Bo zupa była za słona

Czytam sobie, Panowie, Waszą dyskusje pod tekstem informującym o skandalicznej decyzji UEFA’y, de facto wykluczającej Legię z gry o Ligę Mistrzów. Czytam inne fora, przysłuchuję się radiowym dyskusjom i… I jak żywy staje mi przed oczyma następujący obrazek: on wstaje od stołu i na odlew uderza ją w twarz. Po chwili poprawia kolanem w żebra, a na koniec, tak dla pewności, łupie jej głową o ścianę.

A ona? Ona przełyka krew, łzy i werbalne poniżenie i obiecuje sobie, że następnym razem to już na pewno będzie pamiętać. Już nigdy przenigdy nie pozwoli sobie zapomnieć. Już zawsze i na zawsze wyryje sobie pod czaszką żeby… Żeby nie dosypywać kminku do pomidorowej. Bo przecież tyle razy tak jej nakazywał. Żeby piwo podawać mu nie do prawej, a lewej (le-wej-kur-wa!!!) ręki. Bo przecież tyle razy tak jej nakazywał. No i jeszcze że on pali Marlboro, nie Camele (w dupę se wsadź to wielbłądzie gówno!). I jeszcze, i jeszcze, i jeszcze. Bo przecież tyle razy tak jej nakazywał.

Tak, zupa była za słona. Znaczy był w niej ten, no, kminek. Odrobinka. Wpadła przypadkiem, przez niedopatrzenie, a przede wszystkim… już po obiedzie, do resztek zupy pływających w pozostawionym talerzu. W momencie, gdy Bartosz Bereszyński wkroczył na edynburską murawę, do końca spotkania pozostawało kilka minut, a Celtic potrzebował do awansu sześciu bramek. Nawet gdyby Legioniści pokotem położyli się na trawie i rozpoczęli gremialne trałkowanie, nic by to Celtom nie dało. Tak naprawdę dwumecz zakończył się dobrą godzinę wcześniej, po pierwszej tego wieczoru bramce dla ekipy przyjezdnej. To już nawet nie były dożynki, bardziej właśnie sprzątanie garów. Dziękujemy. Smaczne było. Polecamy się na przyszłość. I tyle.

I tak, prawo musi być. Dla przykładu, w „obrazkowej” rodzinie prawo stanowi mąż. Mówił jej tyle razu, żeby tego pieprzonego kminku nie sypała? Mówił, że browar pije lewą, nie prawą ręką, bo prawą obsługuje pilota?! Mówił, że nienawidzi Cameli?! Mówił, kurwa!?!

Żeby było zabawniej, jeszcze w latach dwudziestych poprzedniego stulecia tam, gdzie którym rozegrano wiadomy mecz, istniało prawo (!) sankcjonujące grubość kija, którym mężowi wolno „upominać” żonę i nakłaniać ją do respektowania domowych zasad. Nie świadczy to jednak ani trochę o prawdziwości słów kol. KAMa: A jeśli chodzi o procedury to na nich opiera się sukces cywilizacyjny świata zachodniego. Ponieważ większość uznała że istnieje mniejszość która lepiej widzi i rozumie rzeczywistość w której żyją to pozwoliła tym mądrzejszym sobą kierować zgodnie z ich (lepszym) rozumieniem spraw. Przepraszam za tak długi cytat. Szczerze powiedziawszy kompletnie nie wiedziałem jak go pociąć. Gdybym chciał usunąć absurd, zostałoby, no… nic by nie zostało. Jeślibym natomiast zechciał wyciąć wszystko poza absurdem, cóż, sami wiecie.

Nie, sukces cywilizacyjny świata zachodniego nie opiera się na procedurach. Jest dokładnie odwrotnie. Ówże sukces nigdy by się nie zrodził, gdyby świat zachodni chciał podążać za procedurami. Gdyby nie przyjął, iż common law (prawo oparte o obyczaj i ogólnie przyjętą moralność) stoi ponad statutory law (prawem stanowionym). Dlatego też np. procedura wymierzania żonie sprawiedliwości przez męża (pamiętać należy: kijem nie grubszym od kciuka!) została porzucona. Co, jak mniemam, cieszy wiele brytyjskich małżonek.

Jasne, wina Legii nie podlega żadnej wątpliwości, jest proven beyond any reasonable doubt. I każdy sąd w świecie zachodnim by to przyznał. Jednocześnie formułując wyrok wziąłby pod uwagę znikomą (żadną?) szkodliwość społeczną i najprawdopodobniej skończyłoby się na grzywnie popartej pogrożeniem paluchem.

