Zwolnić czy nie?

Śmiało można przyjąć, nie narażając się na zarzut kłamstwa, że w Legii coś pękło. W Warszawie, przy pustych trybunach, podczas meczu rewanżowego z Ajaksem Amsterdam. Krótko przypomnę, zaczęliśmy ostro, zdominowaliśmy ich, klasyczny błąd Ivicy Vrdoljaka i straciliśmy bramkę, za chwilę drugą. Od tego momentu drużyna przestała grać, ciągnie się ten stan aż do teraz.

Nie ma co się pastwić nad czytelnikami i przypominać meczów wiosennych, wyglądało to delikatnie pisząc słabo. Konsekwencje wiadome - przegrany tytuł mistrza Polski. Zwycięstwo na stadionie Narodowym w finale pucharu Polski było tylko zamazaniem obrazu coraz słabiej grającej Legii i podziałało destrukcyjne na zawodników. Wystarczy przytoczyć słowa Ondreja Dudy, który po meczu w Warszawie, pierwszym z dodatkowej puli mówił: "Myśleliśmy, że będzie tak jak tydzień temu". Niestety nie było.

Aby cokolwiek analizować, należy cofnąć się jeszcze do meczu w Amsterdamie, a właściwie do wydarzeń go poprzedzających - wiadomo chodzi o transfer Miroalava Radovica do chińskiego zespołu. Moment zły, ale to Chińczycy rozdawali karty pieniądzem zwane. „Rado” zarobi krocie, więc rozumiem decyzję, choć brak Rado to pierwszy krok do tego, co zaczęło się dziać. Nie chodzi nawet o boisko, bo tu niejednokrotnie drużyna pokazała, że potrafi grać bez niego. Mam na myśli szatnię. Tam jest najbardziej odczuwamy brak „Radko”. To był jedyny zawodnik, którego słuchali i szanowali wszyscy bez wyjątku. Obecnie czasem Vdorljak napomni Żyrę czy Beresia, ale już Brzyski czy Kuciak żadnych uwag nie przyjmą. Kuba Rzeźniczak najstarszy stażem, ale to inny typ, do tego piłkarski rzemieślnik, dobry, ale tylko rzemieślnik, a taki nie zdobędzie autorytetu potrzebnego do opanowania szatni w komplecie. Jest więc problem i to duży, drużyna została bez przywódcy, charakternego i nadającego ton w każdej płaszczyźnie.

Następna niebagatelna sprawa to Orlando Sa, piłkarz jak na nasze warunki świetny, ale z ego większym niż u Ibry. Wiele napisano i tych prawdziwych i tych mniej rzetelnych informacji. Wiele  też z różnych przyczyn napisać nie można było. Zarząd był w kropce, kasiorki brak więc wyrzucanie Sa byłoby tym samym co wyrzucenie pieniędzy w błoto. Pat trwał, Sa robił co chciał, a drużyna na to patrzyła. Z perspektywy czasu osobiście myślę, że straciliśmy więcej niż gdybyśmy pozbyli się tego zawodnika w odpowiednim czasie, a tak moim zdaniem należało zrobić.

Przejdźmy teraz do pionu sportowego. Pion nie pomaga, bo kompetencje rozmyte i... na tym poprzestanę. Moim zdaniem drużyna nie ma z tej strony żadnego wsparcia. Nie mam tu na myśli działu analiz, bo ten zdaje się współpracuje z zespołem dobrze. Inna sprawa jak trener z tej wiedzy korzysta.

Sprawa następna to przygotowanie fizyczne. Dla przypomnienia - kto inny przygotowywał zespół do startu ligi, a kto inny do rundy wiosennej. Należy więc i ten aspekt wziąć pod uwagę. Ogólne wrażenie było takie - zespół wytrzymuje kondycyjnie całe spotkanie, brakuje natomiast szybkości startowej i dynamiki. Powtórzę takie było wrażenie. Czy badania i system to potwierdziły - nie wiem. Możliwe jest też, że przyczyną tych ułomności była pogłębiająca się zapaść mentalna, a nie samo przygotowanie. To tyle spostrzeżeń ogólnych. Przejdźmy do najważniejszej osoby czyli trenera Henninga Berga.

