Niecierpliwy duch

Było nas trzech, w każdym z nas inna krew, ale jeden przyświecał nam cel, za kilka lat, mieć u stóp cały świat, wszystkiego w bród. Niecierpliwy w nas ciskał się duch.

Inna krew, bo kozienicko-giżycko-szydłowiecka. A trzech niecierpliwych młodych przyjaciół z boiska to: Rafał Wolski, Daniel Łukasik i Dominik Furman. Połączyła ich „młoda Legia”, seniorska wypromowała, każdy z nich się też z nią pożegnał i każdy znalazł się wówczas na zakręcie futbolowej kariery lub piłkarskiej przygody, jak kto woli. Każdy też wybrał inny kierunek postępowania. Który okaże się najbardziej właściwy, doprowadzi  do celu, jakim wydaje się, że powinien być powrót do reprezentacji, bo przecież  każdy z „upadłych” młokosów już jej doświadczył?

Najstarszy Daniel zaliczył reprę w ważnym eliminacyjnym meczu z Ukrainą w marcu 2013 roku, Rafał stanowił nadzieję Franciszka Smudy na Euro 2012, Dominik co prawda posiada na koncie tylko reprezentacyjne sparingi, ale w under-21 był kapitanem, jednym z głównych jej  liderów.

Wszyscy trzej odchodzili z Legii, jako perspektywiczni, rozwojowi, utalentowani piłkarze, ale każdy jakby z innego poziomu, z innego dołka startował, bo też trzeba zauważyć, że żaden z nich nie został wytransferowany z klubu w swojej optymalnej, najlepszej formie. Wolak po kontuzji, w trakcie wielomiesięcznej rehabilitacji, Miłek zdeterminowany do  gry, ale wyraźnie pod formą, tracący miejsce w pierwszej jedenastce Legii i dlatego szukający jej w Gdańsku, Furmi  niby grywający, ale przecież już też cementowała się para defensywnych pomocników Jodła-IV i nie prognozowano że skutkiem pozbycia się Dominika nastąpi w klubowej kadrze  jakieś katharsis, raczej przypuszczano że z grą w podstawowym składzie „polskiego Gerrarda” może być problem, zatem i jego wartość może spadać. Pisklaki wyfrunęły z gniazda, ale albo z przetrąconym, niewyleczonym skrzydłem, albo niepewne wysokich swoich lotów, albo po prostu do nich jeszcze nieprzygotowane… albo widziano w nich orły, sokoły, a w rzeczywistości są tylko wróblami!? Z tym ostatnim pytaniem muszą się zmierzyć „trzej przyjaciele z boiska” na różnych ścieżkach, po których będą kroczyć, mają chyba coś sobie i nie tylko, do udowodnienia!

Post factum, każdy może się wymądrzać, ale żeby perorować „a nie mówiłem” należy wcześniej próbować  przyszłość przewidzieć  i ją oznajmić. Który zatem wybór reanimacji, comebacku do reprezentacyjnej formy jest najlepszy?

Daniel Łukasik (wartość obecna wg. transfermarkt – 800 tys. euro) – z rywalizacji o pozycję w jedenastce Legii chyba zrezygnował samemu, można mu zarzucić minimalizm, brak wiary we własne siły i możliwość wygryzienia z składu konkurentów, a może chcąc cyklicznie grać, postąpił racjonalnie i rozsądnie szukając klubu, który dałby mu taką opcję, a jednocześnie posiadał aspiracje. Jesień zniweczyła te plany, Miłek indywidualną formą nie imponował, a wybrany klub póki co okazuje się największą wydmuszką Ekstraklasy sezonu 2014/15. Czy coś się może zmienić wiosną, Jerzy Brzęczek reaktywuje i Lechię i Miłka? Dla mnie największym problemem u Daniela wydaje się jego wydolność, gra bardzo aktywnie, stara się być „odkurzaczem” ale z czasem sił nie starcza, pojawiają się błędy i obawa przed ich popełnianiem. Skutkiem brak pewności, a na tym formy zbudować nie można.

Rafał Wolski (obecna wartość wg transfermarkt – 3 mln. euro) – największa nadzieja i największe rozczarowanie ostatnimi zmarnowanymi sezonami. Równie frapującym jak zmiana otoczenia, jest nowy agent sprawca belgijskiej przeprowadzki. W Przeglądzie Sportowym Przemysław Pańtak z agencji  F-MG.com wydaje się bardzo optymistycznie nastawiony, czemu poniekąd trudno się dziwić: „Nam udało się wynegocjować, że Mechelen będzie traktowało Rafała jak swojego zawodnika o którego warto dbać” – opcja pierwokupu zdaje się to potwierdzać, „Poziom belgijskiej piłki wzrósł, preferuje się tutaj kombinacyjny styl gry, zgodnie uznaliśmy ze to najlepsza opcja, trener badał sytuacje Rafała , zasięgał detalicznych opinii u serbskich zawodników Fiorentiny, uważa że najlepsze dopiero przed nim” - podobnie jak dyrektor sportowy Olivier Renard – wszystko brzmi pięknie i ładnie, co istotne pozytywnie wydaje się być nastawiony i sam Rafał: „Od początku czuję ogromne wsparcie, Mechelen to profesjonalny klub, wszystko chodzi tu jak w szwajcarskim zegarku, prezentują jeden z najładniejszych stylów gry w całej belgijskiej lidze, Wierzę, że będzie już tylko lepiej i w końcu ruszę do przodu.” Oby, z wypowiedzi  i zapowiedzi wygląda to idyllicznie, oby KV Mechelen było tym samym dla Wolaka, czym PEC Zwolle dla Mateusza Klicha. Radosny nastrój niech tonują przypadki  błyskotliwego dryblera Waldemara Soboty, bardziej doświadczonego od Wolskiego, a którego Club Brugge właśnie chce się pozbyć. Czy Jupiler League to lepsze miejsce niż Ekstraklasa żeby Rafał Wolski nie popadł w nicość? Moim zdaniem nie do końca, bo nasza liga mogłaby być dla Rafała odskocznią do Ligi Mistrzów, ale jeżeli  piłkarz i jego opiekunowie uważali że Legia nie była dostatecznie „zdeterminowana”, to sądzę, że takową być i nie powinna, to Rafałowi powinno zależeć na odbudowie, jeżeli uznał, że belgijski klub to dobre ku temu miejsce i „determinacja” Belgów go zadowala, wypada mu tylko życzyć szczęścia na tej nowej futbolowej drodze, a na Ł3 niech teraz pieczołowicie szlifują talent Mateusza Szwocha.

