Być jak Marek Saganowski

Marek Saganowski znów gra i znów strzela bramki dla Legii. Filmowa historia Sagana zdominowała komentarze po sobotnim meczu na Łazienkowskiej. Doświadczony napastnik, brutalnie sfaulowany przez Jakuba Tosika w jesiennym meczu z Jagiellonią Białystok, zdołał kolejny raz pozbierać się, wrócić do składu i zaznaczyć swój powrót golem.

Powrót Marka Saganowskiego jest wydarzeniem o charakterze symbolicznym. Pokazuje jak wiele można osiągnąć ciężką pracą, zaangażowaniem i wiarę w sens podejmowanego wysiłku. Tworzy uwielbianą przez kibiców i media historię z wyrazistą narracją pełną upadków i wzlotów.

Sobotnia bramka na 2:0 nie była rzecz jasna niezbędna, żeby naszkicować opowieść o uporze napastnika, który doznając poważnej kontuzji w wieku 35 lat lat, nie poddał się, nie zawiesił butów na kołku, wrócił do sportu na wysokim poziomie - ale pięknie tę opowieść spuentowała.

Takie wzmacniające puenty mają swój urok. Dziewiętnaście lat temu do Legii wrócił Dariusz Dziekanowski, idol kibiców z Łazienkowskiej z końca lat osiemdziesiątych. Powrót był krótki i nieszczególnie owocny, ale okraszony bramką w pierwszym meczu rozegranym w barwach Legii po powrocie (5:0 z Zawiszą Bydgoszcz we wrześniu 1993 roku), chyba nawet w pierwszym kontakcie z piłką Dziekanowskiego w tym meczu. Gdyby nie tamta bramka, być może nie warto byłoby pamiętać o drugim epizodzie 'Dziekana' w Legii, bo i po co? Z kolei niespełna piętnaście lat temu na Łazienkowską przyjechał Stomil Olsztyn, w barwach którego występował wówczas Cezary Kucharski. Kucharski zdążył ledwo co opuścić Legię po dwóch niepełnych sezonach rozegranych po powrocie ze Sportingu Gijon. Niech się Hollywood schowa, Kucharski strzelił w tym meczu bramkę, bramkę samobójczą, na 1:0 dla Legii. On napastnik, wbił samobója niefortunnie interweniując po stałym fragmencie gry. Piękny bon mot idealnie wpisujący się w nieustannie skomplikowane relacje na linii Cezary Kucharski – Legia.

Sobotni epizod z Markiem Saganowskim w roli główniej dołączył do listy wydarzeń, które będą latami wspominane i pielęgnowane przez kibiców Legii. Owacja towarzyszyła Saganowskiemu już  kiedy podchodził do strefy zmian. Pięć minut, tyle czasu otrzymał Sagan, przez te pięć minut mógł nawet nie dotknąć piłki. A jednak znalazł się pod bramką Wojciecha Kaczmarka, otrzymał dobre podanie od Michała Żyro i z entuzjazmem kropnął skórę do siatki, by za chwilę spontanicznie cieszyć się z kibicami i kolegami z drużyny. Piękna chwila.

Trochę tylko szkoda, że powrót Saganowskiego trzeba postrzegać jako wydarzenie, jak rzekłem wyżej, przede wszystkim symboliczne. Czy również sportowe? Cóż, tego zapewne chciałby sam Marek, który bez wątpienia nie zgodzi się na los maskotki, którą trybuny fetują, ale na którą nie liczy się poważnie w perspektywie walki o mistrzostwo kraju czy awans do Ligi Mistrzów.

Jak będą układały się losy Sagana, którego kontrakt z Legią będzie obowiązywał również w przyszłym sezonie, w tym momencie przewidzieć nie sposób. Marka Saganowskiego lekceważyć jednak nie wypada. Już kiedy wracał do Legii latem 2012 roku, wydawało się, że będzie jedynie rezerwowym. Nic podobnego, do momentu feralnej choroby i diagnozy wskazującej na problemy kardiologiczne, grał w każdym ligowym i pucharowym meczu. Jego los wydawał się przypieczętowany po zimowej ofensywie transferowej Legii w poprzednim sezonie, dzięki której na Łazienkowską zawitał Wladimer Dwaliszwili. A jednak to Sagan rychło znów stał się pierwszym wyborem Jana Urbana i to on miał wprowadzić Legię do Ligi Mistrzów w meczach ze Steauą Bukareszt (w których niestety zagrał, nie oszukujmy się, słabo).

Dziś atak Legii stanowią Miro Radović i Ondrej Duda, a na wakat na pozycji 'dziewiątki' czyhają rzeczony Dwaliszwili i sprowadzony za ciężkie pieniądze Orlando Sa. Saganowski jest teoretycznie ustawiony dopiero w trzecim rzędzie, ale.. patrz wyżej. Nie zdziwiłbym się, gdyby kolejny trener zaczął coraz częściej doceniać boiskowe zaangażowanie i waleczność Sagana.