Norweg to w powszechnej opinii człowiek zimny, nie okazujący uczuć. I zdaje się taka opinia znajduje potwierdzenie w rzeczywistości. Berg to również profesjonalista, w sensie przygotowania do treningów, wymagań i realizacji celów. Tak - cel jest sprawą nadrzędną, nie interesuje go słabszy mecz, nieładna gra, jeśli tylko takim sposobem cel zostanie osiągnięty. Moim zdaniem Berg biorący przykład z legendy SAF- a , zapomniał o jednym dość istotnym elemencie, który w naszej kulturze jak najbardziej ma zastosowanie. Chodzi tu słynną suszarkę sir Alexa Fergusona. Nasz trener nawet wtedy, kiedy zawodnicy sami czują że zagrali słabo, nie podnosi głosu. „Jest dobrze, tylko poprawmy to i to i” – mówi. Zimny charakter nie pasuje do nas, od czasu do czasu potrzebujemy kilku żołnierskich słów lub po prostu dać sobie po mordach. To samo jest z postrzeganiem profesjonalizmu. Berg wierzy, że u piłkarzy to norma. Ile jeszcze czasu musi upłynąć, aby się przekonał, że w lidze nad Wisłą nie do końca tak to działa - a na bank nie u wszystkich?

Trzeba też wymienić zalety. Dla mnie oczywistym jest, że to co w naszym kraju jeszcze się nie sprawdza, jest jednak zaletą Berga. Przygotowanie i prowadzenie treningów, traktowanie piłkarzy jak profesjonalistów czy w końcu dążenie do wyznaczonego celu. Nie wolno pominąć również zbierającego pozytywne oceny sztabu Berga, z Paco i Sokołowskim, oraz umiejętnego przekazywania wiedzy taktycznej.

Powstaje jednak pytanie, czy to Berg ma się przystosować do naszej mentalności i cech narodowych, czy może jednak zawodnicy muszą pojąć, że to i tamto należałoby traktować inaczej. Interesujące, skąd nagła zmiana postaw zawodników? Przecież jeszcze jesienią wielu mówiło, że z takim trenerem jeszcze nie pracowali, że to najlepszy trener z jakim trenowali. Co się zmieniło w postawie trenera, że obecnie da się wyczuć brak wiary u zawodników w naszego szkoleniowca? A przecież nie można wykluczyć, że to zmieniła się postawa piłkarzy. Pytanie z jakich powodów?

Tu kończę, zadając podstawowe pytanie, na które odpowiedź moim zdaniem przesądzi o losach Berga. To co mówią do mikrofonów zawodnicy, to jedno i w sumie jest to mało ważne. Dużo ważniejszą kwestią jest to, co myślą. Czy za przegrane mistrzostwo obarczają siebie, czy może w głowach tkwi myśl to przez trenera. Jeśli to drugie, to takie myślenie równoznaczne jest z końcem autorytetu trenera. To nic innego, jak brak zaufania, a bez tego w żadnym zespole sukcesów nie będzie.

Teoretycznie odbudowanie normalnych stosunków na linii zawodnik - trener jest możliwe. Tylko w tym przypadku potrzeba silnego charakteru w szatni, który zjednoczy i utemperuje niepokornych - a takiego nie ma. Potrzeba też stanowczych działań zarządu, a tu z braku pieniędzy jednak łatwiej zapłacić odprawę trenerowi, niż przesunąć do rezerw przynajmniej kilku zawodników. Trzeba również liczyć na profesjonalne podejście wszystkich, co też jest nierealne.

Jest jeszcze wersja, że Berg się zmieni – ale... w to, to nawet ja nie wierzę.

Krzysztof Kaliszewski "Senator"