Legia po sobocie, a przed środą!

W sobotę nie mieliśmy norweskiej rotacji vabank, była raczej „rotacja urbanowa”, z utrzymaniem trzonu lub też kręgosłupa drużyny, co prawda również rotowanego, ale piłkarzami podstawowymi  z „żelaznej” jedenastki, tej, której nie widzi  i do czego w telewizyjnym okienku się przyznaje Kaziu „Siła” Węgrzyn.

Odnośnie tej „żelaznej”, mam jedną zagwozdkę po sobocie, a przed środą!? Jaka jest hierarchia na środku obrony? Astiz – Rzeźniczak wybiegną przeciw Celtom, czy powróci Dossa Junior i zastąpi, no właśnie, kogo? Dał trener odpocząć Astizowi? Czy też zgrywał Rzeźnika z Dossą do wyjściowego składu na środę? Byłbym skłonny, że to raczej ten drugi wariant, ale co też Bergowi  po prawdzie chodzi po głowie?

Prawdą jest również, ze jako pitolniczy legijny  selekcjoner, to defensywę ułożyłbym zupełnie inaczej niż zapewne będzie desygnowana przez Norwega  w Lidze Mistrzów.  Mhm, w eliminacjach do Ligi Mistrzów, w drugim z trzech kroków do niej! Oczami wyobraźni  i chęci już wśród Championów Legię widzę. Ot, kibica dusza, no i fakt ze mnie „jarząbek” a nie „maruda”! Zatem jak kibicowskie moje oko postrzega linię obrony?

Rzeźnik – Astiz – Dossa J. – Broź

Dużo się mówiło wiosną, że Berg poukładał grę w defensywie, z położeniem nacisku, że w odniesieniu do całej drużyny, jej przemieszczania, ustawiania się, wzajemnej asekuracji. W zasadzie się zgadzam, ale jeśli miałbym wskazywać nasze słabości, to ciągle moim zdaniem mamy je większe w destrukcji, niż w ofensywie. Powiedziałem kolegom live, napiszę i na stronie, dla mnie gramy o Ligę Mistrzów, jako cel do zrealizowania, realny.  Celtic faworytem, ale moim zdaniem nie większym niż w konfrontacji Spartaka z Legią w 2011. Oczywiście Szkoci złudzeń mogą nas pozbawić, bezpardonowo i  zdecydowanie, ale, może będę musiał pluć  sobie w brodę, mimo to uważam, że z Rado i Dudą kompleksów wobec nich mieć nie musimy, gdyby ten duet „zagrał swoje” to The Bhoys i ich sympatykom kopara opadnie. Żyro z Kuchym, mimo ze jeden w słabszej formie, a drugi po kontuzji, są nieobliczalni. Odpalą, niech się Celtowie martwią.

Koseckiemu, „tytanowi pracy na treningu” jak twierdzi o sobie, zdobyty sobotni gol pomoże w nabraniu pewności siebie, oby tylko z jej powrotem, egoizm w grze nie wzrastał. Jako „joker” na podmęczonego rywala wydaje się, że Kosa ze swoimi atrybutami, szybkością, ciągłym szukaniem wyjścia na pozycję, nadaje się doskonale. Mecz z Craxą dowiódł, że pod bramką potrafi zachować  również chłodną głowę.

Berg próbował duet legijnych defensywnych pomocników przeobrazić za pomocą Pinto w bardziej kreatywny na boisku tandem. Założeniu szkoleniowca logiki trudno odmówić, ale próbę należy uznać za nieudaną. Pozycja Ivicy z Jodłą wydaje się niepodważalna, a forma tego drugiego napawa optymizmem. Vrdoljak zaś sprawiał wrażenie podrażnionego ambicjonalnie, że trener  na kapitana zdecydowanie nie stawiał, próbował właśnie na jego pozycji dokonywać roszady, cóż niech Chorwat potwierdza na boisku, ze kolegom jest niezbędny i pełni niezastąpioną w teamie rolę. Problem powstanie jeżeli  któregoś z tej dwójki skorzystać w kolejnych meczach z jakichś powodów nie będzie można, ale to ból głowy na zaś, a nie na środę.