Dominik Furman (transfermakt – 1,75 mln euro) – katastrofa w Tuluzie na miarę tej w Fiorentinie, ale już poszukiwanie koła ratunkowego zda się diametralnie odwrotne. Inaczej niż kumpel z ziemi włoskiej, Furmi  postawił na powrót do Legii, w domowe pielesze, w dobrze znane sobie realia, inne są też jednak warunki wypożyczenia. Sześciomiesięczny jego okres, bez opcji pierwokupu świadczy o doraźnym charakterze. O ile słowa wzmiankowanego nowego menago Wolskiego traktować poważnie: „zawodnik wypożyczony znajduje się w gorszym położeniu niż piłkarz z normalnym kontraktem. Klubom bardziej opłaca się inwestować w własnych piłkarzy.” – to z trójki zawodników Pinto, Furman, Kalinkowski przy wyrównanej piłkarskiej dyspozycji, najwięcej szans do gry powinien otrzymywać ten ostatni. Jego powinien sztab szkoleniowy przygotowywać jako dublera dla Ivicy i Jodły. Szansą Dominika wiosną jest jedynie wykazanie, że może być dużo pożyteczniejszy dla drużyny aniżeli  Helio lub Kali. Po rocznym siedzeniu na ławie zadanie jeżeli nie karkołomne to bardzo trudne. Nawet gdyby ten warunek został spełniony, na regularne ogrywanie Furman może liczyć tylko w przypadku kontuzji  jednego z „żelaznych” pewniaków do pierwszego składu. Inaczej pozostaje tylko nadzieja w systemie rotacyjnym, a ten wiosną już tak często jak jesienią nie musi funkcjonować, chociaż Legii i nam wszystkim należy życzyć, żebyśmy jednak grali jak najdłużej na wielu  ligowych i pucharowych frontach.

Gdybyśmy zatem obstawiali, który z trzech upadłych młokosów najszybciej wygrzebie się z dołka i na przykład jesienią 2015 dostanie powołanie do reprezentacji  Polski, to kogo należałoby wskazać?

Nie ulegając  pesymizmowi i wrażeniu, że żaden zbyt wielkich szans na to nie ma, osobiście grałbym vabank i z tej trójki obstawiłbym „fuksa” czyli  Daniela Łukasika, warunek jest jeden – Jerzy Brzęczek musiałby się okazać bardzo dobrym trenerem, no i jeszcze nie wiadomo czy w takim przypadku Ariel Borysiuk by Miłka nie ubiegł. Czy Lechia wiosną jednak będzie zdolna przeobrazić się z papierowego w prawdziwego  tygrysa Ekstraklasy? Hurrrra optymistyczne założenie!

Wolak może spektakularnie odpalić, o ile się zaadoptuje w KV Mechelen, jeżeli to nie nastąpi niech na „determinację” kolejnych klubów chcących skorzystać z jego usług nie liczy.

Furmi – życzę jak najlepiej, ale wiosną w Legii może być jedynie piłkarzem uzupełniającym, a nie wiodącym, a i tak gdyby tej roli podołał należałoby to zapisać na plus. Gdyby nastąpiła prolongata wypożyczenia na jesień, być może futbolowy los zacząłby Dominikowi ponownie sprzyjać, powinien z Karolem Linettym walczyć o pozycje w kadrze, ale w tej chwili jest to nierealne. Zdystansowanie Jodły wydaje się mrzonką.

W tych rozważaniach o „trzech przyjaciołach z boiska” warto wskazać, że czwarty kumpel  d’Artagnan Żiru, o dziwo nad wyraz cierpliwy, w kadrze Adama Nawałki ma miejsce. Również, jak postępujący przeciwnie niż Daniel Łukasik Michał Kucharczyk, walczący uparcie o swoje, niepoddający się, choć przecież i jego pozycja w oczach, trenera, fachowców, kibiców wydawała się już stracona. W ich przypadku nie mówimy, piszemy o „odbudowie” ale o progresie i potrzebie stabilizacji formy na wysokim poziomie.

Różnica pomiędzy cierpliwymi, a niecierpliwymi duchami istotna.