Niestety, UEFA nie osądziła Legii po zachodniemu. Poszła raczej śladem Wyszyńskiego. Ale nie kardynała Stefana (co dawałoby nadzieję na miłosierdzie), a prokuratora Andrieja. Ów czołowy teoretyk (i praktyk jak najbardziej też) radzieckiego systemu prawnego gotów był znaleźć paragraf na dowolnego człowieka. Przekonywał również, iż prawo musi odzwierciedlać wolę klasy panującej, popartej siłą. Kubek w kubek jak z tą „mądrą” mniejszością kierującą większością w „zachodnim” świecie. Przyznać trzeba, że kol. KAM uczy się od wybitnych postaci.

Mnie jednak, przyznam szczerze, bardziej od poglądów Andrieja Januariewicza pasuje doktryna autorstwa Gustava Radbrucha. Ten wspaniały syn niemieckiej ziemi (skąd na zachód jakby nieco bliżej, niźli z Sawieckiego Sajuza), szanowany filozof i uniwersytecki profesor prawa utrzymywał, że lex iniustissima non est lex. O, ładna łacińska sentencyjka, można sobie ego podrasować, prawda? Nie no, spokojnie, specjaliści od duralekssedleksów. Nie musicie lądować w słownikach. Radbruchowi szło o to, iż – dosłownie – prawo niesprawiedliwe nie jest prawem. I bardzo dobrze, że tak to sobie wykoncypował. Ktoś musiał. Inaczej bowiem nadal przypuszczalnie obowiązywałby pozytywizm prawniczy, pogląd głoszący iż – hehe – dura lex, sed lex. A skoro lex, to należy go przestrzegać i basta. Nie ma sensu mieć pretensji do męża okładającego żonę, bo jest w prawie. Nie warto sądzić zwyrodnialców z nazistowskich obozów śmierci, bo przecież wykonywali jedynie swoje prawem określone obowiązki.

Jak, jak? A nie, proszę mi tu z żadnym prawem Godwina nie wyskakiwać. Gdyby nie Radbruch i jego formuła, całej masie hitlerowskich degeneratów uszłyby na sucho wszystkie ich zbrodnie. To nie jest chwyt retoryczny, tylko prosty fakt. A dlaczego akurat teraz o nim piszę? Cóż, skorupa wierzeń duraleksowców jest naprawdę twarda, twardsza chyba nawet, niż popularne przed laty brązowawe naczynia. Do jej skruszenia potrzeba nielichego młotka. Może świadomość, kogo popierają, chociaż trochę ją zarysuje.

Prawo męża do okładania żony kijem, stanowione w dawnej Anglii (i niestety w wielu współczesnych polskich rodzinach), godziło w naturalne prawo każdego człowieka do poszanowania jego godności i cielesnej integralności. Stanowione w III Rzeszy prawo do eksterminacji nie-Aryjczyków godziło w naturalne prawo do samostanowienia narodów. Przepisy UEFA – a raczej ten konkretny przepis, bezdusznie wykorzystany przeciw Legii – godzi w naturalne prawo sportowej rywalizacji. Bo w sportowej rywalizacji to jest tak, że my się staramy i oni się starają. My podejmujemy wszelkie dozwolone przepisami (sic) próby pokonania ich, oni robią dokładnie tak samo. A na koniec podajemy sobie ręce. Pokonany uznaje wyższość zwycięzcy, zwycięzca nie pastwi się nad pokonanym. Jasne, prawda?

Ani w zeszłą środę w Edynburgu, ani też tydzień wcześniej w Warszawie nie zaszło nic, co by powyższy schemat mogło zakłócić. Wejście Bartosza Bereszyńskiego nie miało na celu zwiększenia szans Legii na pokonanie Celtiku. To pokonanie się już – przypominam – dokonało. Musztarda po obiedzie, kminek dosypany do już zjedzonej zupy. Niestety, UEFA postanowiła wyprowadzić sportową rywalizację poza boisko, tam, gdzie nigdy nie powinna się znaleźć: na zielony stół i sądową ławę. Fair play dostało w pysk. Zaraz potem jeszcze w żebra, a na koniec panowie przepisowcy cisnęli nim o ścianę.

I to naprawdę nie jest wina nadmiaru soli. Ani kminku. Ani nawet pani kierownik.

* * *

I jeszcze jedno: ze zdaniem kol. Monrooe’a często się zgadzam. Znacznie częściej, niż nie. I może dlatego oczy mi się robią jak okrągła wieża w Kopenhadze, gdy czytam takie oto słowa: Jakże łatwo napisać frajerzy zza swojego biurka. O ludziach, którzy mają swoich przełożonych, którzy odpowiadają za klub. Za legendę, która podupadła tak mocno, że widmo bankructwa zagląda im w oczy. Ten walkower to dla nich dar niebios, szansa na ucieczkę spod stryczka. Jasne FairPlay, te sprawy, pięknie się o tym mówi i pisze, ale proza życia już dano przesłoniła wszelkie ideały. Ciężko gościowi w garniturze wytłumaczyć, że powinien przegrać z honorem i pójść na ścięcie.