Przy tym refleksja. Z silnym, renomowanym przeciwnikiem, nastawionym i potrafiącym grać w ofensywie, Helio Pinto , często uskuteczniający alibi w destrukcji,  nie wydaje się być dobrym rozwiązaniem. Kopczyński nieograny, nie wiadomo czy rzucony na głęboką wodę zadaniu by podołał, tym bardziej niedoświadczony w „poważnej”  piłce Kalinkowski! Odpukać, byłby problem, którego rozwiązanie widzę obecnie w jednym piłkarzu. Grający twardo, nieustępliwie, na pozycji  w środkowej linii niestrudzenie asekurujący kolegów i czyszczący przedpole. W grze pod naporem, wielokrotnie bardziej od Pinto i od młokosów,  wydaje mi się przydatny jak defensywny pomocnik… Jakub Rzeźniczak. Próby były dokonywane, jakiejś spektakularnej obcinki nie było, dlatego w pucharach gdyby jakieś kontuzje lub kartki się przytrafiły, to właśnie Rzeźnik winien stanowić alternatywę. W obronie przy parze Astiz – Dossa Junior wielkiego uszczerbku być nie powinno.

Właśnie obrona i z jakością w niej mam problem. Monolitu i stabilnego fundamentu moim zdaniem nie tworzy. Z tego powodu pozostaje nadzieja w organizacji gry całej jedenastki, co starał się wpoić Hennig Berg. Na bokach, obojętnie kto zagra, jest trochę durszlakowato, dlatego Żyro musi tyrać w destrukcji, a nie „liderować”, dlatego też zdecydowanie wolę Kucharczyka od Kosy w pierwszym wyborze. Uważam również,  w swych domorosłych tezach, że Broź z doświadczeniem na lewej flance jest pewniejszym rozwiązaniem (choć i tak wątpliwym) zarówno od Bereszyńskiego (na środę nieuwzględnianym) jak i od Brzyskiego. Pan Tomasz, niestety ofensywnymi dograniami przestał imponować, zaś w defensywie… oby w środę nie trzeba było spuszczać zasłony milczenia. Obym musiał się reflektować i  pokutować  wznosząc  w czwartek peany nad Brzytwy finezją zagrań!

W centrum obrony, wracamy do pytania o hierarchię i co też Bergowi po głowie chodzi? Na szczęście, nawet uwzględniając obawy, w bloku defensywnym mamy turbo kozaka. Ścierpła mi skóra obserwując na obrazie z Krakowa kulejącego Kuciaka. Bramkarza nawiedzonego, czasem zda się mentalnie destrukcyjnego wobec kolegów, ale sobota też pokazała że potrafiącego ich wspierać. W Dublinie rozmawiał z kibicami, stanął obok Ivicy, zatem zarzuty że z drużyną, z kolegami z murawy się nie identyfikuje wydają się być bezpodstawne. Fakt, szajba mu odbija, emocji poskromić nie jest w stanie, ale Szkoci mogą się przekonać,  że w Warszawie pod względem umiejętności jest godny następca Holy Goalie.

Nie lubię zapeszać, pompować balonika. Jeszcze kilka dni temu wstecz, po remisie u siebie z Patrykami, rywalizacja o Ligę Mistrzów wydawała się mrzonką. Tak też się może okazać. „Marudy”, malkontenci mają ciągle większą szansę na potwierdzenie własnych pesymistycznych scenariuszy, niż niepoprawni optymiści – „jarząbki”. Wolę jednak przynależeć do tych drugich, błędy dostrzegam, ale jest też jeden podstawowy  pozytywny atrybut, chcę wierzyć , że niwelujący negatywy. O puchary, o Ligę Mistrzów ubiegamy się w stabilnym, zgranym, mam nadzieję że dobrze rozumiejącym się, a przy tym ostatnimi wydarzeniami  dobrze zmotywowanym składem.

Nic nie pozostaje w środowy wieczór, oprócz: Do boju Legio marsz!