytej', a przeklęte słońce świeciło prosto w oczy, koszmarnie utrudniając obserwowanie widowiska. Sam mecz? Ogromne rozczarowanie. Legia kompletnie nie potrafiła złamać defensywy Ruchu, spotkanie zakończyło się w pełni zasłużonym rezultatem 0:0. Ruch pewnie pomknął w stronę mistrzostwa Polski, a Legia całkowicie odpuściła sobie po tym meczu pogoń, zadowalając się prestiżowym zwycięstwem nad Górnikiem Zabrze 3:2 (znakomity mecz) oraz pamiętnym triumfem nad Jagiellonią w finale PP w Olsztynie. Tamten finał (5:2) zdawał się bodaj najlepiej demonstrować rzeczywisty ofensywny potencjał Legii Dziekanowskiego i Koseckiego, jednak nasza bezradność w bezpośrednim starciu z chorzowskim monolitem była porażająca...

Analogii kilka niestety jest, na czele z nieznośną dla mnie porą rozegrania sobotniego meczu (ukłony dla TVP, powtórka z rozrywki czeka nas podczas meczu z Lechem!). Oby więcej podobieństw już jednak nie było. Co prawda 0:0 pozwoliłoby nam utrzymać pozycję lidera, ale wytrącilibyśmy sobie kolejny - po derbach z Polonią - poważny punktowy argument z ręki.

Zanim jednak przyjdzie sobota, czeka nas jeszcze środowy półfinał Pucharu Polski w Gdyni. Tego meczu lekceważyć żadną miarą nie wolno, szczebel już zbyt wysoki, awans do europejskich pucharów nadal niepewny, naszym obowiązkiem jest powalczyć o wykorzystanie każdej nadarzającej się szansy. Arka to pierwszoligowiec co najwyżej z nazwy, w składzie wiele znajomych nazwisk. Zagrają z nami o zwycięstwo, to pewne, jednocześnie bez żadnej presji. Bez poważnego podejścia do tego meczu, możemy obudzić się z ręką w nocniku, tak jak miało to miejsce w przypadku goszczącego niedawno w Gdyni wrocławskiego Śląska.

Z racji podyktowanego okolicznościami przetrzebienia zespołu podczas sobotniego pojedynku z Ruchem, skład na mecz z Arką mogę wyobrazić sobie następujący:

Skaba - Jędrzejczyk, Żewłakow, Choto, Kiełbowicz - Rzeźniczak, Gol - Żyro, Radović, Novo - Blanco

Absencja Ljuboji, Wawrzyniaka i Wolskiego wydałaby mi się być stratą usprawiedliwioną chęcią nie tyle zapewniania tym zawodnikom odpoczynku, ile prewencyjną próbą uchronienia ich przed możliwymi skutkami twardej gry arkowców. IV wygląda średnio fizycznie, nie można mieć pewności, czy gra co trzy dni to w jego przypadku najlepsze rozwiązanie, tego samego nie można chyba powiedzieć o Rado, jemu brak czucia piłki i pewności w szukaniu najlepszych boiskowych rozwiązań. Tak jak widzę to moim amatorskim okiem - Miro oraz Nacho Novo powinni grać w miarę możliwości jak najwięcej.

Potem przyjdzie sobota. Ktoś mógłby rzec, że Ruch musi wygrać, żeby objąć fotel lidera, ale Ruch tak naprawdę... nie musi nic. To my musimy, tymczasem chorzowianie najprawdopodobniej nie zamierzając być dla nas łatwym kąskiem. Zwłaszcza duet Piech - Jankowski już ostrzy sobie zęby na kontry i biegowe pojedynki z Choto i Żewłakowem... Ale przypomnijmy sobie jesień i styl, w jakim pracowicie wybijaliśmy futbol z głowy zespołowi trenera Fornalika, a zespół ten po świetnym widowisku w Krakowie i łatwym zwycięstwie nad Widzewem również znajdował się wtedy w bardzo dobrej formie. Nawet osłabieni, będziemy faworytem tego pojedynku. Jeżeli zagramy twardo, odpowiedzialnie i cierpliwie, jeżeli wreszcie zaczniemy wykorzystywać okazje strzeleckie - postawimy na swoim.

Kontynuując zabawę w podpowiadanie trenerowi Skorży, przewiduję następujące zestawienie wybiegające na Ruch:

Kuciak - Łukasik, Żewłakow, Choto, Kiełbowicz - Wawrzyniak, Vrdoljak - Wolski, Radović, Novo - Ljuboja

Mam przeczucie, że to będą dla nas bardzo udane Święta!