Znów długi cytat. Oczywiście, nieporównywalnie mniej absurdalny od poprzedniego. W zasadzie wcale nie absurdalny. Bo… pewnie, że łatwo. Znaczy łatwo zza swojego biurka napisać „frajerzy”. Jeszcze łatwiej byłoby cisnąć nawet poważniejszym określeniem (o czym za chwilę). Rzeczy oczywiste już tak mają, że łatwo się o nich pisze.

Legenda, powiadasz? Ano właśnie. Legendy w sporcie nie buduje się jedynie, ani chyba nawet przede wszystkim poprzez wygrywanie. Wybacz bezpośredniość, ale powinieneś o tym wiedzieć. Było nie było kibicujesz legendarnemu klubowi, który owej legendarności nie nabawił się wygrywając jakiś tam meczyk (i to jeszcze przy zielonym stoliku). Ja też o tym wiem. Też kibicuję legendarnemu klubowi, który w swej historii zaliczył wiele upadków znacznie boleśniejszych, niźli porażka w III rundzie kwalifikacji LM. Różne rzeczy się z nami działy. Czasem wspaniałe, czasem jakby mniej, czasem zgoła koszmarne. Wciąż jednak, po stu ośmiu latach istnienia klubu, mogę dumnie stanąć w pasiastej koszulce i cieszyć się tym, że bez względu na okoliczności mój klub nigdy nie zszedł na psy (i bez skojarzeń z Szacowną Sąsiadką poproszę).

Do wczoraj to samo mógł uczynić kibic Celtiku. Wczoraj jednak cała ta legenda została – excusez le mot – ubabrana w gównie. W pierwszej chwili chciałem napisać, że dziś Celtic to nie klub-legenda, a klub-prostytutka. Zadzwoniłem nawet do Naczelnego i spytałem, czy to aby nie za ostro. Potem jednak przypomniałem sobie, że kiedyś znałem pewną krakowską prostytutkę, nazwijmy ją N. I to znałem dość blisko. Nie, nic z tych rzeczy. Poznaliśmy się w bibliotece, a cały wymiar fizyczny naszej relacji ograniczał się do okazjonalnych buziaków, uścisków i piątek przybijanych po udanych karcianych zagrywkach (naprawdę świetnie nam się razem grało).

N. była prostytutką z wysokiej półki. Sama o sobie mawiała „kurwa de luxe”. Numer z nią kosztował krocie, a i tak nie każdy mógł mieć okazję je wydać. Trzeba było mieć klasę: co najmniej jako-tako wyglądać, stosownie się wysławiać, dbać o maniery, nie śmierdzieć, no, ogólnie trzymać poziom. Ale chyba warto było, bo N. obrosła w środowisku, cóż, legendą.

Z czasem jednak jej ciało zaczęło więdnąć. I choć nadal potrafiła być niewiarygodnie fantastyczną towarzyszką rozmów, zrozumiała przecież, że w interesie pojawiły się młodsze, ładniejsze, bardziej pożądane przez klasowych klientów z grubym portfelem. A że mniej klasowi z chudszym portfelem kompletnie jej nie interesowali, gdy nadszedł odpowiedni moment, wycofała się z branży.

Celtic nie potrafi nawet tego. Przypomina raczej przywiędłą primadonnę o przejaranym głosie i twarzy porytej bruzdami, których nie jest już w stanie zatuszować żaden puder. Jednak łaknienie sławy i pieniędzy pozostaje. Wciąż chciałoby się na scenę, na salony! Tak bardzo by się chciało, że można nawet się uciec do jawnego kurestwa. Wbić się na krzywy ryj, ordynarnie przekreślając na zaproszeniu nazwę „Legia” i chamskim markerem dopisując „Celtic”.

Smutne to. Po pierwsze ze względu na brukaną legendę właśnie. Po drugie: Celtic wcale nie uciekł ze stryczka. Naprawdę wierzysz, że oni w obecnym stanie mogą coś ugrać, coś znaczyć w Europie? Nie, absolutnie nie chcę w żaden sposób umniejszać boiskowego sukcesu Legii, ale patrzyłem sobie w piątek na tę biedną Koronę Kielce. Poobijaną, słabiutką, słabszą nawet od wyjątkowo mizerniuchnej Cracovii. I wiesz co? Koroniarzom to chyba żal, że Celtic nie gra w Ekstraklasie.

A nawet jeśli ten nadgniły półtrup doczołga się jakimś niewiarygodnym zrządzeniem losu do LM i capnie te swoje upragnione srebrniki – co z tego? Na jak długo one starczą? SPL się stacza, a Celtic razem z nią. Tego procesu nie zatrzyma pojedynczy, wydarty przy zielonym stoliku, oszukańczy awans do Champions League. Właśnie: stacza się. A mógł z godnością schodzić w dół.

Szkoda.